Publicatie na publicatie verschijnt, waarin geklaagd wordt over toenemende inkomensverschillen.

Waar in de meeste van deze publicaties over gezwegen wordt, is het gestaag afnemende percentage arme mensen dat op de planeet leeft, hoewel het belang daarvan aanzienlijk groter schijnt dan dat van de inkomensverschillen.

Zonder uitzondering wordt in de betreffende publicaties betoogd, dat van de rijken onder dwang geld afgenomen moet worden, dat daarna verdeeld kan worden onder mensen die zij niet kennen, wier enige kwalificatie is dat zij niet in staat zijn voldoende inkomen te verwerven om zich in leven te houden. Dit arm zijn wordt vaak als een soort verdienste opgevoerd.

De gevolgen en negatieve effecten van een dergelijke dwangoverheveling worden meestal óf in het geheel niet, óf slechts ten dele vermeld. De klagers zijn van mening, dat een verregaande inkomensnivellering moet worden nagestreefd.

Stel, dat men er in een land in slaagt door middel van dwangheffingen en bedreiging met opsluiting nog grotere inkomensoverdrachten tot stand te brengen, hoe zullen de bestolenen dan reageren? Zullen zij harder gaan werken in de hoop voor het gestolene ten dele compensatie te verkrijgen? Of zullen zullen zij hun (kara)biezen pakken en verdwijnen naar een oord waar er een lagere straf staat op hun al dan niet ongebreidelde baatzucht?

Voor een daling van het inwonersaantal zullen de landen waaruit de baatzuchtigen vertrekken, niet behoeven te vrezen: het aantal vertrekkenden zal immers meer dan gecompenseerd worden door binnenkomende bezitslozen, wier stemmen het marktaandeel van royale politici nog wat kunnen opvoeren.

Tenslotte nog eens het beproefde advies voor hen die menen dat iedereen over hetzelfde inkomen moet kunnen beschikken: trek van uw inkomen het gemiddelde wereldburgerinkomen af, wissel de rest in voor lage coupures van een Afrikaans land, vlieg naar het armste dorp in dat land en deel daar op het dorpsplein de biljetten persoonlijk uit of strooi ze uit met behulp van een helicopter, zoals onlangs in Suriname schijnt te zijn geschied.

Hugo van Reijen

9 REACTIES

  1. Vergelijkingen hebben nog nooit iets opgelost en raken kant noch wal. Dat is deugpraat.

  2. de “gelukkigen” zijn zij die hun rijkdom in/tegen kapitaalgoedere gestopt/geruild hebben.

  3. Het gelijkheidsfetishisme is het nieuwe linkse dogma. Natuurlijk zijn mensen niet gelijk. We zijn zelfs zeer ongelijk. Vanzelfsprekend zijn de resultaten van menselijke inspanningen dan eveneens ongelijk. Linkse mensen willen graag horen dat iedereen gelijk getalenteerd is en dat de overduidelijke verschillen in succes het gevolg zijn van ofwel meer kansen gekregen hebben, of minder gediscrimineerd zijn. Iedereen die naar de lagere school geweest is weet dat dit niet klopt, maar dat kan een linksmens niet stoppen. Een belangrijke reden voor ongelijkheid is monetair beleid, waar het nieuwe geld als eerste ten goede komt aan mensen die ruime aandelenportefeuilles hebben. Niet dat linkse mensen daar wat aan willen veranderen. Zo langzamerhand mag geconcludeerd worden dat het niet meer mogelijk is om met linkse gekkies in hetzelfde land te leven. Hun leugens, hun antifa-stoottroepen, hun onredelijkheid en onmenselijkheid in het nastreven van een failliet ideaal. Ik heb er genoeg van.

    • @Youp ***Een belangrijke reden voor ongelijkheid is monetair beleid, waar het nieuwe geld als eerste ten goede komt aan mensen die ruime aandelenportefeuilles hebben***

      Eens. De AEX is vandaag aan een sprintje bezig, staat nu op 547. Van een hoog van ongeveer 625 pre corona naar een diepte punt van ongeveer 400 nu naar 547. Ondanks de RD Shell. Een heel groot deel van het verlies is hier in een paar maanden al weer ingelopen. Het gaat echt hard omhoog. Midden en kleinbedrijf heeft het deels zwaar (alhoewel het in een aantal sectoren nog goed gaat).

  4. Eens dat het gelijkheidsdenken op drijfzand is gebaseerd. Het miskent persoonlijke offers, inspanning, lef en allerlei beslissingen die men neemt. Ook Ronaldo was niet de voetballer die hij is zonder zijn eigen inbreng; talent alleen is niet genoeg. Toch zit daar m.i. nog wel een haakje voor links: het hebben van talent is geluk. Niet iedereen is daarmee gezegend bij zijn geboorte. Dus voorzover talent ervoor zorgt dat men slaagt in het leven zou je dat geluk kunnen noemen. En het linkse denken wijst er dan vervolgens op dat je de vruchten die toerekenbaar zijn aan dat geluk daarom deels mag “afromen”/herverdelen, het is immers niet “verdiend”, eerder “gevonden”. Even los van het feit dat een dergelijk hervedelen gepaard gaat met geweldsdreiging, wat sowieso niet deugt (en om die reden verworpen kan worden), ben ik er zelf nog niet helemaal uit wat ik met de factor geluk aan moet. Iemand?

    • Waarschijnlijk hebben alle mensen geluk. Maar waarschijnlijk op verschillende terreinen. Dat betekent dat je aan geluk een waarde moet toekennen, wil je geluk gaan meetellen/ laten meewegen bij inkomensverdeling. Ronaldo’s geluk is dat meer waard dan iemands geluk met zijn goede gezondheid? Of moet het juist andersom gelden?

Comments are closed.