Ingezonden door Nayako Sadashi. Dus ik keek wat filmpjes van de mannelijke feminist genaamd Jens van Tricht. Van Tricht is een feminist uit Amsterdam, die projecten opzet om mannen te emanciperen. Van Tricht heeft een boek geschreven, waarin hij bepleit dat feminisme goed is voor mannen. Dit is zijn site.

Tricht zijn opvattingen over man/vrouw zijn samen te vatten in: Je bent niet als man/vrouw geboren, je wordt een man/vrouw gemaakt. Dit ben ik met hem eens. Vele mannelijke eigenschappen/kenmerken, komen gewoon voort uit conformisme. Je ziet wat andere mannen doen en doet dat na. Misschien wil je wel ballet doen als man/jongen zijnde, maar je gaat daar niet mee aankomen, als je uit een conservatief milieu komt. Je past je aan. Je kiest de makkelijke weg, je vervult niet je verlangens, omdat de andere je zullen bespotten. Genderrollen kunnen wel degelijk beklemmend zijn. Hier heeft van Tricht gelijk in en eigenlijk is het een klassiek existentialistisch idee, dat hij aanhangt. We hebben geen excuus. De stelling: ik hou van voetbal en bier, want ik ben een man, gaat niet op. Je vindt dat je als man van voetbal houdt. Maar in theorie zou je net zo goed van romantische films, shoppen en ballet kunnen houden. Het is niet nature, het is nurture. Zoals De Beauvoir zei: je bent niet als vrouw geboren, je wordt een vrouw gemaakt. Dit kan je omdraaien.

Waar ik me vervolgens wel aan erger, is de manier waarop progressief links (waar ik van Tricht onder schaar) zegt: de man moet veranderen. Ik hou niet van het woordje ‘moeten’. Ik moet per definitie niets. Mannen conformeren zich aan bepaalt machismo gedrag. Maar, dat is dan niet iets waar ik verder een oordeel over heb. Jij wilt in de kroeg hangen en harde grappen maken? Ok, prima. Ik zal niet zeggen dat jij ‘moet veranderen’, om de wereld ‘beter’ te maken. Je kán veranderen, daar heeft iemand als van Tricht gelijk. Maar het moet niet, althans, van mij hoeft dat niet. En met deze instelling zou ik al niet meer solidair zijn, met de links/feministische strijd. Ik onttrek mij dan van ‘de zaak’ en ‘het wereldproces’ en ‘de vooruitgang’. Er is niet echt een optie voor progressief links, je bent voor verandering (en die verandering zal per definitie de goede kant op gaan) of je bent reactionair en eigenlijk een beetje de vijand. Het is altijd vrij zwart/wit.

Wat ik ook raar vind is het volgende. Als je als man veel praat en oreert en uitweidt over politieke/serieuze/filosofische zaken, dan noemt men je een ‘mensplainer’ (een dominante/patriarchale man). Maar zodra je dat doet als feministische man zijn, is het ineens geen ‘mensplainen’ meer. Dus zodra je zegt ‘ik ben een feminist’, ben je ineens geen dominante drammer meer. Ik vind die overgang nogal vreemd. Ik vind de manier waarop van Tricht zich opstelt, vrij dominant bijvoorbeeld. Ik zou hem geen ‘mensplainer’ noemen (want ik hou niet van dat soort woordjes). Maar hij is wel duidelijk een haantje de voorste, met zijn opinies en zijn activisme. Er zit een paradoxale kant, aan de mannelijke feministische activist. Als man mag ik niet aanschuiven bij feministische praatgroepen. Tenzij ik mijzelf ‘een feminist’ verklaar, want dan ben ik ‘de goede man’. Ik hoef maar met mijn vingers te knippen en mijzelf ‘een feminist’ te noemen en ik ben smetteloos, blijkbaar.

Iets gelijks geldt voor de antifa. Modern progressief links hekelt mannelijk machismo. Maar als de antifa jongens schelden en tieren en vechten, is het ineens geen machismo meer. De Trump aanhanger die staat te schreeuwen is een ‘enge macho’. Maar de antifa jongeman van achttien, die in groepsverband potentiële ‘fascisten’ preventief in elkaar slaat, is een ‘verlichte, progressieve, zorgzame feminist’. Het is dit soort hypocrisie, van progressief links, waar ik op afknap.

Online zie ik feministische mannen andere mannen  op de vingers tikken. Vaak bij het minste of geringste. De kleinste ‘micro agressie’ en je wordt erop gewezen, door de male feminist. Maar ik vraag mij dan af, ben jij écht een held? Tik jij alle mannen op de vingers, of slechts sommige? En waarom corrigeer jij andere mannen? Omdat je echt geeft om de feministische zaak, of omdat je graag wilt overkomen als deugdzame/goede man?

Stel dat je in de kroeg zit, naast een zware jongen, type crimineel/geweldpleger. Deze zware jongen slaat grove taal uit over vrouwen. Wijs jij hem daar dan op, als mannelijke feminist zijnde, die een zaak heeft waarvoor hij strijdt? Of zal je schaapachtig meelachen? Ik ken je een beetje en ik vermoed dat je schaapachtig zult meelachen. Als je wilt dat we je feminisme geloofwaardiger vinden, moet je ook de zware jongen op de vingers tikken en de consequenties incasseren.

Hetzelfde geldt voor de antifa. Iedereen is tegenwoordig antifa. Maar wat betekent je antifa? Dat jij je oom wijst op zijn ‘racisme’, tijdens een familiediner. Een lekker makkelijk antifascisme. Als jij antifa bent, moet je dan niet naar Hongarije gaan, om daar met letterlijke militante, getrainde skinheads op de vuist te gaan? Of wordt het dan een beetje te echt allemaal? Wel de lusten, niet de lasten? Ga ik dan wel met getrainde skinheads op de vuist? Nee, maar ik pretendeer dan ook geen antifascistische verzetsheld te zijn.

Waar zijn de helden?

11 REACTIES

  1. Het leuke wanneer je kinderen krijgt, je kunt experimenteren met zaken als nature versus nurture. Mijn zoontje heeft een bak met speelgoed, evenveel pluche beesten als andere dingen. Geen oudere broers of zussen en een pa die zo’n baby maar matig interessant vindt (wordt pas leuk wanneer je een balletje kunt trappen of iets dergelijks). Dus externe invloed is minimaal. Waar speelt hij mee? Auto’s, en dingen die hij kan gooien. Beweging fascineert hem, mensen (en dingen die daar op lijken) veel minder. Hij wil nog weleens een pop in een auto doen maar dat is alles.

    Er is inmiddels meer dan 60 jaar onderzoek naar dit soort zaken gedaan. Jordan Peterson heeft het er vaak over. Nature is echt, 9 van de 10 jongens speelt met autos, 9 van de 10 meisjes met poppen (weet het precieze percentage niet maar iets in die trant) En dat is maar goed ook, het zou vervelend zijn wanneer we allemaal dezelfde interesses hadden. Diversity is strength, nietwaar?

    • Het gaat me meer om het existentialistische aspect.

      https://nl.wikipedia.org/wiki/Existentialisme

      Het gaat mij erom, dat je op een gegeven moment min of meer volwassen bent en zélf kan bepalen wat je wilt en/of hoe je wilt zijn.

      Het kan best zijn, dat jongetjes als kleuter meer met auto’s spelen. Maar als je op een gegeven moment volwassenheid bereikt hebt, kan je zelf keuzes maken.

      Wij zijn geen automaten. Wij zijn niet voorgeprogrammeerd. Als voorbeeld

      Als puber vond ik sommige muziek mooi en ik vond sommige films mooi. Maar ik wist ook, dat ik dit beter voor mij kon houden bij mijn vrienden. Omdat ik uitgelachen zou worden. Mijn vrienden zouden het ‘meisjesachtig’ of ‘gay’ vinden. En ik hield het voor mij

      Existentialisme gaat er dan over, dat wij de optie hebben, om te staan waarvoor we willen staan. Wat dat ook is. De stoere kerel, heeft misschien diep vanbinnen een verlangen om jurken te dragen. Niets weerhoud hem hiervan. Hij kan zich niet verschuilen

      We are alone with no excuses. This is the idea I shall try to convey when I say that man is condemned to be free. Condemned, because he did not create himself, yet in other respects is free; because once thrown into the world, he is responsible for everything he does.”

      – Sartre

      Ik heb het dan dus over de volwassenheid. Zodra de volwassenheid bereikt word, kan de mens zichzelf vorm gaan geven. We zien het wel aan deze van Tricht. Vele mannen zullen hem een zachtgekookt ei vinden. Maar hij heeft er wel voor gekozen, om een andere weg in te slaan. Dat in zichzelf, is iets waar ik respect voor heb.

      De filosofie die ik een beetje volg/lees (existentialisme), is niet zo zeer gestoeld op wetenschap. Het is een metafysische stroming. Sommige zeggen, een literaire stroming.

      Jordan Peterson vind ik verder niet een heel interessant figuur. Een zoveelste youtube sterretje, maar dan een uit de conservatieve hoek.

    • In de pubertijd krijgen mensen vaak existenciele cris. Dat is ook het moment, waarop er een mogelijkheid komt, om jezelf te ontwerpen. Je wordt je bewust van het feit dat je leeft en dat je keuzevrijheid hebt en dat je handelingen gevolgen hebben etc, etc.

      Als kind gaat dit nog niet helemaal op, omdat je als kind meer onder de hoede bent van je ouders. Ook denk ik dat je kan zeggen, dat kinderen nog meer uit gaan van de automatische piloot.

  2. Links (en liberaal) is bezig met een beeldenstorm waarmee ze hun kaf van het traditionele koren willen scheiden: loop je niet mee in het kapotmaken van geëtableerde patronen dan hoor je bij de conservatieve, fascistisch racistisch en seksistische tegenstanders en word je in de etikettenvloed vermalen. Het is echter tè opvallend dat je overal tegelijkertijd dezelfde argumentaties aantreft: de beeldenstorm lijkt wel degelijk georganiseerd. De psychotische trekken van de beeldenstormers en hun aanhang kunnen veel schade toebrengen en ik maak me wel zorgen over het gebrek aan weerbaarheid van de samenleving ertegen. Of het nu blm, Woke-ism, Corona-, klimaat- of social justice waanzin betreft, ik neem enorme schade waar aan “ons” cultureel erfgoed, aan “onze” welvaart, aan persoonlijke “standzekerheid”, aan vertrouwen in medemensen en aan sociale cohesie in de samenleving. De “westerse” maatschappij wordt op vele fronten tegelijk gedestabiliseerd. Als vrijdenkers staan we in het bijzonder onder vuur omdat we gewend zijn sprookjes door te prikken en onze eigen gang gaan. Wij hoeven niet uitdrukkelijk te verklaren dat we de problemen van transgenders heel belangrijk vinden, dat zijn ze alleen voor transgender mensen. Die problemen gaan mij en anderen eigenlijk geen donder aan. Voor een antwoord op de beeldenstormers komt me de passage in de zin uit The Fountainhead van Ayn Rand, waar Ellsworth Toohey aan Howard Roark vraagt wat hij eigenlijk van hem vindt. Howard antwoordt gedecideerd “ik denk helemaal niet over je”, en vervolgt zijn weg.

    • Zo denk ik er ook over. Het probleem met de ‘woketards’ is dat ze de instituten (onderwijs, overheid) aan het overnemen zijn. Dus dat kan de komende jaren rare vormen aannemen. Bijvoorbeeld in de vorm van apartheidswetgeving.

      • Nog vreemder dan de laatst 30 a 40 jaar?

        Aangaande die groepsvorming als woke of feminisme, is voor mijzelf niets anders dan een masker opzetten. Dat begint al bij het socialiseren van kinderen die pakken het masker van pa en ma over…op wie lijkt hij/zij ..ja op zijn vader. Nooit hij/zij is zelfstandig in ontwikkeling. Nee, steeds weer hetzelfde kunstje herhalen om de Trust, de statu qua te behouden.

    • In principe heb ik niets tegen de analyse en/of levensstijl van van Tricht. Het wordt alleen vervelend, wanneer dit soort politiek een zeer dwingende, opdringerige kant krijgt. Wanneer er inderdaad twee klasse gecreëerd worden : goede mannen/slechte mannen. En wokies kunnen dan zogenaamd zien wie de goede mannen zijn en wie de slechte mannen. Heb iets teveel trots en je bent de slechte man en dus de : rapist, racist, fascist. Het feit dat ik een stukje als dit schrijf, maakt mij al ‘de slechte man’ en niet ‘de man van de toekomst’.

      Voor een antwoord op de beeldenstormers komt me de passage in de zin uit The Fountainhead van Ayn Rand, waar Ellsworth Toohey aan Howard Roark vraagt wat hij eigenlijk van hem vindt. Howard antwoordt gedecideerd “ik denk helemaal niet over je”, en vervolgt zijn weg.

      Hier kan ik mij wel in verplaatsen. Mensen denken bijvoorbeeld dat ik een ‘hekel’ heb aan transgenders, omdat ik bepaalde kritieken geuit heb op gender politiek en/of queer theory etc. Maar mensen snappen het maar niet, dat het mij niets, maar dan ook echt niets kan schelen, wat jij met je lichaam doet. Mensen snappen niet, dat iemand onverschillig kan zijn ten opzichte van andere mensen.

      Zoals ik al eerder schreef, ergens. Mensen laten hun kinderen tegenwoordig heel vroeg in transitie gaan, dat houd in, dat deze kinderen van een jongetje een meisje gemaakt worden. De penis word dan verwijderd en alles.

      Mijn respons hierop was : het lijkt mij het meest achterlijke/schandalige dat je maar kan doen, met je kinderen

      Maar het zijn niet mijn kinderen, dus eigenlijk kan het mij niets schelen. Ik heb jullie toch allemaal allang opgegeven. En ik verwoord een ijskoud egoïsme.

      Het enige waar ik mij aan erger, is het feit dat ik je waanzin betaal, van mijn belastinggeld.

      Mensen denken dat ik tegen transgenders ben. Natuurlijk ben ik er niet tegen, dat jij je penis en/of je baarmoeder laat verwijderen. Ik betaal er alleen liever niet voor, via belasting. Een transitie is nou typisch iets, dat via de vrije markt geregeld kan worden. Het zal dan alleen wel heel duur worden. Maar als jij per se je kind van 10 in ’transitie’ wilt laten gaan, dan is er altijd wel een bedrijf bereid om daarin mee te gaan.

      Ik zou er ook niet tegen zijn, als jij jezelf zou opblazen met vuurwerk (want ik geef niets om je). Maar ik vind het wel jammer, dat ik de schade indirect betaal en dat je een ziekenhuisbed bezet houdt.

  3. Heb herhaaldelijk de jeugd erop aangesproken, dat zij de kolen uit vuur moeten halen!
    En op moeten komen voor hun rechten zoals wij in de jaren 60!
    Mijn tijd en verzet dat weggewuifd wordt, als een echo uit het oneindige, zal niet doorslaggevend genoeg zijn?

  4. Familie van drs P? Wat je schrijft doet mij denken aan een lied van hem. De Commensaal/Het Trapportaal. Overigens zo sta ik er ook in. Bierpompliberalisme wordt het geloof ik ook wel genoemd 😉

Comments are closed.