NachthemelGUit de samenwerking met Nachthemel: U kent ze wel, van die familiefeestjes. Van die feestjes met een hapje en een drankje alwaar de allerlaatste wetenswaardigheden tussen de feestgangers worden uitgewisseld. En onlangs viel mij dan de eer te beurt om me andermaal in zulks familiefeestgedruis te vervoegen.

Het was vanzelfsprekend gezellig en sinds de laatste keer bleek iedereen ook nog eens in leven. ‘En alleen dat feit was tegenwoordig al genoeg reden tot een feestje’, wisten de feestgangers al snel overeen te komen. De gesprekken gingen overal en nergens over tot op enig moment de woorden ‘werkloosheid’ en ‘arbeidsmarkt’ vielen en alle oren gespitst werden. De modale leeftijd der aanwezigen was zeker 45 jaar. Sommigen al tig- jaar werkzaam voor dezelfde werkgever, sommigen met een klein flexbaantje, weer anderen in grote angst de baan te verliezen, een enkeling verkeerde in een uitkeringssituatie. Dit economisch bonte gezelschap dan weer gecompleteerd met een enkele ondernemer.

Dat de teneur van het gesprek al snel over de cijfermatige ‘leugenachtige overheid’ ging zal niemand kunnen verbazen. Maar een heuse diepe stilte viel pas echt met de volgende vraag van een der aanwezigen; ‘Hoe durft de overheid te beweren dat de werkloosheid daalt, indien ons land cijfermatig tenminste 1 miljoen werkelijke werklozen telt en er zo’n honderdduizend banen zijn te vergeven waarvan verreweg de allermeeste openstaande vacatures bovendien kleine deeltijdbaantjes betreft’?

Dit was het moment dat een aanwezige personeelsfunctionaris, reeds jarenlang werkzaam bij een middelgroot bedrijf dat sanitaire en hygiënische services aan bedrijven levert, zich aangesproken voelde om uit te spreken:

‘Wij hadden onlangs een vacature open staan, het aantal reacties overdonderde ons compleet. Honderden, honderden en nog eens honderden reacties. En tot op de dag van vandaag is die stortvloed aan sollicitaties nog steeds niet tot staan gekomen. We kregen zelfs zoveel reacties dat ik voor een moment heb overwogen een uitzendkracht in te huren om al die reacties binnen een acceptabele termijn te kunnen beoordelen.

De verzamelde aanwezigen wisten dat het op de Nederlandse arbeidmarkt bar en boos was, maar dat de nood zo hoog was? Nog steeds? Maar de personeelsfunctionaris was nog niet klaar met zijn betoog;

‘Na een eerste vluchtige analyse van al die reacties bleek ons al snel dat veel van die sollicitanten in werkelijkheid helemaal geen sollicitanten waren! Ik durf zelfs te stellen dat meer dan de helft van die sollicitaties waren ingegeven door de sollicitatieverplichting die het UWV en de overheid opleggen aan uitkeringsgerechtigden, dat men tenminste 4x per periode, maand of 4-wekelijks, moet(!) solliciteren. Want zeg mij eens, waarom solliciteren werklozen naar een baan als chauffeur, met ‘groot rijbewijs’ als keiharde eis, indien men helemaal geen groot

rijbewijs bezit? En zo hebben we er werkelijk tientallen mogen ontvangen, om maar eens een enkel voorbeeld te geven. En waarom solliciteren werklozen naar een functie waar als keiharde eis een MBO diploma wordt gevraagd, maar die zonder diploma de school hebben verlaten en dat ook helemaal niet verzwijgen’?

Langzaamaan zag je dat de feestende personeelsfunctionaris wat rood begon aan te lopen en steeds iets luider sprak. En dus andermaal vervolgende hij;

Met 1 miljoen uitkeringsgerechtigden die minimaal 1x per week moeten solliciteren voor behoud van de uitkering, kunnen we hier in Nederland eenvoudigweg 1 miljoen sollicitaties per week verwachten. Per week! Ja, en is het dan vreemd dat als ‘de passende vacatures’ op zijn, er gewoonweg in het wilde weg wat wordt aangevuld? Met sollicitaties van ervaren groenmedewerkers naar de functie van accountant? Met ontslagen en gediplomeerde Zorgmedewerksters naar de functie van Grond, Weg- en Waterbouwer? Wat zou jezelf doen?’

De personeelsfunctionaris nam een slokje en sloot af;

‘Als jij een CV en een standaard motivatie op je PC hebt opgeslagen en die elke maand volkomen willekeurig rondstuurt, open solliciterend via het internet, dan garandeer ik je dat jouw kans op een nieuwe betrekking daarmee niet noemenswaardig af- of toeneemt t.o.v. een gerichte sollicitatie. Althans, dat geldt voor een overweldigende meerderheid van de gevallen. En al zeer zeker niet indien jij de 45 jaar bent gepasseerd!’

Na deze woorden vond de gastvrouw het tijd worden voor een ander Cd’tje en een nieuw glaasje met een hapje…

13 REACTIES

  1. even zo maar een vraag na snel lezen.
    als een hoger gekwalifiseerde soliciteert naar een lagere functie dan kan een lager ook soliciteren naar een hogere. Zaten deze solicitaties er tussen en hoeveel waren dat er.

    jjge [12] reageerde op deze reactie.

  2. Gouden tips voor de werkeloze internetter. Gewoon (open-) solliciteren als redacteur of webmaster bij de Vrijspreker, Nachthemel, of welke website dan ook. Of aluhoedjesvouwer worden bij Micha Kat B.V.

  3. ‘Den Haag heeft de luxe om dingen af te spreken die niet aan de werkelijkheid worden getoetst’.

    Toonaangevende arbeidsrechtadvocaten geloven dan ook niet dat de voorgestelde wetgeving zal leiden tot het aannemen van meer vast personeel, zoals met de wet wordt beoogd. Interessante vraag hierbij is wat dit betekent voor de productiviteit van het personeel.

    De nationale discussie over arbeidsmarkt wetgeving is grotendeels voor de bühne.

    Zomaar wat citaten uit een FTM- stuk dat ik al eerder heb geplaatst en eigenlijk niemand mag missen. m.i.

    http://www.ftm.nl/exclusive/wet-asscher-geen-werk-geen-zekerheid/

  4. “Ja, en is het dan vreemd dat als ‘de passende vacatures’ op zijn, er gewoonweg in het wilde weg wat wordt aangevuld? Met sollicitaties van ervaren groenmedewerkers naar de functie van accountant?”

    Maar het omgekeerde wordt ook niet geaccepteerd door werkgevers. Het begrip ‘passende arbeid’ geldt alleen nog voor de WW. De WWB, thans de Participatiewet, heeft dit al lang vervangen door ‘algemeen geaccepteerde arbeid’. Werkgevers zitten nog in de reflex ‘onder uw niveau solliciteren’.

    En een vrachtwagenchauffeur dient natuurlijk over een rijbewijs te beschikken, maar waarom kantoormedewerkers dat moeten, is me een raadsel. Ja, omdat het kantoor op een industrieterrein zit, maar waar is dat goed voor? Is dat een selectiemechanisme, waarbij het niet gaat om het rijbewijs, maar om te voorkomen, dat uitkeringsgerechtigden solliciteren?

    “Met ontslagen en gediplomeerde Zorgmedewerksters naar de functie van Grond, Weg- en Waterbouwer? Wat zou jezelf doen?”

    Gedurende je arbeidsleven voer je niet meer één beroep uit; dat weten we al minstens 20 jaar. Toch houden werkgevers eraan vast, dat, wat een mens als snotneus van 20 jaar als beroep heeft gekozen, hetgene is, wat hij zijn hele leven moet doen. Scholingsfondsen worden niet gebruikt door werkgevers.

    Ja, en misschien moet je de oud-zorgmedewerker zonder groot rijbewijs wel opleiden tot vrachtwagenchauffeur. Moet je wel niet over een halfjaar weer van haar af willen, want dan is het inderdaad zonde van de investering. Maar wat is het probleem, wanneer je de komende tien jaar – en liefst nog langer – een gemotiveerde medewerker ervoor terugkrijgt?

  5. De relatie tussen de werkgever en werknemer is helemaal verzuurd. In plaats van samen te werken, begrip te hebben voor elkaars positie, zijn beide partijen verwikkeld in een loopgraven oorlog. De overheid is hierin een volger maar ook een veroorzaker. De relatie wordt nu gedefinieerd door het instellen van wet- en regelgeving. Beide partijen stellen lobbygroepen in en proberen op allerlei mogelijke manieren om een voordeeltje te behalen ten koste van de ander.
    Er is eigenlijk een enorm netwerk ontstaan, waar veel mensen een baan in hebben al dan niet betaald via de overheid. Allerlei specialisten duiken over elkaar heen om uitleg te geven hoe het allemaal effectiever en efficiënter kan. De oplossing is altijd meer wet- en regelgeving om maar tegenelkaar rechten af te dwingen.
    Beide partijen zoeken hun oplossingen in dwang, verboden, richtlijnen, semi-overheidsorganisaties.
    Na implementatie van al dat moois blijkt dan toch, dat het probleem niet weggaat maar juist erger wordt.
    Niemand heeft schijnbaar het lef om te zeggen, schaf de wet- en regelgeving af. Laat de werkgever en werknemer zelf bepalen wat goed voor elkaar is.
    De personages in het artikel klagen wel, maar deze massa stemt op de politieke partijen die dit systeem in houden maar ook verder uitbouwen.
    Economie en ontwikkeling begint bij de ondernemer. Aangezien een zeer beperkt aantal echte ondernemers zijn, zijn deze mensen zeer waardevol, en deze mensen hun dingetje laten doen is in ons eigen belang.

  6. Weer zo iets: Ik hoor zojuist dat de VVD voor afschaffing van de (vrije) “Dag van de Arbeid” is. Vandaag dus. Nu heb ikzelf ook compleet niets met deze dag of men zou ze moeten benoemen naar “Dag van de Werkloosheid”.

    Maar dit gezegd hebbende: Wat levert afschaffing op? Klinkt aardig voor de werkgevers, maar doordat alle resterende werkenden dus meer gaan werken, zullen er in automatisme nog weer minder vacatures beschikbaar zijn en zal het aantal werkzoekenden weer extra door stijgen. Evenals de totaal uit te keren ww en bijstandsuitkeringen.

    Totaal resultaat per saldo voor de BV Nederland? NUL.

    Alhoewel ik er natuurlijk groot voorstander van ben dat geld beter bij de werkgever dan bij ‘de staat’ kan zitten. Maar toch.

    Easymoney [7] reageerde op deze reactie.
    Vilseledd [10] reageerde op deze reactie.

  7. @Sander [6]: Ik vind dat alle feestdagen, vrije dagen en meer van dat moois afgeschaft mag worden. Waarom toch weer die dwang om alles maar wettelijk te regelen?
    Vind een werknemer dat deze vrij moet hebben, regel dat dan maar met de werkgever. Of vastleggen in het arbeidscontract.
    Neem bijvoorbeeld, kerstmis, Pasen, Pinksteren, dit zijn allemaal christelijke feestdagen. Tijdens deze dagen nemen veel mensen vakantie of nemen een lang weekend verlof. Maar, waar deze dagen feitelijk voor staan, dat wordt al niet meer geaccepteerd, dat moet je thuis doen, en vooral anderen er niet mee lastig vallen.
    Okay, dan moet je de lijn ook doortrekken. Waarom de werkgever ermee lastig vallen. Waarom nog vrije dagen in stand houden als de massa toch niet meer gelooft?
    Neem de Dag van de Arbeid of de Dag van de Secretaresse, dag van de dieren etc etc, het zijn gewoon rituelen om de kiezers/burgers een illusie en een goed gevoel te geven.

    Sander [8] reageerde op deze reactie.

  8. @Easymoney [7]:’Die dwang om alles maar wettelijk te regelen’…

    Ja, daar zit nu precies HET probleem! (En wat er wordt geregeld levert dan in verreweg de meeste gevallen ook nog precies het tegenovergestelde op dan dat de doelstelling was.) Man, man, man…

  9. … Ik beken… Ik heb een aantal jaren geleden uit de staatsruif gevreten. Ik heb me echter elke dag ongemakkelijk gevoeld bij de volkomen idiote regelgeving van het UWV. Sterker nog… Ik stond ingeschreven bij de KvK als ondernemer. Ik werkte voor en baas en had mijn eigen sidekick waar ik een zakcentje mee bijverdiende.
    Ik mocht echter op het zelfde moment mijn bedrijfje uitschrijven. Want: We kunnen natuurlijk niet hebben dat u met dat bedrijfje op eigen kracht geld gaat verdienen meneertje. Stel je voor dat je jezelf uit het UWV moeras wilt trekken…. Ik walg van die instantie, van de badinerende manier waarop een 25jarig grietje een ervaren manager (ja dat ben ik) benaderd… Ik begrijp iedere kerel/vrouw van 45plus die in de klauwen van die organisatie valt. Je voelt je vernederd, uitgespuugd en aan de kant gezet zonder ook maar een snipper van kans op een serieuze baan op je eigen werk en denk niveau…

    Blij dat ik inmiddels staatsslaaf ben (ondernemer dus) en geen loonslaaf.

  10. @Vilseledd [10]:

    NAP = Geen Geweld = geen ongevraagde inmenging in afspraken tussen twee partijen (werkgever / werknemer).

    Overigens: Als de koning een koningsdag wil, dan dient hij die twee partijen elk te overtuigen om op vrijwillige basis e.e.a. te realiseren. Ofwel: betalen (in mijn geval aan mij).

  11. @dZvZtKm [1]: als een hoger gekwalifiseerde soliciteert naar een lagere functie
    O ja? Nou, ik ben zelf als hoger gekwalifiCeerde een tijdje werkloos geweest. Heb ook gesolliciteerd op alles wat los en vast was. Het toverwoord voor de HR-idioot van dienst is dan “overgekwalificeerd”.

  12. Toevallig ben ik een vrachtwagenchauffeur met groot rijbewijs.
    ALS er al een vacature is, solliciteren daar honderden mensen op.
    Ik had ooit een keer het geluk uitgenodigd te worden.
    Toen ik weer naar buiten ging, was de volgende kandidaat een knul van 25, en zag er uit alsof hij iedere dag een middag in de sportschool doorbracht.
    Probeer daar maar eens tegenop te concurreren als 50 jarige.
    Ik las eens dat ongeveer de helft van de banen geautomatiseerd zouden kunnen worden. Taxichauffeurs en zo mogen dan ook thuisblijven, maar evengoed blijven zoeken naar die baan als… taxichauffeur.
    Want zo star denken ze bij het UWV.
    Zo zijn Nederlandse arbeidskrachten ook veelal overbodig geworden is.
    Ik neem weer het voorbeeld van vrachtwagenchauffeurs, die hun werk aan Bulgaren, of Roemenen verloren, maar wel door moeten gaan naar zoeken naar werk dat er niet is.

Comments are closed.