557px-Renminbi1ban_100yuanChina devaluteert zijn munt, de renminbi, en op financiële markten in het Westen breekt een beheerste paniek uit. Andere landen – Vietnam en Kazachstandevalueren ook.

Ik moet bij het nieuws van de laatste tijd denken aan de woorden van Gerald Celente: eerst crisis, dan depressie, dan valuta- en handelsoorlogen, en uiteindelijk letterlijk oorlog (‘recession: depression, currency war, trade war then world war’).

Niet te ontkennen valt dat de wereld momenteel hoogst instabiel is, niet alleen sociaal-economisch maar ook politiek.

Als het om de financiële instabiliteit gaat zien we zowel in Europa als in Noord-Amerika regeringen (regimes hebben ze alleen in niet-Westerse landen, zoals iedereen weet) die geen kant meer uit kunnen. De tekorten zijn niet of slechts ternauwernood onder controle, de staatsschuld is hoog of zelfs te hoog, de rente is extreem laag en de economie groeit niet of nauwelijks. Er is geen ruimte voor beleid. De rente kan niet omhoog, terwijl dat voor de pensioenfondsen broodnodig is. De overheidsuitgaven kunnen niet verder omlaag, omdat veel uitgaven vast liggen en de bevolking bezuinigingsmoe is. De immigratiestroom uit Afrika en het Midden-Oosten krijgt trekken van een volksverhuizing en zet de maatschappijvrede op het spel.

Bij dat geheel komt dan de devaluatie van de Chinese munt. Deze actie bevestigt wat menigeen al vermoedde, namelijk dat het met de Chinese economie niet echt lekker gaat. Het feit dat de prijzen van grondstoffen – zoals koper – de laatste tijd aan het dalen waren, toonde dit al aan. Nog maar enkele jaren terug, toen de Chinese economie als een tierelier draaide, waren de grondstoffen – vooral metaalertsen – niet aan te slepen. Die jaren zijn voorbij.

Devalueren doet een land niet graag, ook China niet, want het maakt bijvoorbeeld de import duurder, hetgeen zich vertaalt in inflatie. Het is een typisch geval van een kunstgreep die regeringen toepassen als ze niets anders meer weten of onder binnenlandse politieke druk staan. Devalutatie lokt doorgaans devaluaties van andere landen – handelspartners – uit. Als iedereen gaat devalueren verliest het middel zijn effect. Er resteert dan hooguit een tijdelijk voordeel voor het land dat er als eerste mee begonnen is.

Daarna moet er weer iets nieuws worden bedacht. Een handelsoorlog (‘Koopt Nederlandsche waar, dan helpen wij elkaar.’) misschien?

Dichter bij huis zien we ook zaken uit de hand lopen. In Griekenland schrijft de regering maar weer eens verkiezingen uit, ook al bij gebrek aan een beter idee. De Nederlandse premier stapt ondertussen opmerkelijk makkelijk over het feit heen dat hij zijn verkiezingsbelofte (‘geen geld meer naar Griekenland’) heeft gebroken.

Kortom, overal zien we machtselites die het niet meer (helemaal) weten. Van falende elites weet je een ding zeker: ze worden erg kwetsbaar voor de waarheid. Uiteindelijk zullen ze zich gaan wapenen tegen degenen die hen met de waarheid – veelal een ongemakkelijke waarheid – confronteren. De vraag is dan alleen nog welke vorm dat aan gaat nemen: letterlijk de gewapende macht op mensen afsturen, of gaat men door met het subtiel wegsturen van democratische controle op de besluitvorming. Voorbeelden daarvan zijn het niet aan de bevolking voorleggen van het Verdrag van Lissabon (ook wel bekend als het Verraad van Lissabon) en de manier waarop de politici zich verschuilen achter de EU (‘70% van onze regelgeving komt uit Brussel’). Dat laatste is toch al een gotspe, omdat het juist diezelfde politici zijn geweest die decennialang naar deze situatie hebben toegewerkt.

Nee, het ziet er allemaal niet goed uit. De vraag die mij bezighoudt is of we nu een ontknoping mee gaan maken, of dat we alleen maar overgaan naar een volgend bedrijf van de tragedie waarin we ons bevinden. Ik vrees het laatste.

Paul Verhaegh

4 REACTIES

  1. China stemt louter haar munt af op de Brics Currency Reserve Pool. Vietnam als manufacturing concurrent van China volgt dan automatisch. Kazachstan devalueert vanwege de olie, de Roebel en China. Het lag in de lijn der verwachting dus verrassend of een voorbode van een tragedie is het zeker niet. Een op handen zijnde oorlogseconomie daarentegen heeft specifieke kenmerken. Eén daarvan is het in korte tijd stijgen en toenemen van belastingen, overheidsuitgaven, vrijheidsbeperkingen en propaganda.

  2. @Hub [2]:
    Er zijn ook een AANTAL mini REvaluaties geweest van de Renminbi.
    Dan hoorde je heel weinig!
    Kijk eens naar de grafiek van de Renminbi!

Comments are closed.