Stefan-GleasonDe voorstanders van een deugdelijk monetair beleid worden vaak als doemdenkers neergezet. Dit klopt, we waarschuwen dat ondeugdelijk monetair beleid onhoudbare verplichtingen mogelijk maken, die uiteindelijk tot een valuta crisis zullen leiden.

De voorstanders van een deugdelijk monetair beleid worden ook vaak neergezet als de zuurpruimen die de feestvreugde bederven. Dit klopt, we proberen het bodemloze vat van gratis geld weg te nemen en het door iets duurzamers te vervangen.

We zijn van nature echter geen pessimisten of vreugdebedervers. Integendeel. We zijn behoorlijk optimistisch aangaande de veerkracht en het vermogen van echte vrije markten om steeds hogere niveau’s van welvaart te scheppen voor steeds grotere groepen mensen. Het verkondigen van de hard geld boodschap, zoals met een goud of zilver standaard, is niets anders dan realisme aangaande de gevaren om overheden de macht te geven om ongedekt fiat geld te scheppen.

Het pleidooi voor hard geld is gefundeerd op de stelling dat echte welvaart door productieve activiteiten wordt gegenereerd in de ware economie. Wanneer overheden en centrale banken de macht overnemen om rentetarieven kunstmatig laag vast te stellen, het geldaanbod te verruimen, en om instellingen die “too big to fail” zijn te redden, dan ondernemen ze een enorme welvaartsoverheveling. Ze stelen koopkracht van productieve werknemers in de echte economie en hevelen dit over naar bankiers en bureaucraten.

Zoals de heengegane econoom en nobelprijswinaar Friedrich A Hayek ooit opmerkte. Slechts met uitzondering van de periode van de goudstandaard hebben eigenlijk alle overheden in de geschiedenis hun exclusieve macht op het uitgeven van geld misbruikt om het volk te bedriegen en te plunderen.

Handelstekorten na het verlaten van de goudstandaard

handelstekorten us

Vanaf het moment dat de Verenigde Staten de goudstandaard definitief in 1971 hebben verlaten zijn de handelstekorten enorm toegenomen, de overheidsuitgaven oncontroleerbaar geworden en is de nationale schuld geëxplodeerd. Nog ernstiger dan de omvang van de officiële staatsschuld (19,2 duizend miljard en groeiende) is er het veel grotere probleem van de totaal ongedekte verplichtingen, welke volgens sommige schattingen meer dan 200 duizend miljard bedragen.

Politici hebben sociale zekerheid en zorgverzekeringen toegekend aan de huidige kiezers, welke beloftes door toekomstige generaties moet worden gedragen. Het probleem is dat de toegekende beloftes plus de rente op de huidige schuld de geprognotiseerde toekomstige belastinginkomsten verre te boven gaan.

Het stuwmeer van toegekende rechten

entitlements

Politici hebben het op fiat valuta gebaseerde monetaire systeem zo opgeblazen dat ze toekomstige rechten hebben toegekend die ondenkbaar en onmogelijk zouden zijn onder een goudstandaard. Het nabije gevolg zal een financiële crisis zijn die de crisis van 2008 verre te boven gaat.

In Washington wordt door enkelingen gesproken over hervormingen van de toegekende rechten, maar ze maken er niet echt haast mee. De overheid kan immers altijd meer geld lenen, er zal altijd een koper zijn voor nieuw schuldpapier bij de Federal Reserve. De overheid hoeft nooit failliet te gaan op zijn onhoudbare schulden, en hoeft nooit verplichtingen te schrappen die ze niet kan betalen. Door het magische stokje van onbeperkte geldschepping kan ze het onhoudbare houdbaar maken.

Maar dit is niet zonder kosten. De rekening van het opblazen van het geldaanbod voor ontspoorde overheidsuitgaven groei wordt gedragen door de mensen in de productieve sector. Ondernemingen en loonslaven zullen hun koopkracht afgeroomd zien door een combinatie van belastingheffing en bedriegelijke geldontwaarding.

De voormalige voorman van de Fed, Alan Greenspan gaf in een recent interview op Bloomberg toe dat de economische vooruitzichten er akelig uitzien. De productiviteit is stilgevallen, gaf hij toe. Alan Greenspan geeft aan dat de groei van de verplichtingen geheel onafhankelijk zal toenemen ten opzichte van het vermogen dit te financieren…. Niemand wil het ter sprake brengen. En dat zal geleidelijk de investeringen uithollen, en dat gaat ten koste van productiviteit, en holt vervolgens de levensstandaard uit.

In 1983 zat Alan Greenspan de nationale commisie voor sociale zekerheids hervorming voor. Greenspan overtuigde het congres om de belastingen te verhogen en langzaam de pensioenleeftijd aan te passen om de sociale zekerheid te redden. Het programma zorgde voor begrotingsoverschotten in de daarop volgende jaren. Uiteindelijk moet hij echter geweten hebben dat het enige dat er gebeurde uitstel van executie was. Controles op houdbare financiering en andere maatregelen die het programma op een duurzaam fiscale basis zouden grondvesten werden als politiek onhaalbaar beschouwd.

Sociale zekerheid en insolventie

sociale zekerheid en insolvenstie

Alan Greenspan, de politieke pragmaticus ten voete uit, heeft gedurende zijn voorzitterschap van de Fed de schuldtoename mogelijk gemaakt door zijn ruime geldpolitiek. Greenspan’s ondeugdelijke geld hielp de aandelen en onroerend goed zeepbellen scheppen. De zeepbel die nu door ongedekte overheidsverplichtingen wordt geschapen stelt voorgaande zeepbellen in het niet.

Helaas is er geen aanleiding dat er een fiscale omwenteling in de lucht hangt. Het laatste rapport van de rekenkamer van het congres (CBO) toont aan dat de federale overheidstekorten de komende jaren gestaag zullen toenemen. Dit jaar met een prognose van een tekort van 534 miljard. In 2022 zal het jaarlijkse tekort de 1000 miljard overschrijden en daarna verder verslechteren.

En dit zijn niet eens de pessimistische scenario’s. De daadwerkelijke cijfers zouden een stuk slechter kunnen uitpakken dan de voorspellingen van het CBO, vooral als een langdurige recessie optreedt.

De komende jaren zal de Fed de enorme taak op zich nemen om het systeem gaande te houden, ondanks de insolventie, met andere woorden, een bail out voor de overheid zelf.

Wat kan deze gekte uiteindelijk stoppen? Een nieuw monetair systeem gebaseerd op deugdelijke monetaire uitgangspunten.

Met dank aan Stefan Gleason.

Stefan Gleason is voorzitter van de Sound Money Defense League, een landelijke lobby organisatie die streeft naar het herstellen van zilver en goud in hun historische rol als Amerika’s wettelijjke valuta. Hij geeft ook leiding aan Money Metals Exchange, een landelijke edelmetaal handesmaatschappij met meer dan 50000 klanten.  Gleason heeft veelvuldig opgetreden in landelijke media, waaronder CNN, FoxNews, & CNBC, & zijn artikelen zijn verschenen in honderden publicaties waaronder the Wall Street Journal,TheStreet.com, Seeking Alpha, Detroit News, Washington Times, & National Review. (en nu dus ook op de Vrijspreker!)

Stefan-Gleason

10 REACTIES

  1. InflatiePapers komen er aan??
    Het verschil noemt men zakendoen, met de wet ,bij belasting heffing, of zonder een wet, bij inflatie opvoeren, in de hand
    Eigenlijk doen we beide het zelfde.
    De overheid harkt zo veel mogelijk geld binnen en betaalt zo weinig mogelijk terug betalen door inflatie te creëren
    De rest probeert belasting op belasting te voorkomen.
    Verschil tussen deze 2 is het ontbreken van een inflatiewet?
    Voorbeeld
    Lening bank (crediteur) aan woningcorporatie
    Verhuur door woningcorporatie aan huurder,
    uit deze huur wordt o.a. de lening afgelost en de huurder betaald inflatie correctie over zijn huur (beheerskosten + deel van de “doorgeschoven” lening (zelfs als de lening is afgelost en over een btw constructie)
    Waarom hoor je een overheid nooit over hun eigen inflatieconstructie.

  2. Als je naar de kern van de probleemstelling gaat, dan zie je mensen die niet in staat zijn om hun eigen leven te besturen of daartoe niet de mogelijkheid wordt gelaten. Productieven moeten dan tevens produceren voor onproductieven. Dat is een last.

    Mensen die hun eigen leven besturen doen dat in harmonie met anderen. Ze helpen elkaar. Geld hoeft daarbij geen rol te spelen. Soms geef je meer dan je ontvangt, soms ontvang je meer dan je geeft. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang het maar vrijwillig geschiedt. Alle technologie (zoals bestuursvormen, geld) kan gekaapt worden, waar allerlei ellende uit voortvloeit. Fudiciar geld is daar een uitstekend voorbeeld van.

    Wiskunde leert je een probleemstelling te vereenvoudigen. Wanneer mensen hun eigen levens besturen en dat in harmonie met anderen (en de natuur) doen, zijn regeringen en economische systemen inclusief overmatige geldproductie gereduceerd tot afvalproducten van een beschamend verleden.

    Mensen die wensen te heersen (regeringen, bankiers, criminelen) en degenen die hen faciliteren door hun spel mee te spelen zijn m.i. als kankergezwellen die gezonde cellen (mensen) behandelen als kankercellen. Daardoor worden goedwillende mensen gedwongen te lijden onder kwaadwillende mensen die als kernactiviteit voedingsstoffen en ruimte voor zichzelf opeisen ten koste van wat natuurlijk, goed en gezond is. Daardoor is de mensheid nu als een kankerpatiënt met overal aanwezig uitzaaiingen. Is de patiënt inmiddels terminaal?

    peter [3] reageerde op deze reactie.

  3. Politici hebben sociale zekerheid en zorgverzekeringen toegekend aan de huidige kiezers.

    Wie heeft jou dat verteld ?

    art.1 GRONDRECHTENWET = in gelijke gevallen , gelijk behandeld …….pech , indien u geen gelijk geval vormt.

    Ik zeg dat de auteur van dit artikel niet geheel in de realiteit leeft , of door zijn kiezen heen ,staat te liegen hier.

    Indien u een bijstandsuitkering geniet , en u valt niet onder de bepaling van art. 1 , huurt u geen woning meer …..maar geld de bed , bad en brood regeling.

    En de volgende keer leg ik volkomen onomwonden uit , maar dan worden er een paar niet goed hier.

    Nico [9] reageerde op deze reactie.

  4. @peter [3]: Vandaag stuurde ik een artikeltje in. Mocht het geplaatst worden, dan hoop ik dat dat voldoende richting aangeeft 😉 Zo niet, dan kom ik hier later op terug in comments onder dit artikel met een verkorte versie.

  5. @peter [3]: Mogelijk wordt er een artikeltje geplaatst met als titel ‘De staat als SM-meesteres’. Er zijn vele manieren om hetzelfde te vertellen (over de reset). Mocht je dat wensen, dan kan ik nog een comment plaatsen die samengevat kan worden als ‘Big Brother, de incestpleger’.

    De grote gemene deler in onsmakelijke verhalen zoals dit is hoe een onnatuurlijke gang van zaken een halt toegeroepen kan worden. De reset. Pijnlijk, maar noodzakelijk.

Comments are closed.