De weg van wijheid naar vrijheid is enkele decennia geleden geschreven door Henry Sturman. Het is nog steeds actueel. Vandaar deze herpublicatie. Vandaag het dertigste artikel, over de libertarisch leven in een onvrije maatschappij. Een vrij kort artikel.

In de huidige maatschappij, die besmet is met overheidsdwang, hoe kun je daarin op een libertarische manier met je medemensen omgaan? Door steeds in gedachten te houden dat je geen geweld mag beginnen tegen een ander of zijn eigendom. Dat betekent: niet stelen, niet verkrachten, niet moorden, geen contractbreuk plegen, niet oplichten, etc.

Wees er ook bewust van dat het soms onlibertarisch is om een ander via een staatsrechter te dwingen zich aan de wet te houden. Als je bijvoorbeeld een kamer bij iemand huurt voor onbepaalde tijd en hij wil je er op een gegeven moment weer uitzetten, dan is het onlibertarisch om hem voor de rechter te slepen, tenzij je met de verhuurder een contract hebt dat hij je er niet zal uit zetten. Ook is het onlibertarisch om iemand bij de staat aan te geven die zwart werkt. Daarmee geef je namelijk de staat het middel om agressie te plegen. Je geeft ze namelijk een stukje informatie waarmee ze in staat worden gesteld om agressie te gaan plegen tegen de betreffende zwart werker. Daardoor wordt je medeverantwoordelijk voor diefstal.

Is het slecht en onlibertatisch om uitkeringen of subsidies aan te vragen bij de overheid of om over met belastinggeld gefinancierde wegen te lopen. Wordt je daardoor medeverantwoordelijk voor diefstal? Volgens mij niet. Daarmee geef je namelijk aan de staat geen opdracht om agressie te plegen. En je geeft ze ook niet het middel daartoe. Hun middel om belasting te heffen is namelijk het pistool van de politieagent. En in zekere zin ook hun wetten. Als ze namelijk buiten hun eigen wetten om agressie plegen, dan hebben de mensen minder respect voor de staat en komt er meer weerstand en hebben ze er meer moeite mee om hun gewelddadige positie te behouden.

Je kunt eventueel denken dat je toch een beetje verantwoordelijk zou kunnen zijn voor de diefstal van de staat als je een uitkering aanvraagt. Je zou namelijk kunnen denken dat als meer mensen uitkeringen gaan aanvragen de staat dan gemotiveerd wordt om nog meer te gaan stelen om die uitkeringen te kunnen betalen. Ik denk dat je daar dan nog niet verantwoordelijk voor bent, ook al zie ik toch wel iets in die redenatie.

Maar ik denk niet dat je er bang voor hoeft te zijn dat jouw aanvraag van een uitkering er mede aanleiding toe geeft dat de belastingen omhoog gaan. Ik denk dat het eerder zo is dat de staat op elk moment gewoon net zoveel belasting heft als praktisch haalbaar voor ze is. En dat is aan een maximum gebonden. Als ze teveel belasting heffen, dan stort de economie in elkaar en hebben ze niets meer. Bovendien zal er bij een extreem hoog belastingpercentage zoveel protest zijn, dat de staat geen stand meer houdt.

Het is daarom eerder zo dat als de staat op de ene post wat meer uitgaven heeft, ze op de andere wat minder uitgeeft. Als je dus een uitkering aanvraagt, dan heeft dat dus eerder tot gevolg dat kunst iets minder gesubsidieerd wordt, dan dat de belastingen omhoog gaan. Ik denk dat het niet slecht is om zoveel mogelijk subsidie en uitkeringen aan te vragen, omdat je daarmee juist de staat ondermijnt. Ze houden dan minder geld over om zich bezig te houden met belastingontduikers opsporen en voor een grote strenge politiemacht die de staatsorde handhaaft. Bovendien blijft er dan minder geld over voor de uitkeringen en subsidies van anderen, zodat die mensen weer ontevreden worden en eerder geneigd zullen zijn zich tegen de staat te gaan verzetten.

2 REACTIES

  1. Het precieze citaat moet ik weliswaar schuldig blijven, maar ik meen dat Ayn Rand ooit iets gezegd had in de trant van:
    wie voorstander is van uitkeringen en er een neemt is immoreel en wie tegenstander is van uitkeringen en er geen neemt is ook immoreel.
    En de logica was dat onproductieven graag parasiteren en dus voorstander zijn van uitkeringen, louter uit eigenbelang, ofschoon het betaald wordt met van productieven afgeperst geld. Als zo’n voorstander dan inderdaad een uitkering aanvraagt, dan voegt ie de daad bij eht woord: hij bedient zichzelf zonder scrupules van geld, gestolen van een ander.
    Maar als iemand tegenstander is van uitkeringen en er aanspraak op kan maken, dan zou hij dat juist moeten doen om alzo op het systeem te wegen en eraan bij te dragen dat het onder zijn eigen gewicht bezwijkt waardoor het onrecht dan beeindigd kan worden.

    Zelf zie ik wel iets in dat standpunt.
    Immers als ik mijn zin kreeg, werden alle uitkeringen afgeschaft en werden de belastingen navenant verlaagd. Kortom: ik ben conceptueel tegenstander van het bestaan van uitkeringen.
    Maar … ongevraagd en zonder mijn goedkeuring betaal ik een hoop geld aan de staat. Mijn toestemming hadden ze niet, doch onder dreiging met geweld zag ik me verplicht een hoop centen af te staan. Als ik dan in staat ben om van die bende, volgens de door henzelf gemaakte wetten, een hoop te recupereren, dan moet ik dat vooral doen. Immers: liefst bestonden uitkeringen niet maar goed… liefst bestonden belastingen evenmin en geld van me afpakken hebben ze al gedaan, dus het (onder andere naam.regime/statuut) weer teruggeven is niet meer dan normaal.
    Helaas verloopt dit niet budgetneutraal. Geld van me afpersen en later teruggeven, vergt een hoop burocratie en die kost ook geld. Dus zelfs al zouden ze me nominaal het precieze bedrag terugstorten, dan nog is er ergens een verspilling opgetreden en is er een nettokost die op een of andere manier op overige slachtoffers verhaald dreigt te worden (al dan niet middels koopkrachtsuitholling t.g.v. geld bijdrukken afgewenteld op het colectief der spaarders).

  2. Op één punt moet ik afwijken van dit artikel. Verbintenisrecht.

    In het Arabisch is er een spreekwoord: Een man is een woord. Waarmee bedoeld wordt dat de waarde van een mens bepaald wordt door de mate waarin hij zijn woord naleeft.

    Ik heb verschillende malen meegemaakt dat ik iets overeen kwam met een klant. De levering van IT-diensten, waar een betaling tegenover stond. Na levering werd dan echter domweg geweigerd om te betalen (soms werd ook een juridisch rookgordijn opgetrokken met verzonnen ‘feiten’ dat een rechter vanwege technische termen nooit kan begrijpen). Dagvaarden bleef dan als enige weg over.

    Los van het bureaucratische karakter van een juridisch systeem dat niets te maken heeft met rechtvaardigheid, is er de morele vraag of dagvaarden en iemand middels de overheidsmachine dwingen om zijn kant van de afspraak na te komen moreel aanvaardbaar is.
    Door mij iets te laten leveren en vervolgens te dwingen om opgescheept te worden met een gebrek aan middelen, werd dwang geïnitieerd. En dat is moreel onaanvaardbaar. Het is een vorm van afpersing.

    Het is zuur maar wel noodzakelijk om een grensoverschrijding te vergelden. Niet alleen omdat er schadevergoeding dient plaats te vinden, en voor zover mogelijk genoegdoening, maar ook om een signaal af te geven dat de ander zich voortaan aan zijn woord moet houden.

    Daarbij merk ik op dat om ons heen geen woord van overheidsdienaren (zoals in wetgeving of van een ambtseed) nog enige waarde heeft. Telkens weer hoor ik ervaringen van mensen die erop duiden dat zij getiranniseerd worden, iets anders dan behoorlijk bestuur.

Comments are closed.