De media en de – Westerse – politici buitelen over elkaar heen om hun haat jegens Rusland te ventileren. Iedere snipper ‘nieuws’ wordt aangepakt om Rusland af te schilderen als het Grote Gevaar met tentakels overal die een enorme bedreiging vormt voor ‘onze’ democratie. Wie zitten er achter de haatcampagne tegen Rusland ?

Er zijn een aantal belanghebbenden. Allereerst het militaire apparaat en toeleveranciers, voor het gemak het militair industrieel complex genaamd. Die hebben baat bij een zo hoog mogelijk budget en bij voorkeur testmogelijkheden voor nieuwe wapensystemen. Zonder vijand zakt de omzet natuurlijk in. Met hun financiële slagkracht zit menig politicus in hun achterzak en de rest hobbelt er wel achteraan.

De media is altijd in voor angst- en haatzaaien want dat stuwt de kijk-, klik- en oplagecijfers op. Het Russische gevaar is inmiddels zo hallucinant geworden dat het gebruikt wordt om de verkiezingsnederlaag van Hillary Clinton toe te schrijven aan Russische inmenging. In plaats van gewoon te erkennen dat het publiek na 8 jaar Democratisch geknutsel zijn buik vol had van loze praatjes en een soort Obama III niet zag zitten. Qua content kan de Amerikaanse massamedia met de vermeende Russische inmenging weer jaren vooruit.

Naast de beloning van ’t militair industrieel complex is de overheid gebaat bij het cultiveren van een wereld waarin enorme – merendeels fictieve – gevaren ons allen bedreigen. De overheid beschermt ons tegen die angst maar het besef moet wel levend gehouden worden. Op die manier kan haar macht, controle en budget verder uitgebreid worden. Ook is een zwart schaap nuttig mocht het systeem slagzij maken en instorten onder de enorme schuldenlast. Een oorlog met een vijandige staat is dan een uitkomst, ongeacht de slachtoffers en consequenties voor de bevolking.

De vermeende vergiftiging van oud-spion Sergei Skripal en zijn dochter Julia is een voorbeeld van het vuurtje brandend houden. Een uiterst merkwaardige gang van zaken waarbij Boris Johnson binnen 48 uur Rusland de schuld gaf waarna Theresa May het in het parlement nog even dunnetjes over deed. De Britse media ging vol op het orgel en Russische diplomaten werden en masse uitgewezen. Het verhaal rammelde aan alle kanten maar feiten lijken er steeds minder toe te doen.

In Syrië – waar Rusland Assad helpt – was er de zogenaamde gifgasaanval in Douma in april dit jaar. Zonder te wachten op een objectief onderzoek besloot Trump tot een luchtaanval in en rond Damascus. Het Witte Huis produceerde op 13 april een document van 5 pagina’s dat er sarin was gebruikt in Douma en dat het Assadregime over sarin beschikte. Onafhankelijke bronnen waarschuwden dat er geen enkele neutrale getuige ter plekke was.

Nu – drie maanden later – is er een onafhankelijk rapport met een chemische analyse van wat er gebeurd is in Douma. De Organization for the Prohibition of Chemical Weapons (OPCW) vond geen sporen van sarin of welk gifgas dan ook op de bewuste plek. Men stelt duidelijk“No organophosphorous nerve agents or their degradation products were detected in the environmental samples or in the plasma samples taken from alleged casualties.”

Salisbury en Douma zijn illustratief wat overheden bereid zijn te doen en de mesthoop aan leugens op te dissen om militair en diplomatiek ingrijpen te kunnen rechtvaardigen. Het grootste probleem is dat noch de media noch de politiek dit soort oplichterij bestraft en de volgende keer voorkomt. Een van de dingen die wij kunnen doen, is onophoudelijk hun leugens en propaganda weerleggen.

4 REACTIES

  1. Geopolitieke spelletjes waarmee een ieder in individueel last heeft heeft. Tenzij op de een of andere manier weerbaar. Het gaat echt niet alleen om Rusland. Tenzij met oogkleppen op, dan is de rest niet zichtbaar.

    – Het rode Rusland in de rol van afpakker, waarna de boel voor een ieder verschraalt.
    – Het blauwe Europa in de rol van kennis die het liefst van alles en nog wat naar constructies en regeling omvormt, zodat machinerie ontstaat.
    – Het witte Amerika met gebleekt karakter dat van alles een handeltje maakt en zich vooral afvraagt of iets aan regels voldoet. Wat de gevolgen van optreden zijn is minder relevant, want hoe hard een zaakje ook stinkt, het gaat om de regels of om die aan de laars kunnen lappen
    – De groene Derde wereld dient zich net als derde de stand te laten gebruiken en uitbuiten, om welvaart naar ‘meer ontwikkelde’ machten te verschuiven.

    Valt de afkeer tussen deze partijen al op?
    Valt op hoe deze geopolitiek een afspiegeling is van wat een ieder qua karaktertype van gedrag in een woonplaats mee kan maken?

    Over China bestaan misverstanden; het wordt rood geacht, maar keizerlijke China had groen als keizerlijke kleur. Hoewel kennelijk ook geel.

    De bestaande afkeer, of zelfs walging jegens bepaalde denkwijzen en gedrag zou vanuit China effectief aangepakt kunnen worden. Maar dan moet in China wel een bepaalde besmetting met denkwijzen aangepakt worden door zelf-reiniging. Zoals een rechter hersenhelft zichzelf eerst moet reinigen van besmettingen vanuit linker hersenhelften en over-emotionele of oververhitte rechter hersenhelften, voor daar waardevolle, zuivere informatie uit kan gaan opborrelen.

    In beschavingen is men ‘de Weg’ kwijt geraakt en op een dwaalspoor gekomen. Al eeuwenlang. De geschiedenis van China bevat voldoende informatie om de originele ‘Weg’ (Tao) te kunnen reconstrueren. Oplettend filteren die informatie, want er is ook een vervalste versie van Tao in omloop gebracht, met perversiteit erin.

  2. De anti-Rusland propaganda kan verder ook uitgaan van de volgende overwegingen.

    Het westen probeert steeds de markten voor zijn multinationals te vergroten. Dat gebeurt indien niet goedschiks dan kwaadschiks door kwalijke invloed op landelijke en lokale politieke ontwikkelingen elders. Men ziet het als eigenbelang de westerse bevolking, hun eigen burgers, daarvan zoveel als mogelijk niet op de hoogte te stellen, dan wel van interventies een verkeerd en positief bijgekleurd beeld te geven. Rusland als autoriteit die gewicht in de schaal kan leggen in de informatiemanipulatie daarbij wordt als een gevaarlijke informatiebron voor de eigen bevolking gezien. Rusland heeft immers geen belang bij een prowesterse versie van wat er allemaal internationaal gebeurt. De invloed van een ander geluid via Rusland in de publieke opinie in het westen probeert men zoveel mogelijk preventief uit te schakelen door voortdurend rond te roepen dat alles wat Rusland zegt of zou kunnen zeggen niets waard is, want als informatiebron volstrekt onbetrouwbaar en partijdig.

    De tweede overweging heeft eveneens met de marktbelangen van de westerse multinationals te maken. Deze zijn, bijvoorbeeld in vergelijking met China, relatief nog niet zo sterk in Rusland gerealiseerd. Dat verklaart dat men een welwillender houding tegenover het meer dictatoriale regime in China aanneemt dan tegen het minder dictatoriale regime van Rusland.

    De derde overweging tenslotte heeft eveneens met de marktbelangen van de westerse multinationals te maken. Rusland steunt meer dan China derde wereld regimes die westerse multinationals meer actief buiten de deur proberen te houden. Althans zo ziet men dat in het westen. De vraag is of hier niet een grove inschattingsfout op termijn het gevolg van kan zijn.

Comments are closed.