dinsdag, 8 januari 2019
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Het einde van het globalistisch imperialisme

Allereerst een zeer gelukkig en voorspoedig Nieuwjaar gewenst en 2019 ziet er uit als dat het een heel gebeurtenisvol jaar wordt. Vanaf 2016 hebben we behoorlijk wat vuurwerk gezien in de wereldpolitiek. Brexit en Trump gekozen tot president.

 

Voor het eerst kwamen in dat jaar massaal soevereiniteits- en onafhankelijkheidspartijen in de Europese parlementen, die het de gevestigde corrupte orde heel moeilijk gaat maken. 2017 was een jaar dat men dacht dat het niet zo´n vaart zou lopen, maar 2018 was het jaar dat de trend zich doorzette en de consolidatie van de voornoemde partijen en filosofie vaste voet aan de grond kreeg.

 

Ook in Nederland zien we de belangrijke verschuiving, vele collectivistische partijen zijn gekelderd in aanhang en we kijken zelfs tegen een totale instorting van links aan, omdat zij geen enkel antwoord heeft omtrent de huidige problemen, zoals de eurocrisis, de massa-immigratie, de valsevlag-terreuraanslagen, de illegale oorlogen die de westerse pseudo-elite voert, de aperte leugens omtrent klimaatverandering, de enorme criminaliteit enzovoorts. Langzaam maar zeker wordt men wakker en ziet dat de pseudo-elite geen alternatief is voor de opkomende soevereiniteits- en onafhankelijkheidspartijen. Men probeert hun opkomst af te doen als een vlam in de pan, of ze af te schilderen als ´populistisch´, ´extreem-rechts´, of ´xenofobisch´ etc., ofschoon dit gewoon een moderne vorm van schelden is op mensen die wellicht wel de antwoorden hebben om de huidige problematiek op te lossen. Als mensen gaan schelden dan weet men dat zij geen argumenten hebben en het debat, alsmede de grip hebben verloren.

 

In de VS is men druk bezig om de tribunalen gereed te maken voor de aankomende processen van Deep State-functionarissen, die de veiligheid van het land op het spel hebben gezet met hun corruptie en misdrijven. De muur die Trump wil wordt vooralsnog tegen gehouden door de Democraten, die een kleine meerderheid hebben gekregen in het Huis van Afgevaardigden. De $5 miljard die daarvoor nodig is wordt niet verleend en daarom is er sinds de laatste twee weken een gedeeltelijke sluiting geweest van de overheid. Trump kan heus wel die muur bouwen voor dat geld, want hij haalt het gewoon uit het defensiebudget, vooral nu hij de troepen uit het Midden-Oosten gaat terugtrekken, wat hem heel veel besparingen op gaat leveren. Zijn plan was juist om de Democraten uit te lokken tot een standpunt dat het Amerikaanse volk duidelijk maakt wat voor een partij dit eigenlijk is.

In de EU zijn de zaken aan het escaleren. Het protest van de gele hesjes in Frankrijk gaat na twee maanden onverstoord door en het breidt zich tevens naar andere landen toe uit. De voormalige Rothschildbankier president Macron laat zich nog nauwelijks zien en probeert de zaak te sussen door toe te geven dat het een fout was geweest om de accijnzen te verhogen, maar is niet van plan af te wijken van zijn globalistische agenda. Daarin wordt hij bijgestaan door de huidige DDR dictator Merkel, die eveneens vleugellam is geworden dankzij de opkomst van de soevereiniteitspartij AfD.

 

De Europese Unie is in feite een experiment geweest in globalistisch imperialisme, waarbij de stem van het volk steeds meer wordt uitgedoofd, de democratie aan banden wordt gelegd en de corporatistische en neo-Marxistische transnationale instituten alle speelruimte krijgen om hun snode plannen uit te kunnen voeren ten nadele van de Europese burgers. Het is nu duidelijk dat dit experiment volledig is mislukt en dat de volkeren wakker zijn geworden naar aanleiding van alle gruwelijke extreem-collectivistische wet- en regelgeving die hen heeft onderdrukt. De rollen zijn nu omgedraaid, want nu is de EU zelf in gevaar om te worden weggevaagd en terecht. Met de Brexit op 29 maart dit jaar en de opkomst van de soevereiniteitspartijen in het EU-parlement is het einde van het globalistisch imperialisme eindelijk in zicht.

 

Het globalistisch imperialisme is een ideologie die gebaseerd is op wereldwijd ingrijpen via militaire middelen en economische sancties op regeringen die de pseudo-elite niet aanstaan. Om zodoende hun corporatistische en neo-Marxistische wil te kunnen opleggen. Dit gaat gepaard met het opbouwen van een enorme schuldeconomie en het instellen van een centrale bank die gelieerd is aan het internationale bankkartel, welke wordt gemonitord door instellingen als het IMF en de Wereldbank. Met een echte vrije markt of vrije handel heeft dit natuurlijk niets te maken, want in een vrije markt heb je een goudstandaard en geen bankpapierstandaard. Met andere woorden waarde vs. fraude. De vernietiging van dit systeem is essentieel om een echte vrije wereld op basis van waarde en eerlijke handel te bewerkstelligen. De pseudo-elite wil dit niet, want dat is juist de fundering van hun macht alsmede hun verdienmodel en zullen zich met hand en tand hiertegen verzetten, getuige de ondermijning door de Deep State en hun vazallen in de Europese Unie.

Niemand heeft ooit voor een EU of een eurozone gekozen en toch is deze er gekomen en wat een ramp dat is geweest hebben we over de laatste 10 jaar kunnen zien. De problemen worden in detail opgesomd door Alisdair Macleod. Het probleem met de euro is zowel het schuldprobleem als de ECB met hun opkoopprogramma´s. Centrale banken zijn sowieso zeer destructieve instellingen, omdat zij de veroorzakers zijn van de monetaire inflatie en de consumptieve schuldcreatie, die zich langzaam opbouwt en vervolgens daarna instort leidende tot een enorme crisis. Elke 40-50 jaar is zo´n crisis een feit, omdat alle opgebouwde anomaliteiten en verstoringen dienen te worden gesaneerd, waarna weer met een schone lei te kunnen beginnen. De jaren 30 en de jaren 70 waren zulke periode en vanaf 2008 zitten we opnieuw in de overgangscyclus van een papieren economie naar een waarde-economie. De euro en de Federal Reserve Note (moderne dollar) zijn valuta die zullen verdwijnen. De eurozone heeft geen toekomst en nooit gehad, omdat de verstoringen in het systeem zo groot zijn, dat een grote crisis deze valuta zal wegvagen. De commerciële banken in de EU hebben maar een buffer van 1%, terwijl Amerikaanse banken op 10% zitten, dus we zien banken als de Deutsche Bank, Banco Santander, het ING, ABN-Amro, Commerzbank e.d. allemaal omvallen, wanneer de buffers zijn opgedroogd.

 

Nogmaals, we zullen 2019 zien als een jaar dat heel veel zekerheden zullen verdwijnen in de economie zoals we gewend waren. Een ware revolutie is zich aan het ontketenen en we kunnen dit heus een Europese of westerse lente noemen, waarbij het ancien regime van corruptie, machtsmisbruik, fraude en krankzinnige oorlogen haar laatste dagen telt.

 

 

 

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Economie, EU, Globalisatie, Internationaal, Overheid, Politiek, Politiek gesjoemel, Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. anp rebel schreef op : 1

    Gebrek aan optimisme kunnen we Albert niet verwijten.

  2. jhon schreef op : 3

    @peter [2]: Eens !

  3. Scrutinizer schreef op : 4

    Bijna geheel mee eens.
    Behalve dat de -ongewogen- solvabiliteit van de Europese banken pre-2008 rond de 3% schommelde en ondertussen ietsje verbeterd is naar zo’n 4 a 5%.
    Da’s uiteraard nog steeds veeeel te weinig (zoals we weldra zullen merken) maar stellen dat het amper 1% bedraagt is m.i. niet correct.
    Nou goed, als je alle off balance verplichtingen meerekent (en deze a.h.w. wel on balance zou brengen) dan verveelvoudigen balansen makkelijk en daalt de ratio met meer dan een factor 2. Zo bekeken is die 1% misschien niet zo heel ver beneven de waarheid…

  4. Nico schreef op : 5

    Met een globale blik is op zich niets mis; kunnen inzoomen naar details en uitzoomen naar een overzichtsblik. Met een empire erbij wordt het echter anders, gezien er op uit rukken om te veroveren, te onderwerpen en onder controle te houden tot aan bepaalde voorwaarden is voldaan (zoals bij meritocratie). Vergelijk een empire met empirisme, empirische wetenschap, empirisch resultaat. Om uit te tekenen waarom empires (het concept van een ‘rijk’) gedoemd zijn wat compacte informatie, gevolgd door eigen ervaringen:

    De modus operandi van een empire is zoiets als massaal vivisectie* op anderen uitvoeren. Waar gewenst (willekeur) het mes in bestaande denkbeelden en zuiver natuurlijke processen zetten. Hier en daar iets proberen te amputeren een prothese te plaatsen (transhumanisme?), ook wanneer dat in feite niet nodig is.
    Hierdoor worden anderen idealiter omgevormd naar het beeld dat de Grote Leider en fans voor ogen heeft. Na examen en type-goedkeuring kan een ‘lijdend voorwerp’ lekker gemaakt worden met termen als meritocratie en uitspraken als ‘je bent de beste, je hebt het verdiend’. Gewenst gedrag afdwingen is echter iets anders dan gezondheid in alle dimensies, voor en door iedereen. De strategie en uitvoering van vivisectie wordt door critici terecht foltering genoemd, want de operatie is folterend (pijnlijk, traumatisch) van aard.

    Door begrenzing of amputatie (van bijv. zelf-bestuur) en een prothese (zoals bureaucratie) kan er een soort fantoom-pijn ontstaan, een schier onbestemd verschijnsel dat ergens uit een doods onderdeel lijkt te komen maar in werkelijkheid uit het gesaboteerde natuurlijke deel komt.
    Amputatie zonder verdoving zou aanvoelen als verminking, vandaar dat verdoving (á la ‘het is goed voor je, zo hoort het, alleen zo kan het eerlijk’) wordt toegepast. Die verdoving is bij ons (man vrouw) nooit succesvol uitgevoerd; de rotsmoes is nooit echt binnengekomen, opgenomen en aanvaard. Het was en is namelijk wezensvreemd van aard.

    Wie wil weten hoe een ander in elkaar zit maar ondertussen liever niet zelf in de spiegel kijkt, kan een opsporingsbevel voor (premie)jagers uitvaardigen. Het westerse ‘Wanted, dead or alive’. Maar, een patholoog-anatoom kan bij een autopsie even weinig werkelijk inzicht en wijsheid tevoorschijn toveren als een verkrachter of een regisseur van een porno-show of snuff-film. Waarbij opgemerkt kan worden dat een veronderstelde prooi de rollen ook nog kan omdraaien met snijdende opmerkingen, scherpe analyse van concepten, denkbeelden en interactie. Wie geen problemen wil ervaren moet ze niet veroorzaken. Die les hebben empires voor zover ik weet nog nooit echt willen leren.

    Eigen ervaring: Opgegroeid bij een vader (1924-2015) voor wie individuele zelfstandigheid (ZZP, freelance) normaal was. Een motorongeluk (botsing tegen vrachtauto) maakte daar een einde aan. Hersenbeschadiging. Daarna 12 ambachten 13 ongelukken in loondienst, daarna gedwongen in arbeidsongeschiktheidsuitkering. Hij hield niet van bazen, was niet geschikt om de loonslaaf uit te hangen. Een ex-moeder (1929-?) die ooit in Leeuwarden door anderen geestesziek is gemaakt. Dat is nooit meer goed gekomen. Geen eigen leven hebben, wel als een energie-vampier het leven van anderen zuigen. Aandacht zuigen, ten koste van alles. Twee rolmodellen voor twee concurrerende wereldbeelden. De eerste aanvaardbaar (eerste fase), de laatste nooit aanvaardbaar.
    Wij (man vrouw) hebben een andere route gekozen, waardoor chronische spanningsvelden ontstonden. We zijn aristocraat (‘de besten regeren’) omdat niemand ons leven zo goed kan regeren als wijzelf. We zijn een elite (‘gekozenen’) droom-team geworden omdat we voor elkaar hebben gekozen. Dat was en is echt onze droom. We leven onze droom ook werkelijk, inmiddels ongeveer 30 jaar. Die droom wordt echter systematisch verstoord doordat anderen spanningen veroorzaken, want die willen ons regeren en ons kiezen. Of in ieder geval een deel van ons dat gebruikt dient te kunnen worden. Gevoelens en wensen die beslist niet wederzijds zijn. Aanhangers van het empire-wereldbeeld hebben met vereende krachten de religieuze extremist uitgehangen, als sekte-leden, zoals dat traditioneel hoort te gaan en dat ten koste van ons en onze gezondheid. Tsja, je kunt er maar beter vanaf zijn hé?
    We vragen ons af wanneer marktreuzen (adel en overheidsorganisaties) nu eindelijk eens de moed opgeven om als honden om een been te vechten (ons leven), zodat wij ermee vandoor kunnen gaan oftewel ons eigen leven eindelijk eens naar eigen inzicht vorm kunnen gaan geven 😀

    Het Evangelie (‘goede nieuws’) voor jou: Mocht dit wat ik schreef snijdend of zelfs verminkend aanvoelen, dan is het de pijn van cognitieve dissonantie omdat protheses gevoelsmatige afbrokkelen. Een kundige psycholoog kan je bevestigen dat daarna puur natuurlijke processen in jou als het ware kunnen opstaan vanuit de dood. Kortom, een pijnlijk gevoel is hoewel vervelend als het ware leven-herstellend met uitkomsten die je jezelf misschien nu nog niet voor kunt stellen. Hoewel je vrij bent om ervoor te kiezen om het doodse in jezelf en je leven te beschermen.

    * Vivisectie: Vanuit Latijn voor snijden in levend weefsel, ook bekend als een V-sectie. Figuurlijk operaties op het ‘weefsel’ van je denkbeelden en de structuur van je leven om een patroon te creëren. Dat kun je zelf doen en/of anderen kunnen dat voor je doen.

  5. Nico schreef op : 6

    Bij Pinokkiocratie vermoed ik dat de bedenker een verkeerd lid van een lichaam heeft gekozen. Ik doel op de erectie van wezensvreemde ideeën die in feite doods zijn en je toch binnen gebracht moeten worden, als die je leven niet goedschiks kunnen penetreren dan maar kwaadschiks. Het lijkt me evident dat daarvoor natuurlijker processen en routes gekozen kunnen worden, nietwaar? Bijkomend voordeel is dat het laatste ook een stuk prettiger en soepeler kan gaan! 😉

  6. Hoeder schreef op : 7

    Mooi dat deze site Qanon ook omarmt.
    De elite is duidelijk in paniek. Kijk ook naar het disproportionele
    geweld dat de Franse overheid gebruikt tegen de gele hesjes. Ook in Nederland overigens. Pure intimidatie en machtsmisbruik. Inmiddels zijn er, zelfs in NL, de nodige mensen wakker geworden. Stem die landverraders weg in maart.

  7. peter schreef op : 8

    stemmen is niets anders dan goedkeuring geven aan een gefaald systeem..

  8. Keinstein schreef op : 9

    Uitstekend en laten we hopen dat het einde nabij is voor de globalistische elites, ofschoon een dergelijke machtsvacuum over het algemeen met een flinke dosis onrust en mogelijk oorlog gepaard gaat. wat ik wel kwijt wil is dat de globalistische elites geen neo-marxistische agenda volgen, wel gebruiken zij neo-marxistisce technieken, in het bijzonder van de Frankfurter Schule, om de bestaande orde – die gebaseerd is op de natiestaat, christendom, eigendomsrechten en zelfbeschikking – om te vormen naar iets wat beter past bij de wereldstaat die zij vanzelfsprekend zelf zullen besturen.

  9. IIS schreef op : 10

    Ik hoop en bid tot de kosmos dat de globalisten en de cabal jongens en meisjes een heel zware of ongeneeslijke ziekte krijgen of dat ze een (als ze werkelijk gevoel in hun lijf hebben) een dierbare verliezen, het liefst in een groot drama. Mooiste zou zijn dat ze in door een ongeluk half kreupel worden en naasten daarbij mogen verliezen.

    U zult denken, ” wat erg om ‘mensen’ dit toe te wensen!”…Maar vergeet niet dat ook het grauw een trap na kan krijgen en nul heeft te verwachten en ieder doorsnee mens niets bespaard blijft en letterlijk klappen krijgt in z’n leven mede veroorzaakt door de machthebbers en het cabalische uitschot.

    Mensen die gezegend en gelauterd worden met/door drama’s en verlies, worden zo ergens gedwongen na te denken over het leven en kunnen daardoor tot hogere of betere inzichten komen.

    Misschien helpt het daarom dat politici, bestuurders en machtigen die als ongedierte kruipen over deze planeet en denken met macht en onderdrukking te kunnen beschikken over andere levens en bezittingen van de medemensch, die zouden eventueel of heel misschien tot betere inzichten kunnen komen als drama’s en ellende over ze komt.

    Daarom en daarvoor bid ik dagelijks.

  10. Nico schreef op : 11

    Blijft staan dat hedendaagse ontwikkelingen op niet meer lijken dan een gevecht om de macht oftewel zeggenschap over anderen. Het traditionele riedeltje is kennelijk dat vechtersbazen (adel, militairen) ervoor zorgen dat anderen elkaar niet langer in de haren vliegen en vervolgens civiel bestuur aanstellen om de rust te bewaren en voorzieningen te regelen. Dat civiele bestuur regelt ook tax farming en als het ontspoort komen militairen opdraven om dat civiele bestuur te vervangen, voor een herhaling van de cyclus.

    Praatplaatje: Brazilië, artikel De lelijke ‘smoel’ van het nieuwe Brazilië.
    Adel (met leger) en overheids-organisaties zijn als twee honden die om één been vechten, namelijk zeggenschap over anderen. Gewone mensen moeten dat ontgelden. Maakt het iets uit door welke partij je gebeten wordt? Bijten is bijten, hoewel de ene beet harder kan aankomen dan de andere en de ene partij misschien vaker bijt dan de andere. En bijten doen ze. Militaire bijten toe, overheidsdienaren ook. Beide vanwege gewenst gedrag dat niet per sé gezond hoeft uit te werken. Wel blaffen, te weinig nadenken.

    Gejammer over leger of overheid gaat te vaak wel de perverse maar niet de gezonde kant op.

    De strijd om zeggenschap over anderen kom je ook op een ander front tegen. Praatplaaatje: Ook in Duitsland heeft de politieke elite de macht van de werknemer gebroken. Een artikel over hoe werknemers bruikbaar worden gemaakt, als instrument dat ‘gewoon’ moet doen wat er gezegd wordt. Gebroken macht van werknemers betekent dat ze overgeleverd zijn aan de goden, werkgevers die dan met arbeidsvoorwaarden kunnen doen wat ze willen.

    De zonnige kant van dit schijnbaar sombere verhaal is dat werknemers dat vanzelf wel zat worden en hun eigen kracht kunnen ontdekken. Als zelfstandige, zonder werkgever of werknemers ben je misschien kwetsbaarder, maar ook wendbaarder en minder grijpbaar voor anderen. Een manier om zelf veronderstelde zwakheid om te toveren in kracht. Het is ook best grappig om wannabe dwingelanden hun zin niet te geven om vervolgens te zien hoe chagrijnig ze worden. Machteloze woede als koekje van eigen deeg 😀

    Daarnaast: Wat zou een werkgever zijn zonder werknemers, een generaal zonder soldaten, politici zonder stemmers? Nou, gewoon, hetzelfde als een ander. Individueel zelfstandig en even machtig als een ander. Dat zou allerlei problemen kunnen voorkomen, nog steeds beter dan genezen.

    Mijn punt: Door te vechten om de macht (zeggenschap) over anderen houdt een nogal ongezonde, schadelijke cyclus in stand. Die gevechten zijn dan een soort standsuitgaven, maar eigenlijk willen leven degenen die om dit soort mogelijkheden vechten boven hun stand leven, op te grote voet. En dat moet na overwinning duur betaald worden door weer volgende standsuitgaven (zoals gevechten) te doen om niet van het voetstuk van die stand te vallen. De worsteling om individuele onafhankelijkheid en zelfstandigheid voor en door jezelf en anderen kent dat soort soms heftige naweeën niet.

  11. IIS schreef op : 12

    Ik denk overigens niet dat de globalisten, de cabal, de schaduwmacht of hoe het tuig dan ook genoemd wordt de agendaatjes zomaar eventjes omgooien, eerder gaat een kudde kamelen door de oog van een naald Het wordt pas beter of anders na de totale waanzin. (Armageddon?).