Geef mij het kind tot de leeftijd van zeven jaar en ik zal u de man geven

Een mooie zomerdag. Ik verlaat de kleuterschool. Mijn moeder pakt me bij de hand en we lopen naar de naastgelegen lagere school. Ze wijst op een drempel. En zegt, kijk, straks stap je over die drempel. En dan begin je echt met leren.

Handenarbeid

Het leren viel vies tegen. Ik hield van timmeren. En hoopte dat ik hier les in zou krijgen. Helaas. Alle handenarbeid was gericht op de expressie van het kind. Ik leerde geen zwaluwstaarten of andere houtverbandconstructies. Wel hoe ik een ei moest beschilderen. Niet hoe ik hout of metaal kon bewerken. Heel verwarrend allemaal. Het leek wel of ik bepaalde dingen niet mocht leren. Op een gegeven moment was ik best trots op mezelf. Ik had eindelijk iets geleerd. Ik had “met metaaldraad gewapend klei” uitgevonden. Dit was fout, niet expressief genoeg. Ik kan me voorstellen dat een hele generatie die niet goed kon studeren, maar wel praktisch was ingesteld, en met zijn handen scheppend bezig wilde zijn, door deze methodiek half gek geworden is.

Meesters

De jaren dat er een man voor de klas stond waren heel anders dan de jaren dat we een juf hadden. Veel directere communicatie. Het mooiste was het voorlezen door de meester. Ik ben er nog jarenlang vaderlandslievend door gebleven. En als er gezongen moest worden, dan was het verre van genderneutrale kaap varen lied van “Jan, Pier, Jores en Corneel” het mooiste. Juffen wisten de jongens veel minder goed te bereiken.

Normen en waarden

Als 6 jarig jongetje had ik al idealen. Ik stapte als pacifist over de lagere school drempel. Ik wenste een betere wereld. Als nu eens niemand iemand anders ging slaan, dan kwam die wereld er volgens mij vanzelf. Toen de andere jongens erachter kwamen dat ik hierin zover ging dat ik niet terugsloeg, kreeg ik geregeld klappen. Ik ging na een tijdje toch terugslaan. En na een korte periode waarin ik mijn halve klas in elkaar had geslagen, werd ik aanhanger van het NAP. Zonder dit echt te beseffen. Als ze mij met rust lieten, liet ik hun ook met rust.

Nawoord

De opvoeding van je kinderen behoort tot de belangrijkste zaken in je leven. De school is een bepalende factor. De meeste ouders zijn tegenwoordig al lang blij als hun kind in het primaire onderwijs op een redelijk witte school terecht komt. De onderwijskundigen horen niet te bepalen wat je kind leert. Als ouder hoor je dat te bepalen. Wil je dat je kinderen later handig zijn en kunnen klussen? Of vind je zelfexpressie het belangrijkste? Of wil je aandacht voor beide kanten? De keuzes van de onderwijskundigen, onder meer op het vlak van praktische vaardigheden, hebben grote invloed gehad op de leerlingen en op de huidige samenleving.

Het is zelfs mogelijk dat ouders in de toekomst vaker voor gescheiden onderwijs kiezen, jongens en meisjes apart. Er is momenteel bijna niemand die dat serieus overweegt, maar het is niet zo’n gekke gedachte als het lijkt. Daarnaast is een de-feminisering van het onderwijs volgens mij noodzakelijk. Zeker kinderen van gescheiden ouders, die voornamelijk of alleen door de moeder worden opgevoed, hebben mannelijke leraren nodig.

Daarnaast is het belangrijk dat jongens met agressie leren om te gaan. Competitie en vechten horen volgens mij bij het opgroeien. Door fysiek te vechten heb ik belangrijke lessen over mezelf en anderen geleerd. Het is wellicht vreemd dit van een eerst pacifistische thans libertarische persoon te horen. Maar ik ben van mening dat een paar fysieke gevechten op jonge leeftijd voor jongens vormend kunnen zijn. Het leert je onder andere zelfstandig voor jezelf op te komen. Als disclaimer, deze laatste zinnen zijn niet conform de libertarische theorie. Als ik die gevechten niet had gevoerd dan was ik mogelijk pacifist gebleven.

De scholing van je kinderen is te belangrijk om door de overheid te laten bepalen. Het onderwijs moet geen gehaktmolen zijn met het ministerie aan de handgreep. Slechts vrije marktcompetitie (ook in de leerdoelen) kan een gezond schoolsysteem opleveren

 

34 REACTIES

  1. Een opleiding zou mensen op het niveau van onbewust capabel moeten brengen/houden. Vaak wordt niet meer gehaald dan bewust capabel. En dat bewuste kan leiden tot zelftwijfel en ontvankelijkheid voor schuldgevoel.

    • @ Bertuz. Dus zo zouden we kunnen stellen. Dat bewust capabel betekent dat je de verkeerde richting bent ingeslagen?

      • Natuurtalenten zijn onbewust capabel. Door trainingen/scholing wordt men bewust capabel. De trainer zegt bijvoorbeeld tegen een spits je moet ook afspelen. Terwijl dat niet in zijn aard ligt. Het gevaar ligt op de loer dat de spit een volgende keer denkt o ja ik moet ook afspelen terwijl hij beter zelf op het doel had kunnen afgaan. Hij moet dat afspelen in zijn speelwijze opnemen. En van daaruit weer groeien naar het niveau van onbewust capabel. Soms lukt dat niet. Weg natuurtalent. Onderwijs doet dat met mensen. Kreten als het gaat niet om winnen, maar om samenspel kunnen slecht uitpakken. Iemand kan daardoor wel weg zakken tot bewust incapabel.

    • Ik heb wat moeite om het goed te begrijpen, maar ik schat het zo in;
      dat je gevoelsmatig handelt naar jouw talent bezit. Omdat het dan
      scholing gewijs soms ontzet word in een vorm van collectief, vergaat
      die eigen “kracht” op dat moment.
      Onbewust capabel, zoals ik het versta, het is voor diegene een natuurlijk iets,
      waar anderen bij verbazing zien, wat die voor kunsten beheerst. Ik
      ondervind dat soms zelf met dingen maken uit hand, wat voor mij natuurlijk
      is, en voor anderen “wow” Ik heb talent in tekenen, metaal bewerken en hout.
      Dingen met meestal hand gereedschap maken die niet bestaan, of verkrijgbaar zijn.
      Ik weet niet zeker of Bertuz zoiets bedoelde.

      • @ Gied @ Bertuz

        Ja dat bedoelt hij volgens mij. toch Bertuz?

        Dat fenomeen zie je ook veel bij muzikanten of andere kunstenaars.
        Die maken als vanzelf mooie dingen. Door talent.
        Maar zodra daar enige druk ontstaat. Door binnen bepaalde kaders te gaan werken.
        Of in een bepaalde tijd iets te moeten prestereren. Of een andere vorm van externe sturing of druk ontstaat.
        Dan blokkeren die mensen en presteren ze in het geheel niet meer.

        Misschien kunt u zichzelf als voorbeeld nemen.
        U kunt dus door talent uit de losse pols unieke tekeningen en dingen met metaal en hout maken.
        Maar wat als u nou alleen nog mag werken vanuit een bepaald boekje? Waarin precies staat aan welke eisen uw werken moeten voldoen. Zou u dan nog vooruit kunnen?

      • Grof gezegd talent (onbewust capabel) valt (gemakkelijk) te verpesten. En naar mijn idee worden onbewuste capabele mensen vaak de soep in geholpen. Als je maar vaak tegen een spits zegt dat hij moet overspelen omwille van de andere spelers loop je de kans hij aan kwaliteit inboet. Onderwijs zou moeten draaien om het tot wasdom brengen van talent. Het voordeel daarvan is ook dat zo iemand dicht bij zichzelf blijft. Talent wordt vaak gesmoord. Kinderen leren lezen met klankstukken. In mijn tijd met (open of gesloten) lettergrepen. Mijn kinderen begrepen het trucje met lettergrepen beter, maar moesten met klankstukken blijven werken. En met de weegschaal methode bij vierkantsvergelijkingen bijvoorbeeld. Die ik weer niet kende. Het kunstje staat voorop niet de leerling. De aansluiting met de leerling wordt niet gezocht.

        Deze vier stadia vallen te onderscheiden/worden gehanteerd;
        – onbewuste capabel (je weet niet beter dan dat je het kan/ je doet het gewoon)
        – bewust capabel (je weet dat je het kunt)
        – bewust incapabel (je weet dat je iets niet kan)
        – onbewust incapabel ((nog) niet weten dat je iets niet kan)

        In een skiklas krijg je een handschoen toegeworpen en die moet je vangen. Het doel is je te doen vergeten dat je op de latten staat. Mensen die gillen zijn bewust capabel. De mensen die de handschoen als vanzelfsprekend vangen en niet crashen zijn onbewust capabel.

      • MvL en Bertuz, ik zat dus niet ver vandaan met mijn begrip van ( Bertuz )
        betoog. Inderdaad, Uw reply klopt, zo zie ik het ook, maar ook een oed punt van MvL
        overigens, wat heel duidelijk schets wat getalenteerde mensen ondervinden, tijdens
        een gestelde opdracht. Zo, ondervond ik het met opdrachten voor tekenwerk.
        De druk, de sturing door derden. Het werkte niet goed.
        Inderdaad, aan jullie beiden reakties bergrijp ik dat zo. Bertuz heeft daarin een punt
        dat op scholen men de plank mis slaat om het individu capabele. Het zal en moet
        in een collectief, en dat vind ik fout. Zo ontwikkel je een middelmatig generatie
        mensen, die dan op enkelen na de groep volgen, en wellicht hun eigen talent voor
        een deel laten onderlopen, in belang van het geheel.
        Terwijl men prat gaat ( zogenaamd in uitroepen van.. ) dat alles op maatwerk berust
        tegenwoordig. Niet dus. Het is indoctrinatie ten top wat mij betreft.
        Individuele ontwikkeling van mens is zo belangrijk, en men geeft nog steeds veel
        te weinig aandacht aan wat het kind kan en wil.
        Die laatste zin van Bertuz zegt het allemaal

      • Van derden is eigenlijk fout gezegd, het is druk van rechtstreeks opdracht gever,
        excuseer

    • Er wordt mij ook teveel over “vorming” gesproken. Het zou om tot “wasdom brengen” moeten draaien. Toch moet mij wel een ding van hart. Ik vind het knap wat de kinderen toch nog wordt bijgebracht. Er zijn weinig contacturen, veel verschillende nationaliteiten, achterstand voor wat betreft de Nederlandse taal, grote klassen.

      • Of er altijd een “boze intentie” achter zit, weet ik niet. Bij voetbal bijvoorbeeld zijn er twee stromingen te onderscheiden. Die van de ouders die de wedstrijdvariant aanhangen en die van de ouders die de recreatieve variant prefereren. De aanhangers van de wedstrijdvariant vinden het prima dat hun getalenteerde spits alleen op het doel afgaat. De ouders die de recreatieve variant aanhangen vinden al snel dat die zoon niet zo alleen moet spelen en (ook) naar andere kinderen moet afspelen. Het conflict is geboren. De oplossing laat zich raden. Speelt de vereniging om het echie wordt de kant van de spits gekozen. In vele andere gevallen voor de andere oplossing.

      • Is het streven naar meer homogeniteit in denken en doen, dus minder conflict en chaos per definitie een “boze intentie”? Dan zit je op het zoeken naar balans tussen het individu en de samenleving als geheel.

        Ik vraag me regelmatig af, of als we een tool hadden om het geluksgevoel en de frustraties van bevolkingen effectief te kunnen meten. Of de bevolking van Noord-Korea in vergelijking met ons beter dan wel slechter scoort.

        Vanuit ons perspectief lijkt dat een no-brainer, maar is dat wel zo? Geven onze spullen en ons drukke leven ons daadwerkelijk meer geluk? Of zijn de Noord-Koreanen die deze levenswijze niet kennen in de kern tevredener?

        De sleutel van geluk ligt vermoedelijk niet in het vergaren van steeds meer, want dat is een eindeloze straatje. Maar in het tevreden zijn met wat je hebt, gesteld dat je minstens de basisbehoeften hebt vervuld.

        En misschien zijn de Noord-Koreanen met hun eenvoudiger leven met veel minder prikkels en keuzes, in de basis wel tevredener dan wij? Of is dat een onzinnige gedachte?

      • Het filmpje heeft wat toon betreft, iets alu hoedjes over zich. Stoom de mens klaar t.b.v. het grotere geheel.

      • Neen zeker niet. Andere volkeren zijn wellicht veel gelukkiger. Ik zie ons (westerse) denken en onze manieren niet als een export product. Wij hebben met onze zendingsdrang veel kapot gemaakt. De bosjesman met zijn peniskoker hadden we met rust moeten laten. Als hij ons leven hadden willen leiden had hij ons wel gevraagd hem dat bij te brengen. Dat is ook precies de reden dat ik vind dat onderwijs de taak heeft mensen te ondersteunen bij talentontwikkeling en niet tot taak heeft mensen te vormen (naar het beeld van de onderwijzer of staatswens). Leve de verschillen. Een elftal heeft ook verschillende competenties in zijn team.

  2. Aardige notities over basisschool. Basisschool volgt zeker een politieke agenda. Alleen maar vrouwen les laten geven op basisschool is extra ongewenst, beschadigd kinderen.
    Zelf zorg ik voor aanvullende lessen, zoals zelfstandig denken en fysieke weerbaarheid. Gezien de uiterst aggressieve inclusitie, met akwasi’s als voorbeeld-inclusitionisten, is het beter om de daad bij het woord te kunnen voegen, korte (non)discussies, achter je eigen mening kunnen staan en daardoor meer vrijheid.

    • @ JS Mill

      Mag ik ook vragen. Bent u zelf vrouw of man?
      Tweede vraag:
      Hoe werkt de fysieke weerbaarheid uit op de meisjes?
      Derde vraag:
      Hoe mag een korte non discussie eruit zien?

      • @MvL
        Weerbaarheid heeft niets echt iets met man of vrouw te maken, het gaat om je instelling.
        Meisjes kunnen heel wat, zijn lenig, kijk eens naar turnen, gymnastiek, dansen. Sterke benen en een instelling die meisjes bewust maakt van verschil tussen man en vrouw, kan heel wat uitmaken.
        Een non discussie is dat je aangeeft dat je niet wil discussieren en desnoods middelen inzet om dat kracht bij te zetten, verbaal en fysiek, zal ook snel nodig zijn gezien de agressieve inclusitie. Zo ben je vrij om te gaan. Je niet laten dwingen door het discussie discours. Er is geen recht op (stieren-stront) discussie.

  3. “GEEF MIJ HET KIND TOT DE LEEFTIJD VAN ZEVEN JAAR EN IK ZAL U DE MAN GEVEN”

    Wel, daar zijn ze dan mooi in gefaald 😉

    Ik geloof dat op mijn kleureschool er twee juffen waren.
    Op de basischool & middelbaar alleen mannen.
    In het hoger onderwijs was er 1 vrouw bij (voor taal).

    Ik ben niet per se tegen vrouwen die les geven. Maar er is een verschil in groepsdynamiek tussen alleen-mannen, alleen vrouwen en gemixte groepen.
    Wanneer er alleen leraren zijn (zonder vrouwen) dan is de dynamiek in die groep veel “beter” (subjectief begrip!) dan wanneer er een vrouw tussen zit. Wanneer de mannen onder elkaar zijn, dan ligt de focus op het lesgeven. En de beste leraar ‘wint’. Zit er een vrouw tussen, dan wordt de focus gedeelt tussen ‘omgang met de vrouw’ en lesgeven. Dit levert een heel andere dynamiek op waarbij het lesgeven meer en meer bijzaak wordt naarmate er meer vrouwen bijkomen.

  4. Beste @Rien Ik ga later nog even wat tijd maken voor een eigen reactie. Want het is werkelijk een bijzonder leuk artikel @Ratio!

    Voor nu volsta ik even met een reactie op u. Aangezien u mij hartelijk aan het lachen maakt. Omdat u zegt dat dat de dynamiek tussen mannen onderling veel ‘beter’ is zonder vrouwen.
    Ik ervaar zoiets te lezen werkelijk als soort opluchting wat me oprecht vrolijk stemt. En die dynamiek klinkt als natuurlijke leeromgeving ook. Dat de beste moge winnen.

    Eerste vraag
    Als u als man dat subjectief beschouwt.
    En ik als vrouw ook (al wist ik niet hoe die dynamiek tussen mannen onderling precies eruit zag. Door u heb ik voor het eerst een sprekend beeld)
    Kan zo’n beschouwing dan toch niet uiteindelijk objectief worden? (zodat je een systeem daarop in kan richten?)

    Tweede vraag
    Hoe zou u de dynamiek tussen vrouwen omschrijven? Dat mag ook met steekwoorden

    • 1) Het kan alleen objectief worden wanneer we een doel definiëren. En dan is het natuurlijk objectief tov het subjectieve doel. Retorisch: Wat moet het doel zijn van het onderwijs?

      2) Dat is heel moeilijk voor mij 😉 omdat ik niet uit eerste ervaring kan spreken. Maar ik heb er natuurlijk wel een idee over: Competitief in het vergaren van groepsondersteuning, meest gerealiseerd door het vinden van negatief gedrag in ‘outsiders’.

      • @ Rien
        Vraag 2
        U maakt mij opnieuw hartelijk aan het lachen. U omschrijft treffend.

        Dit leren ze van de moeders. want die doen dat zelfs in de eigen gezinnen.
        Waarmee broer zus of zelfs vader tijdelijk outsider kan zijn.
        En het getroffen kind als gegijzelde in de tent van moeder zit.
        Als zijnde haar beste compagnion. Dat is dubieuse eer.
        De moeder doet dat omdat ze zelf bang is verlaten te worden.
        ( en de wrange waarheid is. zij is ook verlaten. Eerst door vader. Later door haar man. Die heeft verder ook niet naar haar gezocht)

        Dat dit kampje uberhaupt bestaat weten gezinsleden meestal niet
        En blijft het bij een unheimisch gevoel.
        Soms hebben gezinsleden wel iets door.
        Maar heeft niemand verder precies door. Wie er op welk onderwerp in die tent getrokken is. Zo heeft niemand een veilige positie.

        Daarmee is het gedrag wat meisjes aan de dag leggen.
        Heel logisch te verklaren.
        Die zijn ook bang voor verlating.
        En de meisjes apen gewoon na wat ze thuis hebben gezien om dat te voorkomen.
        Ze pakken het liefst daarom volledige controle over mensen om hen heen.
        En gebruiken als sterkste tactiek het voor hen bekende roddelen. Zodat de toehoorder zich bijzonder voelt als vertrouweling.

        Op latere leeftijd vertaald dit gedrag onder de dames door naar:
        Elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Nasty.
        Maar in werkelijk is het een roep om de vader. ( waar haar man dit met vaderlijke liefde ook kan oppakken)

        Ik schakel daarom meteen over naar vraag 1:
        Het doel van het onderwijs:
        Ik weet eigenlijk niet goed hoe zo’n doel gemaakt moet worden zodat het geldig is.

        Ik kan u wel inhoud geven dat u dan weer eens verder stuurt of terugschakelt?
        Ik beperk me dan tot globale inhoud voor het basisonderwijs:

        Er wordt gescheiden les gegeven.
        De jongens krijgen les van een meester. Elke week heeft die meester een assistent aangewezen in de klas. Die leert daarmee verantwoordelijkheid dragen.

        De meisjes krijgen ook les van een meester.
        Daar is alleen een juf voor vrouwenvakken onder supervisie van een meester ( die man komt op gezette en ongezetten tijden gewoon even binnen om zaken te inspecteren en afspraken op scherp te houden. Met kinderen. En met juf. Onderhandelen is daarbij niet aan de orde. Het gaat hier in het geheel meer om instructies begrijpen en kunnen opvolgen in de gegeven taken vanuit een natuurlijke rangschikking der sexe)

        Doel van de scheiding:
        Voor de jongens, zelfstandig leren samenwerken (zonder vrouwelijke stoorzenders). Hier zal competitie zichtbaar worden.

        Voor de meisjes, zelfstandig leren werken ( met zo weinig mogelijk competitie voor ondersteuning. Ook is er geen samenwerkingscomponent. In de pauze kunnen ze elkaar opzoeken om te spelen als ze willen)

        Hier gaat bij de meisjes meer om het creeeeren van (eigen) veiligheid en het leren kennen van de eigen vrouwelijke aanleg zonder opgedrongen voorbeeld van een juf. ( zorgzaamheid, dienstbaarheid, instructies begrijpen en opvolgen en daar verantwoording voor kunnen afleggen )
        Daarom zouden ze wel eind van de dag 1 voor 1 kunnen vertellen wat de ze die dag hebben geleerd of gemaakt.

        Vakken:
        Lezen schrijven rekenen en muziek
        Voor de jongens verder veel handvaardigheid , judo oid en iets van praten vanuit goede argumentatie / debateren. Hier kan geschiedenis of politiek spelenderwijs aan de orde komen.

        Voor de meisjes naaldvakken en koken/ bakken, ritmisch gym oid ( een opwekkende solo sport maar toch samen) en kringgesprekken met een meester. Die gesprekken moeten de meisjes helpen uit het emo te komen. Zo leren ze controledrang en machanisem dit te bereiken los te laten. In deze gesprekken kunnen ze veilig landen en de wereld leren beschouwen vanuit ratio.

        Voor natuurlijke ontwikkeling:
        Hierbij nemen de jongens een project op zich ( bv een poppenkast bouwen) en werken de meisjes op instructie van de jongens mee ( bv de poppen naaien of komen helpen de spijkers aanreiken) Daarna kan er bv samen een uitvoering gegeven worden.
        Doel: Op jonge leeftijd de natuurlijke positie van leider en volger eigen maken.

        Nou wat vind u ervan? Zou de scheiding der sexen zich op deze manier kunnen doorvertalen naar een objectief doel voor het basis onderwijs? Of moet dit helemaal anders?

      • @MvL

        Ad vraag 2: “bang voor verlating”

        Inderdaad, al zou ik het iets anders framen: Een vrouw is -wanneer ze haar natuurlijke rol vervult- enkele maanden in haar leven op de hulp van anderen aangewezen. Letterlijk: ze zou niet overleven zonder deze hulp (bij het krijgen/opvoeden van kinderen). Dit heeft -imo- een diepliggende psychologische drive gecreerd to het vormen van ondersteuningsnetwerken. Die drive wordt normaal geproken niet herkend en men noemt het dan bv “angst voor alleenstaan”. Vrouwen vindt je dan ook normaal gesproken niet onder de libertariers. (Maar zoals je weet, er zijn uitzonderingen)

        Ad vraag 1: Je voorstel voor onderwijs.

        Je bent voorbijgegaan aan het doel van het onderwijs.
        Ons huidige stelsel is afgekeken van het pruisische systeem dat het doel had goede soldaten te creeeren. Het is sinds die tijd wel behoorlijk aangepast, maar het doel is -imo- nog steeds om goede burgers te creeeren, die een plaats in de samenleving kunnen innemen.

        Het huidig onderwijs is zeer efficient geworden, het levert precies af wat het wil hebben! (Desnoods met behulp van chemische mind-castratie)

        Over jou voorstel kan ik niet veel zeggen omdat je geen doel hebt aangegeven. Zonder een verwoord doel, denk ik dat het doel in je onderliggende psychologische opmaak zit, en dat jij je daarvan niet bewust bent.
        Dus, neem me niet kwalijk, maar jou voorstel lijkt me meer gericht op het verkrijgen van instemming binnen de (doel)groep van conservatieve libertariers!
        Ik stel dit zo bruut omdat ik zo het snelst de essentie kan overbrengen van mijn manier van denken. Alles, maar dan ook alles probeer ik te motiveren vanuit de diepste psychologische drivers die ik denk te kennen.

        PS: Ik beschouw mijzelf als een morele nihilist (i.e. iemand die morele motivaties verwerpt) met persoonlijke voorkeuren.

  5. De ALLERgrootste STOMMITEIT in het onderwijs (én ik heb (oa) een pedagogisch diploma) = GEMENGD onderwijs én vrouwen die les geven aan JONGENS.

    Ik ? Ik ben van “voor die tijd” en onze “MEESTERS” waren HELDEN. Dank U wel, Meester ! U hebt mij ZOVEEL geleerd !!

    • @ Broere
      I rest my case

      Mijn vraag:
      Wie moet er les geven aan de meisjes?
      Als dat een juf is. Tot hoever mag haar verantwoordelijkheid over de meisjes gaan?

  6. @Ratio Hartelijk dank voor dit beeldende en educatieve artikel. Excuus voor mijn wat lange reactie.

    *GEEF MIJ HET KIND TOT DE LEEFTIJD VAN ZEVEN JAAR EN IK ZAL U DE MAN GEVEN
    Vraag: Ik zou benieuwd zijn. Komt die uitspraak ergens vandaan?

    Ik reageer daarop:
    Jesse Lee Peterson zegt dat kinderen t/m 5 onder de zorg van de moeder vallen.
    Daarna is de vader leidend aan de beurt.
    Anders wordt de identiteit mis- vormt.
    Dat zouden we dus kunnen doorvertalen naar een man voor de klas.

    MBT de handenarbeid: Was dat een meester of een juf?
    Feitelijk maakt het misschien niet uit. Want kennelijk waren leerdoelen toen al erg afwijkend aan de natuurlijke aard. Ik verkeerde zelf in de veronderstelling. Dat de jongens ‘beter weggekomen’ waren dan de meisjes. Maar nu begrijp ik toch wat anders. Dat de jongens, ook vroeger al, goed aan de benen zijn getrokken om maar niet op mankracht te gaan lopen. Dat vind ik best wel erg.

    **Ik citeer:
    “Maar ik ben van mening dat een paar fysieke gevechten op jonge leeftijd voor jongens vormend kunnen zijn.”

    Mijn mening:
    Ik ben ervan overtuigd dat stoeien met de vader (en broers) 1 van de beste manieren is om te verbinden met de alfa within.
    De proef op de som komt vervolgens door te vechten op het schoolplein. Als daar niet goed ‘gevlagd’ wordt door schoolleiding (zeker met de primeur!) zou vader naar school moeten om dat onrecht te benoemen en daarmee gerechtigheid herstellen.

    Tot welke leeftijd dat precies zou moeten weet ik niet. Ik denk in afbouwende fases gewoon tot 18.
    Maar hoe anders kan die jongen ooit gerechtigheid leren als zijn vader mensen niet terecht wijst die zijn zoon verkeerd fluiten? Die jongen moet wel de lamp aan kunnen draaien bij zichzelf. Anders wordt het nooit een rechtvaardig alfa man.

    Dit voorbeeld. Zou denk ik in de top 3 staan van een praktisch voorbeeld wat de vader dient te stellen.
    Justice must be served.

    Dit is 1 van de eerste honken als vader. Het maakt de band tussen vader en zoon onverwoestbaar.
    Opvoeden was nog nooit zo leuk en makkelijk. Want die jongen volgt met zulke ingrepen gewoon vanzelf zijn grote voorbeeld. Geen moeilijk gedoe verder. Follow the hero.
    (Tenzij de moeder de boel loopt te verzieken natuurlijk. Daar moet die vader ook op ingrijpen)

    Dit specifieke honk (blijven) halen geeft tevens een zeer hoog sociaal economisch slagingspercentage aan zijn kinderen.

    Mijn vraag:
    Vroeger ( en nu?) werden jongetjes ook gecorrigeerd als ze met meisjes speelden. Dat ze dat dan te hard deden enzo. Is dat nou iets goeds dat hij dat zo leerde? Of had hij moeten leren:
    Als ik wil spelen doe ik dat met gelijke maten?

    >>Ik had zelf grote problemen met het samen spelen met jongens. Want ze trapten altijd die bal keihard. En dan was die bal ook nog hard. Echt de hel. En met basketbal ook. Ik was altijd blij als de gymleraar zei. De jongens apart. Dat was bijna nooit.<<

    Mijn verdere mening over het fysieke component bij de jongens:
    Onze jongens staan op droog zand.
    Er moet een doorgang komen voor de noodzakelijke ontwikkeling van de alfa die in elke jongen aangeboren is.
    Cement gieten dus. Te beginnen met dagelijks stoeien. En ‘veldwerk’ niet schuwen. Zonder schroom dat gewoon aangaan.

    ***Ik citeer:
    'Het is zelfs mogelijk dat ouders in de toekomst vaker voor gescheiden onderwijs kiezen, jongens en meisjes apart. Er is momenteel bijna niemand die dat serieus overweegt, maar het is niet zo’n gekke gedachte als het lijkt. Daarnaast is een de-feminisering van het onderwijs volgens mij noodzakelijk. Zeker kinderen van gescheiden ouders, die voornamelijk of alleen door de moeder worden opgevoed, hebben mannelijke leraren nodig.'

    Ik reageer:
    Ik zou radicaal voor zijn.
    Waar ik niet voor ben. Is bij scheiding het kind aan de moeder over te dragen.
    Dat zou de vader moeten zijn.
    Opnieuw
    Justice must be served
    En dus ook hier moeten vaders voorbeeld stellen wat de weg der gerechtigheid is.

    ****Ik citeer:
    ‘Daarnaast is het belangrijk dat jongens met agressie leren om te gaan.’

    Mijn reactie:
    In het algemeen heb ik hierover de indruk. Dat veel jongetjes daar issues mee hebben. Dat wordt dan gezegd. Maar ze zijn toch niet agressief geboren?

    Ik heb zelf het idee. Dat ze agressief reageren omdat ze een verkeerde scheids hebben.
    Want. Als een vrouw gaat straffen. Is dat voor een jongen, hoe jong volgens mij ook, ronduit vernederend.
    Daarnaast hebben moeders geeneens een idee op welke overtreding ze moeten fluiten.
    Die corrigeren vanuit de eigen emotie. Dus het kind wat haar het meest in de emotie raakt krijgt de hoogste straf. Als ze moe is krijgt iedereen rood. Is ze uitgerust dan krijgt alleen de hardst schreeuwende een gele. Of ze negeert overtredingen in het geheel omdat ze goed gemutst is. Of omdat er bezoek is. Of tegenwoordig omdat ze zelf druk is met whats appen enzo.

    Komen er mensen op de bank dan is het meeatal voor haar eigen rust. De kinderen mogen er weer vanaf als ze inzien dat ze de moeder ‘onrecht’ hebben aangedaan. Soms moeten ze penalties nemen en op de 'juiste' manier sorry tegen haar zeggen. Of tegen hun eigen broertjes of zusjes. Terwijl dat dus geeneens terecht hoeft te zijn.

    Wat zij doet heeft meestal niks met opvoeding te maken verder.
    No justice whatsoever is done.

    En to make matters worse. Grijpt zijn vader meestal ook niet in. En gaat die soms zelfs nog zeggen: Je moet wel naar je moeder luisteren. En in het voorbijgaan. Corrigeert de moeder de vader erbij.
    En zo wordt de grote held van jongetjes ook nog onderuit gehaald.

    Mijn eigen samenvatting over agressie bij jongetjes:
    Gezien de eerst natuurlijke aanleg van een jongen ( Stoeien om bij de alfa te komen.)
    Vind ik het heel normaal dat in de huidige situatie die schroeven volledig losgedraaid worden en zo’n jongen alles en iedereen gaat lopen matten. Die is gewoon ten einde raad.

    Op school kunnen ze hierop wat mij betreft anticiperen.
    Door de jongens de judomat te geven.
    Maar zonder goed basisstation in het eigen huis.
    Gaat dat bij zo'n jonge alleen maar tijdelijk iets doen elke keer.
    Misschien net genoeg om hem aangepast te maken aan het minste onderwijs.
    Met pech krijgt hij er anders wat medicijnen bij.
    Of wordt er geld aan hem verdient door hem een indicatie te geven voor bijzondere begeleiding.
    Dat zijn dan meestal van die orthopedagogen. Vaak vrouwen.

    Dus dat ziet er toch allemaal niet zo goed uit voor het doorsnee jongetje met agressie

    *****Als laatste:
    Wat is het verschil tussen een liberatier en een pacifist?

    NB correctie
    Er zijn geen witte scholen. Want witte kindjes bestaan niet. Wel blanke 😊

    • @MvL De spreuk komt van de jezuïeten, een katholieke orde die zich onder meer met onderwijs bezig houdt.

      Het verschil tussen een pacifist en een libertarier zit hem in het al dan niet voorbereiden op agressie. Zorg je dat je je kan verdedigen? Voor WO II had je in NL de pacifistische beweging van het gebroken geweertje, die tegen bewapening waren waardoor NL zich niet kon verdedigen. Een libertarier heeft geen enkele moeite met defensieve acties. En velen zijn dan ook voor vrij wapenbezit door de burgers.

      Mbt omgaan met agressie die in jongens zit. Het onderdrukken is volgens mij ook niet de beste methodiek. Een beetje judo, of andere gestructureerde strijd, is een optie. Gevechten op het schoolplein horen bij het opgroeien. Hoe jonger het begint hoe vroeger het volgens mij kan eindigen. Hoe ouder de kinderen worden hoe meer fysieke schade een gevecht kan aanrichten. Straffen moeten inderdaad rechtvaardig zijn, twee tegen een, van achteren aanvallen en dat soort zaken moeten gevolgen hebben. Ik vind dit een lastig onderwerp. Er zijn ook libertariers die hier heel anders over denken.

      • @ Ratio
        Bedankt
        Leuk onderwerp voor een libertarisch cafe nietwaar. Zou wel benieuwd zijn hoe andere libertariers erover denken dan.

        Ik had nog het laatste deel van deze vraag: ( eerste deel schaar ik dan onder onderdrukking)

        ‘Vroeger ( en nu?) werden jongetjes ook gecorrigeerd als ze met meisjes speelden. Dat ze dat dan te hard deden enzo. Is dat nou iets goeds dat hij dat zo leerde? Of had hij moeten leren:
        Als ik wil spelen doe ik dat met gelijke maten?’

        Of heb je daar geen antwoord op?

        Ik vat samen:
        Een pacifist is dus een doorgeschoten libertarier.

      • @MvL “Een pacifist is dus een doorgeschoten libertarier”

        Ik geloof het niet.
        Een libertarier is al een doorgeschoten liberaal 😉 dus als je daarop nog eens wilt doorschieten… dan kom je -imo- bij zo iemand als Trump 😉 😉

  7. Toegift

    “Jan, Pier, Jores en Corneel”

    https://www.youtube.com/watch?v=jxoNe-5D_M4

    Al die willen te kaap’ren varen
    Moeten mannen met baarden zijn
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, die hebben baarden
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, zij varen mee

    Al die ranzige tweebak lusten
    Moeten mannen met baarden zijn
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, die hebben baarden
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, zij varen mee

    Al die deftige pijpkens smoren
    Moeten mannen met baarden zijn
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, die hebben baarden
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, zij varen mee

    Al die met ons de walrus kelen
    Moeten mannen met baarden zijn
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, die hebben baarden
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, zij varen mee

    Al die de dood en de duivel niet duchten
    Moeten mannen met baarden zijn
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, die hebben baarden
    Jan, Pier, Tjores en Corneel
    Die hebben baarden, zij varen mee

  8. Heel mooie muziek.
    De essentie van dit protestlied was dat jongens niet te vroeg op pad moesten worden gestuurd om geld te verdienen in tijden van armoede. En niet perse dat ze letterlijk baarden hadden en daardoor mannelijk waren.
    Het lijkt wel of het lied aangeeft dat je weerbaarheid voldoende moet zijn. Goh. Voeg er instelling aan toe zou ik zeggen en je komt er wel.

  9. @MvL

    Maar mens toch… Zoveel stukken zinloze proza (8 of 9 stuks ? De ingetrapte open deuren vliegen ons zowaar om het hoofd !) en als uitsmijter/”toegift” nog wat poëzie. U hebt zeker GROTE VAKANTIE ?

    • @Broere Dat is best wel goed dat u nou zoiets zegt. ( Het gebeurt bij leuke artikelen. )
      Want ik heb ook best veel andere dingen te doen. Helaas geen vakantie 🙁 Ik loop gewoon tijd te verlummelen.

  10. Vrouwen zijn aliens (Venus) kunnen melk geven zonder gras te eten ? dagen bloeden en niet sterven ?
    zijn op aarde om de mannen te sarren en te narren😎

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in