Vandaag val ik jullie eens lastig met flarden van een droom. Ik zat op een bedrijfsfeestje. Het leek een post corona tijdperk droom te zijn. We zaten in diverse ruimtes. Op een gegeven moment begon een directeur in een ruimte verderop te spreken. Mijn collega’s gingen als een kudde naar de andere ruimte om zijn woorden te horen. Ik bleef met enkele individuen achter. Ik had geen behoefte om de woorden van de leidinggevende aan te horen op iets wat een feestje moest voorstellen. Niemand dronk alcohol. Niemand rookte. Niemand danste.

De woorden van de directeur kon ik niet horen. Ik zag dat de paar collega’s die achterbleven allemaal op hun telefoon en I-pad aan het kijken waren. En op geavanceerdere apparaten die ik niet herkende. Ik was mijn eigen telefoon kwijt. Ik zocht mijn telefoon onder de kussens van de bankstellen. Ik vond overal telefoons en I-pads. Maar niet die van mij. Niet 1 die ik kon gebruiken. Ik werd wanhopig. De collega’s reageerden niet langer op een normale conversatie. Ik moest een werkend elektronisch communicatie middel vinden om te communiceren, en dat kon ik niet vinden.

Op een gegeven moment vond ik een mooie leren map. Een map waarin bestuurders stukken mee naar huis nemen, en die als een harmonica openvouwt, waarna de bestuurders de stukken thuis kunnen tekenen. De map was leeg. Ik werd hier erg bedroefd van. Dit was een teken dat de bureaucraten en bestuurders klaar waren met hun werk. Het nieuwe normaal is de norm. De mensheid is gemuteerd.

Rumoer verderop. De meeste collega’s kwamen als een kudde in beweging. Er werd wat eten uitgedeeld in een ruimte die nog verder van mij verwijderd was. Pannenkoeken met spek en stroop. Ook enkele van de medewerkers die niet naar de speech wilden luisteren gingen hun kinderlijke traktatie ophalen.

De situatie werd beknellender. Ik zat in diezelfde ruimte. Maar mijn collega’s waren allemaal vertrokken. Er was niemand die ik kende. Zelfs veel van de telefoons waren verdwenen. Maar ik kon niet communiceren. Niemand communiceerde. De mensen waren een soort van zombies. Geen echte, maar contact maken lukte niet meer. Ik besefte dat er geen uitgang was. Ik was in een soort gesticht beland zonder verplegers. Ik had ook geen geld. En op een gegeven moment had ik dat wel. 2,46 euro of wat dan ook. Ik zag dit getal op een elektronisch apparaat. Ergens in mijn brein was er nog een besef. Een besef dat mij een dagelijkse eigen bijdrage werd ingehouden. Er was een nevelachtige herinnering dat deze bijdrage 800 euro per dag was. Ik raakte in paniek. Ik wilde weg, ik wilde wat van mijn leven maken, en zelf beslissen over mijn geld zolang dat nog kon. Het was me onduidelijk waarom ik was opgesloten. Maar ik kon niet ontsnappen.

De ochtendgeilheid die veel mannen ondervinden vond tenslotte zijn weg in mijn droom. De hele droom had ik niemand aangeraakt. En eigenlijk met niemand echt contact gehad. Een in het grijs geklede jonge vrouw met lang zwart haar en ik lopen elkaar vastpakkend door de diverse intussen verlaten ruimtes. Opeens lijkt er toch een uitgang te zijn. We komen door enkele hele kleine kamertjes. En eindigen in een anderhalve meter brede verticale roestige buis die tientallen meters boven ons eindigt en een klein beetje lucht laat zien. Hier gaan we seks hebben. Voor de seks plaats vindt is er een afknapper. De vrouw laat een zeer geavanceerde projectplanningsapplicatie zien die tegen de roestige buis wordt geprojecteerd. Ze heeft haar sexpartners met foto en al in een soort van Gartner quadrant geplaatst. Ze wijst met een vinger aan waar ze verwacht dat ik presteer. Vervolgens verschijnt er een kanban achtig bord met projectfases. Ik word vertwijfeld wakker.

4 REACTIES

  1. ff voor mijn complete beeldvorming…was er schriftelijke toestemming voor de intimiteiten en zo ja konden die door een rechtbank getoetst worden? https://youtu.be/Cj8n4MfhjUc Hoe is het met die Assange jongen afgelopen?

  2. kijk op staopvoorvrijheid.nl en kom af en toe naar een demonstratie, praat met mensen daar, er lopen ook hele leuke vrouwen rond!

Comments are closed.