Dit is een ingekort artikel van De Andere Krant, alhier het hele artikel, overweeg een abonnement te nemen of een keertje een exemplaar aan te schaffen.

Met Dick Schoof als premier van het kabinet PVV, VVD, NSC en BBB krijgt Nederland een leider met een voor vrijheidslievende burgers ronduit zorgelijke staat van dienst. De voormalig baas van de inlichtingendiensten AIVD en NCTV was aanwezig in het Torentje, waar de ongrondwettelijke coronamaatregelen werden opgelegd aan de bevolking. Hij hielp minister van Justitie en Veiligheid Ferd Grapperhaus onder een strafblad uit te komen, liet burgers zonder juridische basis bespioneren en frustreerde het Nederlandse MH17-onderzoek. Hij is bovendien een ongekozen bureaucraat op wie het volk nooit heeft gestemd.

PVV-lijsttrekker Geert Wilders kreeg tijdens de Tweede Kamerverkiezingen op 22 november 2023 veruit de meeste stemmen, maar mocht vanwege zijn controversiële reputatie geen minister-president worden. “De premier moet van onbesproken gedrag zijn”, gaf NSC-voorman Pieter Omtzigt meermaals aan. Wilders zag “in het belang van Nederland” af van het premierschap omdat hij per se een rechts kabinet wilde, zo verantwoordde hij het althans aan zijn achterban.

Kandidaat nummer één Ronald Plasterk werd door politiek links en de media afgeschoten en haakte af. Dinsdag werd – ogenschijnlijk vanuit het niets – de voor het grote publiek onbekende Dick Schoof naar voren geschoven. Reguliere media en de linkse oppositie waren ineens wel positief. ‘….

Hoe anders zijn de reacties vanuit de echte oppositie. “Dick Schoof is overduidelijk een linkse mainstream guy”, verklaarde FVD-voorman Thierry Baudet. “37 zetels voor een anti-establishmentpopulist op 22 november en je krijgt … de belichaming van het establishment.” Wybren van Haga van BNVL stelt: “Met de kandidatuur van Dick Schoof heeft Geert Wilders zijn laatste greintje geloofwaardigheid voorgoed verspeeld. Opnieuw is het volk belazerd en kunnen de strategische stemmers hun wonden gaan likken.” ….

Schoof begon op 1 maart 2020, vlak voordat de ‘coronacrisis’ officieel werd aangekondigd door het kabinet, aan zijn baan als secretaris-generaal (SG) van het ministerie van Justitie en Veiligheid (J&V). Tussen 2018 en 2020 was hij de baas van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD). De SG is de hoogste ambtenaar van het departement. Zoals onafhankelijk onderzoeker Cees van den Bos heeft laten aan zien aan de hand van Wob-documenten, was minister Ferd Grapperhaus van Justitie, in tegenstelling tot de indruk die bij de Nederlandse bevolking werd gewekt, politiek verantwoordelijk voor de hele crisisaansturing, niet Hugo de Jonge van VWS. Grapperhaus en zijn topambtenaar Schoof werkten daarbij nauw samen met Pieter-Jaap Aalbersberg, de man die in 2018 Schoof opvolgde als Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV).

Schoof was dus een van de voortrekkers van het coronabeleid – met 1,5 meter afstand houden, avondklok, lockdowns, handen wassen, verplichte mondkapjes, het coronatoegangsbewijs, enzovoort – dat onwetenschappelijk en ongrondwettelijk bleek te zijn en tot op de dag van vandaag voor tweedeling in de Nederlandse samenleving heeft geleid en grote economische en sociale gevolgen had. Hij en zijn collega’s bij Justitie en de Inlichtingendiensten bedachten de coronamaa­tregelen, niet VWS. En hoewel onderzoekers van het RIVM keer op keer – bij praktisch alle coronamaatregelen – aangaven dat er geen wetenschappelijke onderbouwing voor te vinden was, drukte Justitie ze niettemin door, toont Van den Bos aan.

Schoof vervulde een uiterst dubieuze rol in de rel rond het huwelijk van minister Grapperhaus in augustus 2020. In de media lekten foto’s uit van de bruiloft van de minister, waarop duidelijk te zien is dat hij en zijn gasten zich niet hielden aan de mede door hemzelf ingevoerde corona­regels. Een paar maanden eerder had Grapperhaus burgers die zich niks aantrokken van de regels nog “aso’s” genoemd. Ook had hij hoge boetes en zelfs een aantekening op het strafblad voor de overtredingen wettelijk mogelijk gemaakt. Maar voor de minister bleken andere regels te gelden. Daar zorgde zijn rechterhand Dick Schoof voor.

Van den Bos toont aan de hand van e-mailcorrespondentie aan dat Schoof er alles aan deed om ervoor te zorgen dat Grapperhaus aan vervolging kon ontsnappen. Hij probeerde ook actief reputatieschade van zijn minister te voorkomen. Hij sprak mensen in zijn netwerk aan, belde met diverse media, waaronder De Telegraaf, zorgde er mede voor dat Grapperhaus slechts een coronaboete voor de bühne (die werd gedoneerd aan het Rode Kruis) kreeg en een mea culpa in de media mocht maken. Hij zat in een appgroep samen met Grapperhaus en Aalbersberg, met de naam ‘1,5 m debat FERD’ die de minister met zo min mogelijk kleerscheuren door het Kamerdebat moest loodsen. Zo wist hij te vermijden dat Grapperhaus moest aftreden of een strafblad zou oplopen. Grapperhaus prees na afloop zijn souffleurs als een “ijzersterk team”.

Al vaker in zijn carrière toonde ‘Dick Donder’, zoals een van zijn bijnamen luidt, aan dat hij staat voor het principe “rules for thee, but not for me”. Uit Woo-­documenten opgevraagd door NRC Handelsblad is gebleken dat Schoof in zijn tijd bij de NCTV toestemming gaf voor het online bespioneren van burgers via nep­accounts. Juristen waarschuwden Schoof voor de wankele juridische basis van deze aanpak, maar er werd jarenlang weinig mee gedaan.

NRC schrijft dat onder leiding van Schoof door de NCTV politieke campagneleiders, religieuze leiders, ‘radicale moslims’ en linkse en rechtse activisten zijn afgeluisterd. NCTV hield bij met wie ze getrouwd waren, hoeveel kinderen ze hadden of met wie ze omgingen, soms vergezeld van foto’s. “Intern wijzen medewerkers hem erop dat de NCTV burgers helemaal niet in de gaten mag houden. Daar is geen wettelijke grondslag voor”, schrijft NRC. “Een analist van de NCTV mag niets meer dan welke ambtenaar ook. De bezwaren worden genegeerd. ‘Wie nog een keer over die grondslag begint, kan zijn spullen pakken’, snauwt Schoof een medewerker op een dag toe, bevestigen meerdere bronnen.” Tweede Kamerlid Michiel van Nispen (SP) stelt: “Van een topambtenaar mogen we echt meer verwachten. Het is schadelijk voor het vertrouwen dat de wet zo makkelijk opzijgeschoven wordt als het de overheid zelf even niet uitkomt.” ….

In een interview met De Groene Amsterdammer op 6 maart van dit jaar liet Schoof weten dat de (grond)wet voor hem rekbaar is. “De grondwet wordt met enige regelmaat gewijzigd. Artikel 1 is onlangs aangepast, zodat hij ook geldt voor de lhbtq-gemeenschap. Er zijn allerlei ontwikkelingen in en buiten onze samenleving waar we ons aan moeten aanpassen. Neem de balans tussen vrijheid en privacy. Die is niet in beton gegoten.”

Gezien het machtsmisbruik van de inlichtingendiensten onder leiding van Schoof en het surveillancesysteem dat zij hebben opgebouwd, gelooft Van den Bos niet dat de rechtsstaat bij premier Schoof in goede handen is. “Ik denk dat het kabinet NCTV/AIVD 1 het beste zal gedijen in demissionaire status”, stelt hij cynisch. “Daar zullen ze dus wel snel iets aan moeten doen.”

dakl.nl/rel-grapperhaus

dakl.nl/nctv-aivd-corona

dakl.nl/nctv-bruiloft-ferd

Lees de reacties op Dick Schoof van o.a. Eva Vlaardingerbroek, Thierry Baudet, Willem Engel en Wybren van Haga, in de De Andere Krant.

Bestel of koop deze editie bij een verkooppunt bij u in de buurt. Neem een abonnement op De Andere Krant en blijf op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen en steun de onafhankelijke journalistiek.

5 REACTIES

  1. Volgens Willem Engel is “Dicktatuur” nu al het woord van 2024

  2. In de dystopie van het Veiligheidsoog werd de democratie gekaapt door een totalitair regime. Duistere krachten die voorheen in de schaduwen opereerde, hadden openlijk de macht gegrepen. De “witte jassen” in de media, ingezet om de publieke opinie te manipuleren, hadden hun werk goed gedaan. De bevolking, langzaam maar zeker gehersenspoeld, was nu bereid om de opkomst van een dictatuur te accepteren.

    De laatste restanten van politieke oppositie werden genadeloos vervolgt. Gecontroleerde politieke partijen, aangestuurd door vreemde machten, hadden het ongekozen hoofd van de geheime diensten tot premier verheven. De emeritus hoogleraar, die zich eerder dapper verzette tegen de onderdrukking, werd nu geconfronteerd met een nachtmerrie-scenario. Hij zag hoe de samenleving stap voor stap in de klauwen van het Veiligheidsoog was gevallen, hoe de fundamenten van vrijheid en zelfbeschikking waren afgebroken. Hij dacht terug aan de woorden van de Franse filosoof Jacques Ellul, die hem hadden doen inzien dat succesvolle propaganda altijd resoneert met een diep verlangen in de bevolking.

    De laatste hoop op verandering leek vervlogen. Het Veiligheidsoog had zijn greep op de media, het onderwijs en de rechtspraak verstevigd. Elke vorm van oppositie werd meedogenloos onderdrukt. De hoogleraar voelde de verstikkende angst in zijn hart, wetende dat elk woord, elke actie, kon worden gebruikt om hem te “cancelen”. Gehuld in een waas van existentiële wanhoop, wist hij niet langer waar hij stond in deze vreemde, beklemmende realiteit. Gedachten wervelden als motten in zijn geest, fladderend tegen de ramen van zijn bewustzijn, maar zonder vaste vorm aan te nemen.

    Het was een grijze, drukkende dag toen het nieuws zich als een lopend vuurtje door het land verspreidde. De niet-gekozen bureaucraat, in de volksmond al snel “De Dicktator” genoemd, had een dubieuze staat van dienst. Als hoofd van de veiligheidsdiensten was hij de architect geweest van tal van ongrondwettelijke maatregelen. Hij had er persoonlijk voor gezorgd dat een beschuldigde minister van Justitie en Veiligheid onder zijn strafblad uit kwam. Niet alleen dat, de Dicktator had ook burgers zonder juridische basis laten bespioneren en belangrijk onderzoek dat het regime had kunnen schaden, vakkundig gefrustreerd.

    In zijn eerste toespraken schetste hij een beeld van “ondermijnende elementen” die de orde bedreigden. De burgers luisterden in doodse stilte, bevangen door angst. Want de tentakels van de veiligheidsdiensten reikten overal. Langzaam maar zeker verstevigde de Dicktator zijn greep op het land, terwijl de burgers machteloos toekeken, geknecht door angst voor de alziende blik van de Staat.

  3. “Man met juiste ervaring met crises”

    En crisisen verzinnen, dat is wat ze willen.
    Dat is overigens niet nieuw, de radicaal klassiek liberaal Herbert Spencer tekende eind negentiende eeuw in Engeland al op dat ook al was er al gigantisch veel verbeterd in de samenleving in de voorgaande decennia, er steeds meer mensen opstonden en schreeuwden dat er iets goed mis was op dit of dat gebied, en dat er maatregelen moesten worden genomen door de overheid!

    Democratie is feitelijk voortdurend keetschoppen en vuurtjes stoken, en eeuwig slachtofferschap. Dat er iets mis is, dat er geen democratie is, en dat zaken op de schop moeten worden gegooid is niks nieuws, het is standaard aan de democratie. De demos is nu eenmaal een eeuwig ontevreden kind, kleinzielig, intolerant, en als men eenmaal van de macht heeft geproefd… Een Omtzigt bijvoorbeeld is een typisch kind van de democratie, letterlijk en figuurlijk, een afspiegeling van de demos.

  4. “In de media lekten foto’s uit van de bruiloft van de minister, waarop duidelijk te zien is dat hij en zijn gasten zich niet hielden aan de mede door hemzelf ingevoerde corona­regels. ”

    https://deanderekrant.nl/nieuws/premier-dick-schoof-ongekozen-bureaucraat-met-dubieuze-staat-van-dienst-2024-05-31

    Logisch dat men zich niet aan de regels hield, de mondkapjesplicht en andere zaken waren immers symbolisch, ter onderwerping van het volk, een slaafsheid test. Dan ga je dat natuurlijk niet gebruiken als je denkt dat je niet in de picture bent.
    Het democratische volkscommunisme was er dan als de kippen bij om te gluren of iedereen zich wel aan dezelfde regels houdt….

Comments are closed.