In Duitsland, Nederland en de EU bloeit de bureaucratie als nooit tevoren. De begrotingsplanning in Berlijn, Den Haag en Brussel geeft inzicht in de staat van de publieke sector en wijst tegelijkertijd op het einde van de economische cyclus. 
Op sociale media circuleert een bon mot die de relatie tussen Europeanen en hun regering beschrijft. Het gaat ongeveer zo: Europeanen houden er zo van om geregeerd te worden dat ze een regering voor hun regeringen in Brussel hebben. Dit verwijst naar het bureaucratische apparaat van de Europese Unie, dat de nationale regeringen geleidelijk aan ontkracht en bedrijven en burgers belast met de last van dit centralisatie-experiment.
Het meest recente voorbeeld: de uitspraak van het Europees Hof van Justitie die de definitie van “veilig land van herkomst” verzwakt, waardoor EU-lidstaten vrijwel geen middelen meer hebben om de overweldigende illegale migratie te bestrijden.
De ideologische koppigheid van Brussel en de ontkoppeling van de realiteit van haar instellingen corresponderen met een dynamische kracht die erop gericht is groeiende segmenten van de Europese samenleving aan regulering te onderwerpen. Het is alsof een buitenechtelijke bastaard in een familie nestelt en probeert de rechtmatige erfgenamen van hun erfenis te beroven.
Een waanzinnige megabegroting
Als bewijs hiervan presenteerde de Europese Commissie ons enkele dagen geleden haar nieuwe zevenjarige begroting, die inmiddels is opgeblazen tot een bedrag van ⬠1,8 biljoen. Een bureaucratie die uit de hand is gelopen, in een tijd waarin de economieën van de Unie een ernstige productiviteitscrisis doormaken en de lidstaten financieel op hun laatste benen lopen.
Brussel levert een triest bewijs voor de stelling dat bureaucratische organen vanaf de allereerste dag van hun oprichting een eigen leven leiden. Zoals elk maatschappelijk organisme streven ze naar groei en hogere budgetten, die meestal gepaard gaan met overmatige regelgeving om hun eigen machtsbasis veilig te stellen. Zelfs onder de conditie van een ziek maatschappelijk orgaan groeien hun activiteiten verder dan het punt waarop de groeikrachten van de gastheer tot stilstand komen.
Dit punt werd twee jaar geleden duidelijk bereikt in Argentiniƫ, toen libertariƫr Javier Milei letterlijk een kettingzaag hanteerde om de jungle van regelgeving, bureaucratie en zinloze intimidatie van burgers te ontwarren. Het resultaat is een groei-euforie die Duitsland tot nu toe heeft geweigerd te erkennen. Hier floreren bureaucratie en regelgeving als nooit tevoren.
Bureaucratische lasten van ongelooflijke omvang
Duitse bedrijven zuchten onder een bureaucratische last die jaar na jaar toeneemt: volgens berekeningen van het ifo-instituut belast de bureaucratie de Duitse economie jaarlijks met ⬠146 miljard ā lasten die simpelweg voortkomen uit het beheer van de wirwar van overheidsdocumentatievoorschriften, bewijsvereisten en controleregimes.
Dit is een economische ramp, veroorzaakt door de staat en haar bureaucraten om hun eigen machtsbasis uit te breiden. We leven al lang in een tijdperk van bureaucratische overkill.
Geen enkel ambachtelijk bedrijf, geen enkele middelgrote ondernemer kan overleven zonder een eigen administratie of dure consultants, enkel en alleen om de volgende aanvraag foutloos in te dienen of te voldoen aan nieuwe rapportagevereisten. Miljoenen werkuren die ten goede zouden moeten komen aan innovatie, productie en arbeid ā het eigenlijke doel van het bedrijf ā worden zinloos verspild.
In Duitsland, ooit het land van uitvinders en visionaire ondernemers, is het grootste obstakel voor groei, naast een verpletterende belastingdruk, de wirwar van regelgeving en formulieren. Een schande voor politici wier verlangen om de situatie onder controle te krijgen alle redelijke grenzen te boven gaat.
Tegen deze achtergrond is het politieke proza over het verminderen van bureaucratie, zoals beoefend door de regering van bondskanselier Friedrich Merz, een grove aanfluiting van degenen die lijden.
Het einde van de cyclus
Maar verandering is mogelijk, als je het echt wilt. De wil tot hervorming vereist echter een lange aanloop. Het moet uit een staat van sociale crisis komen, zich over een lange periode opbouwen en zich dan plotseling ontladen om de stenen beschermende muur van de bureaucratie te verbrijzelen.
Bureaucratieƫn ontwikkelen zich gelijktijdig met het dragende lichaam van de samenleving en haar economie. Alles is onderworpen aan de wetten van groei, volwassenheid en verval. De vraag is nu waar we in Duitsland staan als we kijken naar de structuur en dynamiek van de ontwikkeling van het openbaar bestuur. Zeker, er is nog een lange weg te gaan voordat we de kettingzaag van Milei en de compromisloze ontmanteling van het bureaucratische apparaat bereiken. Aan het einde daarvan wacht ons ernstige economische en sociale onrust.
Als we naar ArgentiniĆ« kijken, krijgen we een idee van wat ons te wachten staat. Twee opeenvolgende zware valutacrises met een totaal verlies aan koopkracht, de ineenstorting van de verzorgingsstaat, economische ellende ā de fenotypische mengelmoes van een sociale en economische ruine.
Op dit punt verstomt het politieke debat over verdere regulerende maatregelen van de overheid en erkennen mensen de roofzuchtige aard van de bureaucratie. De media capituleren voor de economische realiteit. Het is het moment waarop de samenleving de tol accepteert die betaald moet worden door degenen die tot dan toe profiteerden van de arbeid van anderen en met succes de risicozones van het leven in de publieke sector wisten te vermijden.
Dan worden overbodige overheidsorganen en -instellingen gesloten, wordt de ambtenarenwetgeving opgeschort, worden pensioenrechten gekort ā kortom, de relatie tussen de overheid en de private sector krijgt een solide basis.
Tekenen en symptomen
Waar staat Duitsland in dit proces? Dit zijn onmiskenbare symptomen die we in het dagelijks leven van dit land kunnen waarnemen. De overspannen, groteske klimaatpaniekregulering heeft geleid tot de grootste subsidiemachine in de geschiedenis van het continent.
Eurocommissaris Ursula von der Leyen is van plan om tussen 2028 en 2034 ⬠750 miljard te investeren in dit hypercomplex van kapitaalvernietiging. Honderden ngo’s opereren binnen deze machine, die op hun beurt hun activiteiten in de loop van de cyclus hebben opgevoerd om budgetten en invloed veilig te stellen. Denk aan kinderlijke klimaatkreten, Extinction Rebellion, The Last Generation, Fridays for Future ā bizarre excessen van deze aard zijn symptomatisch voor een diepgewonde samenleving die niet meer weet hoe ze zichzelf van haar eigen waarden moet overtuigen. Nu het einde van de economische cyclus is bereikt, lijkt het erop dat de Duitse samenleving haar integrerende en pacificerende vermogens heeft uitgeput en nu wankelt in een proces van economische en sociale desintegratie.
De Duitse samenleving ā net als een groot deel van Europa ā vindt het moeilijk om haar zelfhelende vermogen te activeren. Intern conflict lijkt onvermijdelijk en het klimaatverhaal zal instorten, mogelijk aangewakkerd door de VS, die de schijn van groen-socialistische sociale transformatie afschudt en de stichtingsmythe van het land nieuw leven inblaast.
Nu we het einde van het bureaucratiseringsproces hebben bereikt, worden we in Duitsland geconfronteerd met de kafkaĆ«ske aard van degeneratie in verschillende vormen. Denk aan de 15 minutes cities, vileine censuur in de media en opzettelijke intimidatie door bureaucraten. Denk aan de groene ontmoetingsplekken in de wijken op centrale verkeerslocaties in Berlijn. De ondergang van de Duitse industrie door klimaatwaanzin. Of aan een gender-biased taalcultuur, aan non-binaire toiletvoorzieningen ā dit alles is de ongecontroleerde groei van een grenzeloze, ideologisch geladen bureaucratie.
Zichtbaar verval
De groteske woekering van bureaucratie suggereert dat Duitsland zich in een laat stadium van zijn economische en sociale cyclus bevindt. Een ernstige crisis, een catharsis en een heroriƫntatie lijken onvermijdelijk. De ineenstorting van de economie is al zo ver gevorderd dat zelfs verdedigers van het linkse staatssocialisme het moeilijk vinden om dit te verdoezelen met paniekerige klimaatpropaganda of sprookjes over het naderende groene Walhalla.
De geschiedenis van de maatschappelijke evolutie herhaalt zich structureel en in golven. De groeiende bureaucratie absorbeert groeiende economische energie van de private sector, die aan het einde van de cyclus de versnelde metastasering van de staatsstructuur niet langer kan dragen. Als de private sector instort, wat we in Duitsland zichtbaar en tastbaar kunnen zien in de verwaarlozing van de openbare ruimte en in de economische statistieken, neemt de druk op het politieke apparaat toe.
Op een kruispunt
De samenleving beweegt zich dan richting een kruispunt. De eerste paden wijzen óf naar totaal collectivisme, zoals we dat in de 20e eeuw hebben ervaren, óf ze leiden terug naar een burgerlijke samenleving waarin vrije markten, het gezin en een efficiënte, minimale staat de pijlers van de samenleving vormen.
Naast de nationale beslissingen over de toekomst van de Europese samenlevingen trekt ook in Brussel de mist op. De politieke klasse heeft de dringende consolidatie van de overheidsfinanciën afgewezen en zoekt nu haar heil in een versnelde schuldencrisis. De vraag is niet langer óf, maar alleen wie de volgende staatsschuldencrisis zal ontketenen. Gezien de huidige stand van zaken in deze race to the bottom zou Frankrijk de historische taak kunnen krijgen om de Brusselse megalomanie een halt toe te roepen.
Frankrijk, dat zich met een staatsschuld van 114 procent en een overheidsquote van 57 procent diep in de schuldenval heeft gegraven, kan zijn politieke impasse niet doorbreken. Naar alle waarschijnlijkheid zullen het Marine Le Pen en het Rassemblement National zijn die over twee jaar de knoop doorhakken bij de verkiezingen en schokgolven over het hele continent veroorzaken door zich af te keren van Brussel.
De nationale regeringen van de Europese Unie zouden zeker een plan B achter de hand moeten hebben wanneer de crisis in Brussel toeslaat.
Bron: Tichys Einblick



















