De klimaatnoodtoestand is overal. Steden roepen het uit, parlementen erkennen het, overheden nemen het op in hun missieverklaringen en meerderheden in referenda verheffen het tot een heilige koe. Mensen hebben het over een “door de mens veroorzaakte ineenstorting”, alsof het einde van de wereld nog maar een half jaar verwijderd is.
Maar de echte catastrofe speelt zich al lang af ā en die is door de mens veroorzaakt. Het heeft niets te maken met het klimaat, maar met “klimaatbeleid”. En met kou. Een kilte ten opzichte van economisch gezond verstand.
De president van het Ifo-instituut in München, Clemens Fuest, is geen agitator, geen populist, geen Cassandra-type. En juist daarom klinkt zijn uitspraak als een schot in de roos: “De situatie is dramatisch geworden”, zei hij in een recent interview met Bild am Sonntag. Hij doelt niet op de zeespiegel, maar op de levensstandaard. Niet aan de temperatuur, maar aan de welvaart.
Duitsland, aldus Fuest, verkeert “al jaren in economische neergang”. De overheidsuitgaven stijgen, de particuliere investeringen dalen ā een giftige mix. Minder investeringen betekent minder groei, minder belastingen en minder toekomst. Miljoenen mensen voelen hun levensstandaard al dalen.
Fuest pleit voor een alomvattend hervormingsplan vóór het voorjaar van 2026 ā een plan dat veel verder gaat dan de coalitieakkoorden. Hij noemt bureaucratievermindering, sociale hervormingen, het afschaffen van het moederpensioen en een einde aan de COā-documentatieplicht. Kortom: gezond verstand.
Maar gezond verstand is geen politiek programma meer in dit land.
Terwijl Fuest nuchter berekent hoe Duitsland zijn eigen welvaart afbreekt, laten politici zien dat ze juist daar daadkrachtig optreden waar destructie lonkt. Porsche rapporteert een kwartaalverlies van een miljard euro ā na jaren van schitterende winsten. De reden: de ideologisch gedwongen verschuiving naar elektromobiliteit. Nu willen ze plotseling weer verbrandingsmotoren bouwen. Maar toeleveringsketens zijn verbroken, expertise is verspreid en klanten zijn onrustig. Zelfvernietiging is onvermijdelijk. Niet uit noodzaak, maar uit ideologie.
Tegelijkertijd worden de koeltorens van de kerncentrale Gundremmingen in Beiers Schwaben gesloopt ā niet uit noodzaak, maar als symbool. Het is een daad van religieuze zuivering. Een functionerend systeem wordt opgeofferd aan de nieuwe leer ā net zoals fanatieke sekten hun afgodsbeelden vernietigen om ‘zuiver’ te blijven. Wie deze beelden ziet, denkt minder aan vooruitgang dan aan de sloop van de Boeddhabeelden in Bamiyan door extremistische islamisten.
Op de plaats van de koeltorens moet een van Duitslands grootste batterijopslagfaciliteiten worden gebouwd; de eerste steenlegging vindt vrijwel gelijktijdig met de sloop plaats. Een soort pseudoreligieuze transsubstantiatie ā om nog maar te zwijgen van exorcisme: weg met de kwade kernenergie en in met het goede vertrouwen in batterijen.
Het is alsof een heel continent in een sekte is veranderd ā en Duitsland loopt, zoals altijd, voorop. Een religie van zelfverloochening met als dogma: Wat werkt, is verdacht. Wat welvaart brengt, is schadelijk. Wat energie geeft, is zonde.
De Russisch-IsraĆ«lische historicus Alexander Shafarevich noemde dit fenomeen ooit de “doodsdrift van de geschiedenis” in zijn gelijknamige boek. Hij doelde op het socialisme ā de ideologie die systemen overlaadt met een gevoel van morele missie tot ze uiteenvallen onder hun eigen zuiverheid. En dat verschijnt in steeds nieuwe vermommingen, in steeds nieuwe vormen. Vandaag de dag beleeft deze doodsdrift een wedergeboorte ā ditmaal in een groene gedaante.
Waar ooit het kapitalisme werd bestreden, wordt nu het klimaat bestreden. Ze vonden er simpelweg een geschikte hefboom voor: COā. Waar ooit de klassenvijand de schuld kreeg, is het nu diesel, gas en kolen. Het doel en de gevolgen zijn hetzelfde: een genadeloze, onrealistische herstructurering van de samenleving op de tekentafel.
En opnieuw wordt het individu moreel verlost door verzaking. Niet door inzicht, maar door onderwerping. Anders dan in de vorige versie van het socialisme ligt de focus dit keer, net als religieuze fanatici, op het aanwakkeren van angst voor onheil ā blijkbaar omdat het simpelweg aanwakkeren van woede over sociale ongelijkheid, zoals honderd jaar geleden het geval was, dankzij de algemene welvaart nauwelijks meer werkt.
Dus was er een nieuw mobilisatiemiddel nodig ā een dat iedereen raakt en waaraan niemand kan ontsnappen: het klimaat. En daarmee een nieuwe vijand: de “klimaatzondaars” en de “klimaatontkenners”. Niet langer wordt uitbuiting betreurd, maar emissies. Het is niet langer de kapitalist die de vijand is, maar de automobilist, de piloot, de vleeseter ā en bovenal: de industrie.
Het wordt nu beschouwd als de erfzonde, welvaart als een verdenking, onze kapitalistische manier van leven als een misdaad.Ā Maar het doel blijft: heropvoeding door schuldgevoel.
Soms lijkt het een kwaadaardige simulatie. Als klimaatpaniek niet bestond, zou China het uitgevonden hebben. Geen ander instrument zou beter geschikt zijn om het Westen economisch uit te hollen dan zijn eigen morele superioriteit. Terwijl Europa fabrieken sluit, auto’s demoniseert en de elektriciteitsprijzen laat exploderen, bouwt China nieuwe kolencentrales, wint het olie, koopt het grondstoffen in en verkoopt het ons zonnepanelen en electrische auto’s. Je hoeft geen complottheorieĆ«n te geloven om twee en twee bij elkaar op te tellen. Je hoeft alleen maar rationeel te zijn en te zien wat er gebeurd. China promoot al lang massaal initiatieven op het gebied van milieu en groene financiering ā en profiteert van de industriĆ«le achteruitgang van het Westen.
Het Westen heeft in zijn huidige staat geen externe vijand meer nodig. Het zorgt voor zijn eigen zelfvernietiging.
Duitsland, het land van ingenieurs, is getransformeerd tot een land van ideologen. Het vernietigt zijn industrie, zijn energie, zijn substantie ā en viert zichzelf als een morele wereldmacht. Zonder te beseffen dat niemand het internationaal nog serieus neemt. En onder de echt machtigen ā op zijn best ā krijgt het alleen een plaatsje aan de kindertafel. Zoals bondskanselier Merz tijdens de recente top.
De welvaart smelt weg. Maar de zekerheid groeit: wij zijn de goeden. Misschien is dit wel de gevaarlijkste vorm van arrogantie ā de arrogantie die zichzelf deugdzaam acht, maar tegelijkertijd zijn levensonderhoud opoffert.
Iemand als Fuest roept nog steeds: “De situatie is dramatisch.” Je kunt nog steeds handelen.
Maar binnenkort kijken we alleen nog maar terug op een land dat zichzelf vernietigde omdat het geloofde dat het daarmee de wereld zou redden.
Net als de Azteken geloofden ook zij dat ze de kosmos moesten redden door offers te brengen.
Bron: ReitschusterĀ




















