avatar-MMAPGewoon een gedachte die bij mij rondwaardde, na het vernemen van de jongste vliegtuigramp. Misschien iets om eens over te filosoferen: in hoeverre raakt het leed (of juist de vrolijke euforie over iets) van een ander uzelf? Ofwel: hoe dichtbij moet de gebeurtenis zijn, zodat de emotie ook uzelf raakt? Hoe ver moet het van u af staan om u niet te beroeren (of ontroeren)?

Aanleiding van deze gedachte is mijn, in eerste instantie, grote irritatie, toen ik Marx Rutte gisteren hoorde zeggen dat “wij, iedereen, het hele volk, in diepe rouw zijn”. Het ging natuurlijk over de vliegramp van gisteren waarbij veel doden zijn te betreuren. Mijn eerste reactie was dus een irritatie richting dat gedwongen “wij”-gevoel. Want nee, meneer Marx Rutte, ik ben persoonlijk helemaal niet in diepe rouw. Ik heb er geen minuut minder van geslapen en geen boterham minder om gegeten. Ik wens helemaal niet tot dat groepje “wij” te behoren, zeker niet met ene Marx Rutte aan de leiding.

Dus ik distantieer mij geheel van Marx Rutte’s woorden.

En absoluut: deze ramp is natuurlijk vreselijk voor de nabestaanden van de slachtoffers, dat lijdt geen twijfel en dat begrijp ik volledig. Ik ben niet gevoelloos en verre van emotieloos. Echter: ik ken niemand aan boord van het gecrashte toestel. Waarschijnlijk staat het voorval daardoor te ver van mij af, om in diepe rouw te verkeren. Of is het een overdreven rationaliteit in dit soort zaken?

Dan volgt automatisch de gedachte: “ben ik empathisch gestoord, heb ik geen gevoel?” En wees eens eerlijk, diep van binnen bij uzelf…: is het niet alleen een uiting van “politieke correctheid” om het heel erg te vinden wanneer u er met anderen over praat, maar wanneer u enkele momenten voor of na dat gesprek met anderen weer alleen bent denkt u er nauwelijks (of helemaal niet meer) aan?

Ik probeer van mijn hypocriete eigenschappen af te komen en doe daar dus niet aan mee. Als ik u niet ken, kan ik ook niet om uw overlijden rouwen. Simpel, want ik kan niet al het leed van de wereld op mijn nek nemen. Ik houd mijn aandacht liever bij mijn eigen geliefden en omgeving. En u? Wees eens eerlijk? Als u mij niet kent en mij overkomt iets, waarom zou u dan rouwen?

Ditzelfde geldt trouwens ook bij andere emoties. Het zal mij een worst zijn, dat er 11 voetballers (dit jaar blijkbaar Duitse voetballers) wel of geen wereldkampioenschap winnen. Ik ken die mannen niet en kan dus niet delen in hun vrolijkheid. Maar ook met de Nederlandse spelers leef ik niet mee; voetbalt Arjen Robben slecht en mist hij alle kansen, is dat voor mij een onbekende sporter die zijn dag niet heeft of zijn best niet doet. Een juichende winnaar van een Tour-etappe die helemaal uit zijn dak gaat van blijdschap wekt bij mij een glimlach op en een gedachte dat het leuk is dat hij de dag van zijn leven heeft…, maar ik ken hem niet. En kan niet in zijn blijdschap delen.

Is dit nu een “libertarische tic”, om (geoefend als wij zijn in het tegengaan van een gedwongen “wij”-gevoel) jezelf af te zetten tegen dergelijke massa-sympathieën? Of zit deze houding (storing?) dieper in de mens of toevallig bij mij persoonlijk?

En nogmaals, voor alle duidelijkheid, mocht een nebestaande van deze of eender welke ramp dan ook dit lezen, dan bij deze gecondoleerd en veel sterkte bij de verwerking.

Maar neemt u het mij niet kwalijk dat ik niet, zoals uw goede vriend en deel van uw bekenden-kring Marx Rutte, met u mee kan leven en zelf ook in diepe rouw verkeer. Mensen die dat beweren, zitten volgens mij vol met BS en politiek correct gedrag dat door jarenlange conditionering (en weigering zelf na te denken) in iemand’s karakter is gegroeid.

24 REACTIES

  1. Helemaal mee eens, met nog één aanvulling, waarom wordt er nooit stil gestaan bij al het leed op de rest van de wereld, nee het zogenaamde wij-gevoel moet weer naar voren getoverd worden, maken zij dan geen onderdeel van wij…….Ben een wereldburger en doe mijn best om wereldwijde ellende te exposen, gewoon omdat ik een mens ben…

  2. Ook helemaal mee eens. De bedoeling van dat soort gedrag, het veinzen van medeleven, is volgens mij om sympathie voor de eigen persoon te kweken bij de toehoorders/omstanders. Er word in zekere zin misbruik gemaakt van andermans’ ongelukkige omstandigheden om er zelf beter uit te komen. Het zal U ook nog eens kwalijk genomen worden door die personen als U dat zo uitlegt.

  3. Lijkt mij allemaal vrij normaal, zo nu en dan zijn er toch wel dingen die heel ver weg gebeuren die (bij mij) toch emoties oproepen, maar dat is voor iedereen persoonlijk, in het geval van de neergeschoten vliegtuig heb ik dat niet, ik maak mij meer zorgen om de eventuele gevolgen als dat ik wakker lig van de ook voor mij onbekende slachtoffers.

    De politiek vindt dit soort dingen altijd een uitstekend PR moment, en dat vindt ik dus eigenlijk best wel ziek en respectloos.

    Raymond [7] reageerde op deze reactie.

  4. Het is fatsoenlijk om medeleven te tonen. Ook al meen je het niet. Maar, dat doe je direct naar de familieleden toe en omgeving.

    Draai het nu eens om; stel dat Rutte / regering nu het tegenovergestelde doet. Wat gebeurt er dan??

    MMAP [6] reageerde op deze reactie.

  5. Mijn medeleven voor de slachtoffers. Ik zeg slachtoffers omdat ik het raar vind dat de neergeschoten vliegtuig geen streep aan de hemel laat zien tijdens het naar beneden komen. We zien overal wel een filmpje met een enorme knal en vuurbal als het de grond raakt. Je zou op zijn minst verwachten dat er ook in de lucht aanwijzingen zijn dat een neergehaalde vliegtuig rook strepen of zoiets moet achterlaten die ook nog de val-baan verklikt. Dit stinkt nog harder dan mijn keutel iedere morgen.

    THX-1138 [8] reageerde op deze reactie.

  6. @Hart [4]: Tuurlijk heeft dat met fatsoen te maken, helemaal mee eens. Maar dan wel een echt welgemeend fatsoen vanuit het individu.

    Dat Rutte dus lekker voor zichzelf praat en niet voor mij. Hoewel ik het in de beperkingen van mijn vrijheid niet merk, ben ik nog steeds geen eigendom (hoewel?) van Rutte en de rest van die criminelen, dus hij hoeft niet voor mij te praten. Hij is niet mijn vertegenwoordiger.

  7. @igor [3]:

    Doet mij denken aan die avond toen men een benefiet hield voor de slachtoffers van de tsoenami ( 250.000 personen) , en men vroeg aan de premier J.P. Balkenende zijn reactie.

    En hij antwoorde : (letterlijk) het is zo goed voor het ” groepsgevoel ” .

    Of hij gaat zitter juichen bij oranje , en zet nog geen week later zijn handtekening , onder het verdrag van hupeldepup ….en dat voor 11 klunkers die niet eens in Nederland zijn , maar elders de hoer uithangen.

    Moet zeker de indruk wekken dat je nog een land bent ( sinds 18 mei 1940 niet meer dus )……nee vrinden….het gros van politici en andere boven u gestelden , zijn twee onder een kap , de boel hangt een beetje scheef dus.

  8. @richard [5]:

    Zo je denken? Zo dit dan net zo’n fake ongeluk zijn als het instorten van het WTC op 9/11?

    Stel je voor zeg, dat Rutte (in opdracht van de Amerikanen natuurlijk) heeft gezorgd dat de AIVD op Schiphol een bom aan boord van de MH17 heeft gebracht (á la journalist Stegeman).

    Dan is er nu een fantastische aanleiding om de Russen uit Oekraïne te werken! Die beweren wel, dat het niet de Russische separatisten waren maar juist de Oekraïners die de regeringsjet van Poetin op de korrel wilden nemen, maar wie gelooft dat? 😉

    Dit kon wel eens héél groot worden. De Eerste Wereldoorlog begon ook met een kleine moordaanslag.

    =====

    ,,Laat één ding glashelder zijn: we willen de onderste steen boven krijgen. Als duidelijk wordt dat dit een aanslag was, dan zal ik mij er persoonlijk voor inzetten dat de daders worden opgespoord en hun gerechte straf krijgen. Eerder zullen we niet rusten.”

    – Premier Mark Rutte

  9. Tja, hoeveel mensen zullen er nu oprecht rouwen om mensen van wie ze niet eens wisten dat ze bestonden? Bij een gemiddelde levensverwachting van 70 jaar, pakweg 25.000 dagen, gaan er dagelijks 40 mensen dood op iedere miljoen, ofwel 680 in Nederland of 280.000 wereldwijd. Lijkt me ondoenlijk om om al die mensen te rouwen.

  10. Wat verwachten jullie nou? Dat Rutte daar tegenover de nationale en internationale pers begint van: “Het is natuurlijk erg voor de nabestaanden, maar goed.. ik ken zelf niemand dus voor mij is het eigenlijk niet zo erg. Ik zal er niet minder om slapen. Ik ga gewoon lekker verder met mijn leven. Natuurlijk is het erg voor de families en vrienden, maar ikzelf ben er niet zo rouwig om.” Als professional, of dat nou in de private of publieke sector is, heb je je nou eenmaal in een bepaalde rol te schikken.

    Harrie Custers [11] reageerde op deze reactie.

  11. Het “niet bij je gevoel kunnen of willen komen” is in deze tijd van informatie stress een afweer mechanisme en noodzakelijk voor ons eigen overleven. Als we ons al het leed waar we ons nu bewust van (kunnen) zijn teveel aan zouden trekken dan zouden we waarschijnlijk gek worden van medeleven en verdriet.

    Het rationaliseren van dit afweermechanisme en erover opscheppen vind ik, zeker op dit moment en op deze manier, ongepast maar wel begrijpelijk. Wel of niet politiek correct heeft er niets mee te maken.

    De uitspraak van Rutte verwoordt mijns inziens het gevoel van triestheid, verslagenheid en onmacht van de mensen die sterk genoeg in hun schoenen staan om zich een klein beetje te durven realiseren hoe het zou zijn als onze vrienden, familie of wijzelf in dit vliegtuig gezeten zouden hebben.

    Eigenlijk schieten woorden gewoon tekort.
    Vandaar dat ik nu stop.

    Groeten, Leonard

  12. Waar ik mij in dit geval weer over opwind is het halfslachtige geleuter van zijne Excelentie Rutte. Binnen enkele uren, zo vertelde een generaal bd, wisten de satelieten in die regio al dat er een radarlock was geweest gevolgd door een flinke vuurbal… Met dezelfde satelieten konden ze het infrarood spoor volgen van de radarlock… Zou je toch uit mogen opmaken dat er iemand op een knopje heeft gedrukt waar ie niet op mocht drukken.

    Maar nee… Rutte houdt het op woorden als “alle schijn van”… “Niet speculeren”… En zo voort…
    Er wordt gekeken naar damage control. Niet naar hoe de onderste steen boven komt. Immers stel je voor dat de seperatisten op dat knopje hebben gedrukt… Dat zou dhr. Poetin niet lekker uitkomen. En dan zou het handelsbaleng van NL in het geding zijn… Dus kiest Rutte ervoor om uiterst voorzichtig te zijn.

    9/11 versie 2.1?
    Geen idee, maar kijk niet raar op dat ze over een week nog steeds geen schuldige kunnen aanwijzen.

    Raymond [16] reageerde op deze reactie.

  13. Voor alle mensen hierboven die meteen lopen te roepen false flag, 9/11 p2 , enzovoort.

    De meest aannemelijk verklaring is gewoon een “foutje” van de seperatisten, vlekje op de radar, oops foutje bedankt.

  14. @Pendragon [14]:

    Ik vind dit verhaal zo maagomkerend worden , dat ik vanaf nu afzie van verder commentaar.

    En laten wij ons maar richten op het positieve , en wijken van het geen , AARDEND in het KWADE is.

    Amen.

  15. Morgen een derde wereldoorlog om het failliete westen te redden, dus waar liggen we van walker? Van het georkestreerd neerhalen van een toestel?

  16. Rusland is op voorhand schuldig bevonden. Waarom draaien ze in de EU niet de gaskraan dicht??

  17. Waarom nog eens door Rutte als hij zich al heeft laten vertegenwoordigen door W.A.
    Typisch iets Nederlands?

  18. idd bent u overduidelijk emphatisch gestoord, gezien uw teksten duiden nog een aantal zaken daarop.

    overigens, zijn er nog wel een paar reageerders waar een steekje aan los zit.
    zit hem dat nu in dat libertarische of is het een, laat ik zeggen ziektebeeld?

    overigens hoeft u helemaal niet blij te zijn met uw probleem, wellicht kan een psych u wat helpen.

    sterkte.

  19. Ik ben zo Libertarisch als de pest, maar in deze redenatie kan ik me dus helemaal niet vinden.
    Mijn leven en dat van mijn familie draait gewoon door. We gaan naar ons werk, we eten, zwemmen, slapen, fietsen, en we gaan over 10 dagen toch ook gewoon weer in een vliegtuig op vakantie dezelfde kant op ……….
    Maar vanaf donderdag j.l. wel elke minuut met de slachtoffers van deze ramp in ons hoofd.
    Ja, omdat het mensen zijn uit onze Nederlandse straten.
    En ja, omdat we allemaal weten wat een gruwelijke en onzinnige manier dit is om te sterven.
    Op 9-11 is het in de USA net zo hard aangekomen als deze ramp nu voor onze landgenoten.
    Wie hier nu al overheen is, mist wat mij betreft toch wel een gezonde dosis empathie.

    Harrie Custers [24] reageerde op deze reactie.

  20. Oh ja.
    Ik heb nooit op de PvDA gestemd en zal het ook nooit doen.
    Maar minister Timmermans mag van mij nog wel een paar jaar blijven. Hij heeft ons nationale verdriet (van laten we dan maar zeggen BIJNA 17 miljoen mensen) op zeer correcte en indringende wijze voor het voetlicht van de gehele wereld gebracht.

    • Het interesseert mij geen bal wat Timmermans heeft gezegd. Hij vertegenwoordigt mij niet dus ook niet mijn gevoelens. Om die te voelen heb ik geen mediageile parasiet nodig.
      Ik betwijfel overigens ten zeerste of hij de woorden die hij sprak ook zelf heeft geschreven. Gewoon een acteur om een schijnvertoning op te voeren. Niks uit het hart. Gewoon opdraven en opvoeren omdat het script dat vraagt.

      Overigens, ik ben blij voor je en gun je van harte dat hij jou wel heeft weten te raken.

  21. @Boy [21]: De maat der dingen.

    Mensen verschillen van elkaar. Gelukkig maar, want daardoor kunnen zij iets voor elkaar betekenen.

    Wanneer iemand minder empatisch is voor de dood van “mensen uit Nederlandse straten”, dan maakt hem dat nog niet minder? Iets wat hij z.s.m. moet verbeteren?
    De mensen in de straten van Syrië, Libië, Irak, Oekraïne, Afghanistan ….. ken ik niet. Is een schouderophalen bij hun dood dan meer gepast?

    Ik ken mensen die huilen hartverscheurend wanneer een ander een vlieg dood slaat. Wat zeg ik, ik ken mensen die nu nog rouwen omdat de dinosaurussen zijn uitgestorven. Het hemelen van de tyranosaurus rex raakt hen in het bijzonder. Zij zijn zeer empatisch. Maar is dat weer niet te veel naar de andere kant en dus ook ongezond?
    Ik heb genoeg aan mijn eigen gevoelens en gun de ander van harte de zijne. Iedereen identificeert zich weer met iets anders en/of met een andere intensiteit. En ieder beseft bij weer een andere gebeurtenis hoe nietig hij en het leven eigenlijk zijn en dat “het” hem of haar dus ook zo maar kan gebeuren. Ongevraagd, ongenood, volledig onschuldig en toch …

Comments are closed.