slaveLarken Rose behandelt hier de problematiek van het schieten op agenten. Overheden beroepen zich altijd op de wet. Of ze nu een dictatuur zijn of niet. Op het moment dat een overheid tot een dictatuur is afgegleden dan is het politiekorps een gevaar geworden voor de vrijheid. Ze staan aan de kant van de onderdrukker. Zonder politie geen politiestaat. Zonder politiestaat geen dictatuur.

Op het moment dat de wet corrupt is en de dienaren der wet onderdrukkers zijn geworden is de bevolking vogelvrij verklaard. Op dat moment heeft het weinig zin meer om met de dienaren der staat te onderhandelen. Ze roepen wat extra handlangers op, net zolang tot ze de opstandige burger zonder gevaar voor hunzelf kunnen overmeesteren of desnoods doodschieten.

Als het een misdaad is om je te verzetten tegen illegale huiszoekingen, wat heeft de wet dan nog voor zin? Als het een misdaad is om sommige meningen te verkondigen, wat heeft de vrijheid van meningsuiting nog te betekenen? Als het verstoren van de openbare orde verboden is, hoe kan je je verdedigen tegen de orde geschapen door de tirannie der staat?

17 REACTIES

  1. Als de overheid de burger niet kan/wil beschermen.

    Uit de beraadslagingen onder minister Modderman die voorafgingen aan de totstandkoming van het huidige Wetboek van Strafrecht blijkt dat de wetgever zich op het standpunt stelde dat daarin over eigenrichting welbewust moest worden gezwegen: het was op zichzelf geen strafbaar feit, maar werd evenmin genoemd onder de rechtvaardigingsgronden, waardoor een daad van eigenrichting strafbaar wordt wanneer daarmee de delictsomschrijving vervuld wordt van een feit dat wel specifiek strafbaar gesteld is.
    Bij huisvredebreuk geldt een gezamenlijk en ’s nachts optreden als een voor de strafmaat verzwarende omstandigheid. Deelnemers aan een collectieve daad van eigenrichting waarbij door middel van getalsmatige overmacht het vermeend gelijk afgedwongen wordt, kunnen zich ook als zij zich niet bedienen van openlijk geweld schuldig maken aan dwang middels feitelijkheid, zoals in 1903 strafbaar gesteld met de wijziging van art. 284 Sr.
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Eigenrichting

  2. Si vis pacem, para bellum.
    Of anders gezegd.
    If you want peace, prepare for war.

    Dit verhaal lost zichzelf op als een grote meerderheid aan mensen zich niet meer laten naaien door andere mensen die met geweld claimen dat ze het voor het zeggen hebben.

    Krav maga de lokale schietbaan, juridische kennis, en het werk van Thoreau helpen wel aardig daarbij.

    anonymousobserver [9] reageerde op deze reactie.

  3. Wanneer mag je een agent neerschieten? Nooit. Wat blijft er over van het NAP?
    Negeren is denk ik veel doeltreffender. Medelijden tonen met de knul in een uniform doet ook best wel pijn. Die jongen kan niets anders vinden. Oudere agenten, die moet je hebben, dat zijn meestal aardige kerels die ook weten hoe de wereld in elkaar zit. Maar neerschieten? Naaah… geen optie. Slecht plan.

    Hub Jongen [7] reageerde op deze reactie.

  4. Iets mogen of niet mogen, wie bepaald dat voor een ander als we allemaal gelijk zijn?

  5. @Johnny [8]: Ik denk dat je het meer moet zien als “moreel gezien mogen”. Oftewel, “when is it OK” zoals LR’s originele vraagstelling luidt.@Hub Jongen [7]: Als NAP-aanhangers oproepen tot geweld gelijkstellen aan geweld zelf (zoals de auoriteiten het doen in het strafrecht, dus ze geven alvast zelf het voorbeeld), dan kan je wettenmakers gelijkstellen aan hun blinde uitvoerders en je dus alvast “verdedigen tegen” politici nog voor een politieagent daadwerkelijk geweld tegen je pleegde, alleen al op basis van het feit dat er een immorele wet gemaakt heeft waarvan je weet dat ze op jouw situatie van toepassing is of dra zal zijn.
    Louter theoretisch dus, zou je na invoering van een oproep tot afpersing (d.w.z. het instellen van een nieuwe belastingwet) de politici die ervoor stemden alvast mogen “aanpakken” immers zij roepen hun huurlingen op om wanneer jij je onontvreembare eigendomsrechten beschermt geweld tegen je te gebruiken (desnoods dodelijk zoals LR aangaf).
    MAAR … zelf heb ik wegens principiele vrijheid van meningsuiting “oproepen tot” of “aanzetten tot” nooit op 1 lijn gezet met de daad zelf en steeds alleen de uitvoerend dader verantwoordelijk gehouden.
    Passen we dit op de overheid toe dan zijn wettenmakers dus onschuldig immers zelf doen ze niets verkeerd, immers zolang het hun huurling vrij staat hun baan op te zeggen, is geweld tegen burgers slechts de resultante van het feit dat de huurling zijn zilverlingen prefereert boven zijn geweten. Oftewel: alleen de huurling is de slechterik en de wettenverzinner had vrijheid van meningsuiting.
    Anders ligt het uiteraard wanneer de huurling zelf afgedreigd wordt en hij de facto geen keuze heeft. Wanneer er meer op het spel staat dan zijn baan maar bv. zijn eigen fysieke integriteit (en wie weet zelfs die van zijn dierbaren in iet of wat dictatuur die naam waardig).

    THX-1138 [12] reageerde op deze reactie.
    jhon [13] reageerde op deze reactie.

  6. @.M [11]: “Anders ligt het uiteraard wanneer de huurling zelf afgedreigd wordt en hij de facto geen keuze heeft. Wanneer er meer op het spel staat dan zijn baan maar bv. zijn eigen fysieke integriteit (en wie weet zelfs die van zijn dierbaren …)”

    Dit is natuurlijk wel vaak het geval. Zo kwamen de Wehrmacht soldaten die aan het Oostfront weigerden Joden te executeren zelf voor het vuurpeleton. En in de voormalige DDR luisterde de ene helft van de bevolking de andere af, soms uit idealisme maar meestal om zelf iets minder last te hebben van de dictatuur.

    De meeste machthebbers beseffen hun kwetsbaarheid en gebruiken vaak de gekookte kikker methode. In kleine stapjes wordt de druk opgevoerd zodat mensen niet onmiddelijk moord en brand roepen.

    Toch komt er bij iedere dictatuur een moment dat mensen een streep in het zand trekken. Dat kunnen slachtoffers zijn, maar ook uitvoerders. Zo krijgt in de film Das Leben der Anderen (over de DDR dictatuur) een Stasi-ambtenaar gewetenswroeging en stopt hij met zijn werk.

    Uiteindelijk moet je dus toch de individuele uitvoerder op zijn daden aanspreken. Zonder beulen, geen machthebbers.

  7. ‘In welke situaties zou je een agent moeten neerschieten?’

    Met de nadruk op ‘moeten’ er moet dus een dringende noodzaak zijn om de agent te stoppen.

    Als iemand je terrein op komt en een geladen vuurwapen richt op ongewapende vrouwen en spelende kinderen, dan wordt het tijd die persoon af te remmen, te verjagen of te stoppen.

    David Koresh, voorman van de door de Amerikaanse staat uitgemoorde Branch Davidians legt het uit:

    https://www.youtube.com/watch?v=PbQFB8crxok

    ——————

    Ik kom wel eens gewapende agenten tegen maar die houden altijd hun wapen netjes in het holster. In Europa zijn ze niet zo schietgraag als in de VS.

    Mensen eronder houden gaat heel subtiel. In de regel komt er geen agent naar je toe om een pistool tegen je kop te drukken als het tijd is belasting af te dragen.

  8. @Hub Jongen [7]:

    ‘Had die Jood die opgehaald werd om naar Buchenwald te worden getransporteerd die agenten niet mogen neerschieten?’

    Theoretisch misschien, maar in de praktijk werkt dat niet. Hij had op tijd zijn biezen moeten pakken en moeten vertrekken.

    Bovendien wordt de trap van boven naar beneden geveegd. Een paar agenten afschieten die ook alleen maar doen wat hen wordt opgedragen heeft geen effect.

    De Jood kreeg waarschijnlijk gewoon een brief dat hij en zijn familie zo en zo laat aanwezig moesten zijn voor de trein naar Auschwitz. Als je niet komt krijg je een boete.

    Jongens in Oekraïne moeten verplicht in militaire dienst. Krijgen een oproepkaart. Hun moeders steken die oproepkaarten gewoon in de fik op straat. Geweld van ongewapende moeders tegen gewapende militairen, filmpjes op internet.

  9. Volgens George Orwell is er alleen hoop voor ‘de proles’. Dat zijn aso’s die gewoon doen waar ze zin in hebben, agenten in het gezicht spugen, niet luisteren en niet tembaar zijn.

    Mensen die nergens ingeschreven staan en dus onvindbaar zijn voor dienstplicht, scholing, belasting of boetes zijn een ramp voor de overheid. De overheid probeert dat soort door scholing eronder te krijgen, en als het nodig is door uitroeiing.

Comments are closed.