slaveDe verzorgingsstaat. Hoe werkt zoiets in de praktijk? Na een leven belasting betalen zorgt de staat voor je. Als je lichaam je in de steek laat is er het verpleegtehuis. Voor de zwaksten in de samenleving. Hoe gaat er nu aan toe? Laten we het kerstmaal van een doorsnee verpleegtehuis in een doorsnee stad beoordelen.

Allereerst wordt het kerstmaal ruim voor de daadwerkelijke kerst gegeven. Om het hele tehuis af te werken wordt soms gekozen het over drie dagen te verspreiden. Om het personeel te ontlasten geschiedt dit ruim voor kerst. Bijvoorbeeld op vrijdag 19 december.

De bewoners zitten allen in een rolstoel. Een aantal hebben een scheve mond door hun eenzijdige verlamming. Anderen zijn bijna blind of dementerende. Naast iedere bewoner is er een plek voor een vriend, of een familie lid. Lang niet iedere plek is bezet. Vrijwilligers nemen voor zover ze voorradig zijn plaats naast de bewoners wier familie niet is komen opdagen. Sommige bewoners hebben zelfs diverse achterkleinkinderen maar eten alleen. Geen van de kinderen, kleinkinderen of achterkleinkinderen wist dit jaar de weg naar de kerstdis te vinden.

De bewoners hebben onderling niet veel meer te melden. Ze zitten al de hele dag met elkaar opgescheept hetgeen niet bevorderlijk is voor een sprankelende tafelconversatie. De familieleden en vrienden hebben de nodige zorg aan hun kleding besteed. 40 jaar economische stagnatie en 6 jaar officiële crisis hebben echter diepe sporen getrokken. Het ziet er maar al te vaak triest uit.

Het kerstverhaal moest dit jaar kennelijk politiek correct zijn. Geen ster, drie koningen, of een kindje in het stro. Maar een verhaal over een wit rendier met een zilveren klok tussen het gewei. En een kind dat tijdens de zoektocht naar het klokdragende rendier in een schaapstal belandt. En daar met schapen praat. Het verhaal gaat langs veel van de bewoners heen, ze beginnen te knikkebollen.

Het hoofdgerecht wordt opgediend. Verrassend smaakvol. Maar hoe lekker smaakt een maaltijd zonder je naasten? We leven in een samenleving waar we de opvoeding van onze kinderen uitbesteden aan derden en de zorg voor ouderen aan de staat overlaten. Zaken die ertoe doen stoten we af. De welvaart is zodanig uitgehold dat man en vrouw samen moeten werken willen ze de molensteen van de hypotheek of huur kunnen opbrengen. De belastingen zijn dermate hoog dat het zelf zorgen voor ouderen of je eigen kinderen geen optie meer is. De medemenselijkheid wordt daardoor uitbesteed aan (semi) ambtenaren en zorg professionals.

We leven in een tredmolen waarin we afstompen. Relaties, zelfs die tussen ouder en kind, staan onder druk. De staat lijkt de samenleving juist te ontbinden. Door de zorg en opvoedingscomponent naar de staat over te hevelen zijn onze levens uitgehold. We hebben het over de betaalbaarheid van de zorg. En ontkennen daarmee de kern van zorg. Zorg is net als liefde een van die dingen die niet goed in geld is uit te drukken. Zorg lijkt me een essentieel onderdeel van ieders leven. Zorg is vooral het delen van je tijd met een behoeftige naaste. Zorg is het delen van een kerstmaal met je ouders.

Het toetje komt. Mijn vader heeft minder remmingen dan vroeger en heeft het toetje net als de andere gerechten in no time naar binnen geschoven. En begint weer te knikkebollen. De slabbetjes worden afgenomen. Het hoogtepunt van het jaar is weer voorbij…….

 

 

4 REACTIES

  1. Dit geeft hard aan hoe vreselijk de maatschappij zich ontwikkeld heeft en nog steeds verder de put in gaat.
    Dit artikel sluit naadloos aan op : http://www.vrijspreker.nl/wp/2014/12/over-ontwikkeling-en-ontbinding/

    De onpersoonlijke collectivistische maatschappij waarin ” Iedereen recht heeft op alles” zit nu in een crisis die mogelijk nog tot oorlog leidt ook.
    Dit blijft en zakt dieper, tenzij het lukt om weer breed geaccepteerd te krijgen iedereen alleen manar recht heeft op zijn eigen leven, en dat erkent voor alle anderen.

    Ratio [2] reageerde op deze reactie.

  2. Beste Hub Jongen [1]:Eens. Je kan delen van de verzorging uitbesteden, zoals verpleging, je kan medische ingrepen door derden laten verrichten, maar zorg kan je net als liefde niet uitbesteden. En de staat vertelt dat dat wel kan en goed is. Sterker nog, dat het uitbesteden van zorg een verworvenheid van de huidige maatschappij is.

    Zelf vind ik dat een erg zieke gedachte. Iedere politieke partij roept op de zorg betaalbaar te houden. Zorg is net als liefde zonder prijs. Ziet u hoe krom het is als iemand roept “de liefde moet betaalbaar blijven”?. Of “U heeft recht op liefde van staatswege”. Vervang liefde door zorg en iedereen vindt het wel logisch.

    Dit gaat verder dan een woordspelletje. Het is essentieel. Zorg, liefde, eigen verantwoordelijkheid, allemaal zaken die de kern van je leven raken worden thans verkracht door staatsingrijpen. De samenleving wordt tot een alleenleving.

    Het cynische is dat collectivisme juist tot het uiteenvallen van de maatschappij voert. Waar de maatschappij eerst zelf een vangnet had, wordt dat nu vervangen door een bureaucratisch gedrocht. De naastenliefde geprofessionaliseerd en daardoor afgestorven

    Hub Jongen [3] reageerde op deze reactie.

  3. @Ratio [2]:
    Toch hierbij ook niet vergeten dat er bij het verplegend personeel heel wat mensen zitten die hun uiterste best doen om het voor die oudjes zo aantrekkelijk mogelijk te maken.
    En vroeger was het ook niet alles als kinderen in een te klein huis met kinderen ” opgescheept” zaten met ouders die niets meer konden. een probleem dat door het langer leven alleen maar erger werd.
    Een ideale algemene oplossing ligt niet voor de hand.

    Ratio [4] reageerde op deze reactie.

  4. @Hub Jongen [3]: Vroeger en nu zijn niet te vergelijken, er is veel meer welvaart dus zou er veel meer mogelijk moeten zijn. Doordat we zoveel van de extra welvaart afdragen aan de staat die de zorg ook nog eens met regels heeft dichtgetimmerd is het niet mogelijk dat er goede (vrije markt) alternatieven worden ontwikkeld voor de huidige verpleegtehuizen. En zitten we met deze ellende opgescheept.

Comments are closed.