woensdag, 17 augustus 2016
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

100 leugens. 5. De EU bracht vrede in Europa

De EU beroept zich op haar vredelievende aard. In het tijdperk voor de EU was er geregeld oorlog in Europa. Daarna niet meer, of in ieder geval veel minder. Laat ik eerst even zeuren over het feit dat het de voorlopers waren van de EU die dit zouden hebben bereikt. De voorlopers van de EU waren niet te vergelijken met de huidige EU. Ze waren veel meer gebaseerd op vrijwilligheid. En konden dus niets afdwingen. Laat staan dat ze vrede konden brengen als de deelnemende landen onderling oorlog wensten te voeren.

Naast mijn bemerking dat EGKS en soortgelijke organisaties totaal anders waren dan de EU zou het ook de NATO tekort doen. Hier wordt gepronkt met de veren van een andere organisatie. Zolang de NATO en het Warschau pact geen van beiden profijt hadden bij een oorlog, en minderheden binnen de betreffende coalities daarnaast niet in staat waren om oorlogssituatie te scheppen bleef de vrede bewaard. Hier heeft de huidige EU helemaal niets mee te maken.

Het feit dat de landen van de EU onderling niet hebben gevochten sinds het ontstaan is grotendeels waar. Het eerste gebied dat zich aan Brussel heeft weten te ontworstelen is overigens niet Groot Brittannië maar Algerije. Dat zich in haar onafhankelijkheidsoorlog wist af te scheiden van Frankrijk. Enkele decennia geleden was er dus wel degelijk een strijd tussen gebieden binnen de EU. Maar dit zouden we als muggenzifterij kunnen afdoen. In wezen is er geen strijd geweest tussen de grote landen binnen Europa.

De voornaamste reden dat er geen strijd is geweest tussen de grote landen in Europa is gelegen in het feit dat we in West Europa gedegradeerd zijn tot leverancier van hulptroepen aan het dominante land, de Verenigde Staten. Net zoals Oost Europa gedegradeerd werd tot militaire vazal van de USSR. Een ruzie binnen de West Europese landen behorende tot de NATO zou het machtsevenwicht tussen oost en west doorbreken, en de mogelijkheid scheppen dat de USSR van mening was een beslissende overwinning te kunnen behalen. De Verenigde Staten deden er dus alles aan om deze familie ruzie binnen West Europa te voorkomen. De USSR kon proberen de westerse democratie te destabiliseren en de eenheid uit te hollen. Het westerse publiek verkoos in meerderheid de relatieve vrijheid die het verband met de Verenigde Staten bood boven de dubieuze verworvenheden die het communisme bood. Nogmaals, hier speelde de EU noch haar voorlopers enige rol van betekenis.

Dat is de echte reden dat er vrede was in Europa. De EU heeft daar echter wel deels aan bijgedragen door West Europa meer en meer te verbinden. Het was dus in werkelijkheid een instrument in de verdeel en heers politiek die in de realiteit juist Europa verdeelde in twee invloedssferen. De eerste decennia van de voorlopers van de EU waren inwerkelijkheid gericht op het verdelen van Europa door West Europa zo goed als mogelijk te verenigen. Dit is toch een ander beeld dan dat ons thans wordt voorgeschoteld door de Brusselse geschiedschrijvers en de meeste media.

NB: het verhaal is dat de EGKS de strategische grondstoffen van Europa verenigde en daarmee oorlog onmogelijk zou maken. Steenkool en staal. Dit staat ook op sites van de EU. Door deze verstrengeling van kolen en staal zou er geen oorlog meer mogelijk zijn tussen Frankrijk en Duitsland. Helaas vergeet men dan dat de nieuwe strategische grondstoffen in WO II uranium en olie waren. En dat was geen onderdeel van de EGKS. De Fransen hebben hun atoombommen nooit gedeeld met andere leden van de EGKS. Hiermee moet aannemelijk zijn dat het delen van strategische grondstoffen als blijk van onderling vertrouwen zijn grens had…..

 

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Nico schreef op : 1

    De EU is haar doel van verbinden op vrijwillige basis ver voorbij geschoten. Het Schengen-verdrag bijvoorbeeld scheelt overlast bij het passeren van nationale grenzen. De EU-belofte van vrij verkeer van personen, goederen en diensten wordt echter bepaald niet waargemaakt. Nog steeds is er in de lidstaten bureaucratisch gezeur met bijvoorbeeld verbijfsvergunningen en intracommunautaire leveringen.

    Daar bovenop is er een verstikkend woud aan regelgeving gecreëerd. Eisen waar van alles en nog wat aan dient te voldoen. Harmonisatie is goed, maar dit soort bureaucratische overlast is geen toeval. Immers, niets op het politieke toneel is toeval. Er wordt een doelbewust een klucht opgevoerd. De PR-verhaaltjes van politici op nationaal- en EU-niveau worden gelukkig steeds minder geloofd. Want de daden demonstreren waar men daadwerkelijk voor staat. En van pathologische bemoeizucht wordt niemand blij.

    Het ontstaan en mogelijk ook de ondergang van de EU zijn vooraf gepland. Het lijkt me dat de EU slechts een stapje onderweg is naar een bepaalde toekomst. Welke gaat dat worden? Er zijn allerlei scenario’s mogelijk.

    Een libertariër zal dan denken… een maatschappij waarin een ieder soeverein is. Hoe ziet dat plaatje er dan uit waar het gaat om bijvoorbeeld infrastructuur (gemeenschappelijke voorzieningen) en veiligheid? En als dat plaatje al in beeld is, hoe schakel je dan over van de huidige gang van zaken naar dat toekomstbeeld?

  2. dickie schreef op : 2

    mischien ook een oplossing om het kapitaal over te hevelen naar een bank als de blije b.

    www.4shared.com