Toen het kabinet balkenende II in 2003 aantrad verklaarde men trots dat men de economie wel even zou gaan herstellen. Hub had hier zo zijn twijfels over, ik haal het volgende artikel van zijn hand aan: Als je de regeringsverklaring leest, en de discussies in het parlement volgt, zou je zeggen dat zij echt menen dat zij dat gaan doen.Maar een feit is, dat een regering helemaal niets doet aan het “maken” van een economie. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die mij één echt “productieve” zelfstandige daad van een overheid heeft aangetoond.
Economie wordt gemaakt door de ondernemers, producenten en consumenten. En de overheid valt onder geen enkele van die categorieën. Nou ja, consumeren doen ze eigenlijk wel!
Het enige wat een overheid in de economie doet, is die productieve personen belasten, het hen moeilijker maken. Deze moeten allemaal een deel van hun productie aan die overheid afstaan in de vorm van belastinggeld. Dit afgenomen geld wordt dan vaak gebruikt op manieren die nog meer last voor de ontwikkeling van de economie veroorzaken. Bovendien maakt de overheid dan nog allerlei regels, die het voor de producenten en/of de consumenten ook nog lastiger maken.
We zitten in een “rijdende trein”. De economie ontwikkelt zich binnen de mogelijkheden van die rijdende trein; dus o.a. afhankelijk van de regels, wetten en voorschriften die in het verleden gemaakt zijn.
En dat zijn zaken waar een regering wel wat aan zou kunnen doen, namelijk die hindernissen wegnemen. De genoemde belofte van “minder regels” klinkt daarom positief. Alleen zien we het nog niet gebeuren. We komen daar nog wel op terug.
De zinsneden in de regeringsverklaring: (nadruk van mezelf)
“Het Kabinet zal het algemeen belang en de toekomst voorrang geven boven deelbelangen en de korte termijn.” En:” . . . de balans herstellen tussen individuele en collectieve verantwoordelijkheid”
voorspellen niet veel goeds.
De enige juiste oplossing ook voor de economie is terug naar een morele maatschappij met vrijheid en eigen verantwoordelijkheid voor ieder individu.
Er is niet zo iets als een “collectieve verantwoordelijkheid”. Er is alleen individuele verantwoordelijkheid.
Nico [3] reageerde op deze reactie.
Het eerste wat we ons moeten realiseren is dat met het woord economie de manier wordt bedoeld waarop middelen in een huishouden (van een gezin of staat) worden gedistribueerd. Politiek staat voor de manier waarop mensen hun onderlinge verhoudingen regelen. Via diplomatieke weg of middels dwang, oorlog en wat dies meer zij.
Dan valt direct het grote verschil op tussen denkwijzen.
In een gezin kun je gezamenlijk over middelen beschikken, die gebruikt worden door wie het op dat moment nodig heeft. Een goede opvoeder leert zijn kinderen ook matigheid en zelfbeheersing aan, zodat er niet verkwist wordt. Enz.
In het ene gezin worden dingen gewoon gedeeld en stort iedereen de middelen die hij verkrijgt in de gezamenlijke pot (onze gewoonte), in het andere gezin wordt geëist dat kinderen kostgeld betalen en eisen de ouders onderling dat de ander een betaalde baan heeft om ‘zijn aandeel in de kosten’ te betalen. In die laatste situatie gaan de betrokkenen vaak rigide met eigendom om. Het is natuurlijk maar net hoe je met elkaar om wenst te gaan. Dit zijn economie en politiek in het klein.
De maatschappij die is gecreëerd binnen staatsgrenzen gaat uit van dwang en desnoods geweld. Van vrijwilligheid is nauwelijks sprake. Wil je in noden/behoeften/wensen voorzien, dan dien je de prijs daarvoor te betalen. Omdat mensen met elkaar wedijveren om macht (= mogelijkheden en beslissingsbevoegdheden) en middelen, blijven mensen maar touwtrekken.
De modus operandi van het overheidsapparaat en mensen met enig karakter die deugdzaam willen optreden verdragen elkaar totaal niet. Want het overheidsapparaat doet haar best om dingen te verzieken terwijl goedwillenden hun best doen om een gezondere situatie te bereiken. Dat zijn recht tegengestelde krachten. Wanneer een burger vooruit wil en het bevalt een ambtenaar of bestuurder niet, dan wordt een blik ambtenaren opengetrokken en wordt een burger via bureaucratische pesterijen duidelijk gemaakt wie het nu eigenlijk voor het zeggen heeft.
Het wrange van dit touwtrekken is dat als een burger het spel zat is, hij het touw loslaat en uiteindelijk zowel het overheidsapparaat als de burger met de gebakken peren zit. Want als een burger uitsluitend mag bestaan en functioneren onder de dwingende voorwaarden die overheidsdienaren denken te mogen opleggen, dan wordt het toch wel erg moeilijk om nog iets in beweging te krijgen.
Ik heb dit in centraal-Europa gemerkt; er ontstaat dan een onderhuidse economie waarin de politiek anders is geregeld. Enige vrijheid in een situatie die feitelijk een dwangbuis is. Een vergiftigde situatie die verstikkend uitwerkt. En dat was te merken in het gedrag van mensen; geen onderling vertrouwen maar eerder wantrouwen, lege ogen en een doodse reactie wanneer er iets gezonds dreigt te gebeuren. Men weet reeds vooraf; daar springt een ambtenaar bovenop, dus het gaat niets worden.
In Nederland, centraal Europa en ook buiten Europa heb ik allerlei blikken in de ogen van mensen zien waar het ging om de interactie tussen de overheidsmachine en de burgerij. Variërend van apathie, hulpeloosheid, hopeloosheid en wanhoop tot en met openlijke angst voor de (onrechtvaardige) wet en corrupte overheidsdienaren.
De regeerindustrie lijkt wereldwijd een terminale patiënt die dringend euthanasie behoeft. Zij wil immers niet gezond worden en doet er alles aan om dat te voorkomen. Om verder lijden van zowel de patiënt als de omgeving te voorkomen, kan er maar beter een einde gemaakt worden aan een onhoudbare situatie. Tenzij deze industrie met het schaamrood op de kaken door het stof gaat en daadwerkelijk gezuiverd wordt, zodat de overheidsmachine en de burgerij rijp gemaakt kunnen worden voor een fusie. Dat zou een hele grote berg ellende schelen!
jadus. [6] reageerde op deze reactie.
@Harrie van Vaore Tjeu [1]: Een verantwoordelijkheid die begint bij het optreden om je eigen leven goed te regelen en verder gaat inzake je optreden in relatie met anderen 🙂
Neem de ouder als voorbeeld: Verantwoordelijk om het eigen leven op een goede manier in te vullen, maar tevens verantwoordelijk om kinderen een goede opvoeding mee te geven en de verhoudingen met de buren op een gezonde manier te regelen.
Nico [4] reageerde op deze reactie.
@Nico [3]: Het voorbeeld van de individuele verantwoordelijkheid van ouders doorgetrokken naar de ‘vader des vaderlands’ of ‘koningin-moeder’ zie je (in christelijke landen volgens het christelijke verhaal) eenzelfde verantwoordelijkheid.
Er zitten wel wat haken en ogen aan.
a) Volgens het scheppingsverhaal van de Bijbel zal een man zijn ouders verlaten om samen met zijn vrouw een nieuw individu te vormen (middels fusie). Een burger zou opgevoed moeten worden om als soeverein te functioneren. Maar dat gebeurt niet.
b) Regeerinspanningen van ‘kuddes van mensen’ houden geen rekening met spanwijdte: Een ouder kan bijvoorbeeld 4 kinderen goed opvoeden, maar heeft beduidend meer moeite met 8 kinderen terwijl 20 kinderen zeer ten koste van de opvoeding van de individuele kinderen zou gaan. Veel fokken levert genetische problemen (veelal bot- en spierziekten) op. De spoeling wordt in een te grote groep erg dun; de kinderen zullen lijden aan kwalitatieve verhongering. Hoeveel een staatshoofd ook zijn best doet en hoeveel sterren hij/zij op het toneel van het kunstmatige universum zet, een massa burgers zal altijd leiden aan kwalitatieve verhongering.
Er is niets bevredigender dan kwalitatieve relaties waarin gerichte aandacht wordt geschonken aan het voeden van individuele mensen met kwalitatieve informatie en goede voorbeelden. Daar tegenover staat massaproductie met een berg kwantiteit maar zonder voldoende voedingswaarde. Dat zal altijd onbevredigend zijn, mensen raken er nooit door verzadigt.
Is dat niet altijd wat ‘men’ denkt?
Het huidige kabinet doet het altijd slecht, maar als er een nieuw komt, dan gaan we altijd mooie tijden beleven, want zij gaan het zeker weten beter doen.
Totdat we door de werkelijkheid ingehaald worden.
@Nico [2]:
Terminale Politieke Patiënten komen omdat men hen dit mogelijk maakt.
Daarom; “”Vernietig”” de huidige politieke partijen.
Ieg A- CDA het landsloeder.
B- Loonhoeren van de Arbeidspartij.
C- Verry Verry Darkroom partij.
Met het verdwijnen van deze drie zullen figuren als Pechtholt mee verdwijnen.
Overigens is dit een Plicht naar kinderen toe.
Comments are closed.