5 REACTIES

  1. Really? Ik heb verschillende malen de vraag gesteld of overheidsdienaren een afspiegeling zijn van de burgerij of andersom. Hetzelfde geldt voor politici. Kennelijk moet ik die vraag blijven stellen. Want wat is de wortel van alle kwaad? Is dat, zoals men stelt, geld of geldzucht? Een politicus? Laat me niet lachen. Ik vermoed… dat wie probeert te doorgronden hoe de Trojaanse oorlog feitelijk ontstond, een stuk dichter bij de werkelijkheid komt.

  2. Ik benijd de Amerikaanse kiezer niet; kiezen tussen 2 kwaden!

    Aan de ene kant: Donald Trump, een hork en een idioot.
    En aan de andere kant: Hillary Clinton, het toonbeeld van corruptie en achterbaksheid.

    Ga e maar aan staan.

  3. Wat er op het politieke toneel gebeurt is, gezien vanuit het perspectief van de burgerij, ondoorzichtig. Achter de schermen zijn bepaalde processen gaande die de boel draaiend houden. Op het toneel worden naar het publiek boodschappen gecommuniceerd. In Nederland kun je stellen dat er een klucht opgevoerd wordt. In Amerika een show met extreem uitvergrootte karikaturen.

    In zowel de VS als in NL wordt de huidige koers voornamelijk gehandhaafd. Als je bijvoorbeeld wetgeving ziet als software voor de overheidsmachine en de burgerij, dan werken politici kennelijk aan ‘security updates’, en misschien wat nieuwe functies waarvan men kan afvragen of daar nu echt via software voor nodig is in plaats van menselijk handelen.
    Wegknippen van delen van de software annex wetgeving is kennelijk minder populair. Los daarvan gebruiken politici proefballonnetjes, kennelijk als middel om onder het publiek discussie op gang te brengen, mogelijk in de hoop om het publiek zelf in beweging te laten komen. Menselijk handelen verdient vaak de voorkeur boven functies door software uit te laten voeren.

    Uit de vage termen ‘kun je stellen’, ‘kennelijk’ en ‘mogelijk’ blijkt al dat het bovenstaande louter giswerk is. Want niemand zegt gewoon waar het op staat. Je kijkt tegen rookgordijnen aan. Alleen ingewijden weten wat er werkelijk gaande is. Misschien dat een tipje van de sluier opgelicht kan worden door te stellen dat ingewijden in beelden denken en dat namen betekenissen hebben. Dan krijg je bijv. het volgende scenario:

    Er verscheen een presidentskandidaat; Al Gore. Zijn voornaam is een afkorting van Albert (samenvoeging ‘nobel’ en ‘bright’). Zijn achternaam betekent ‘geronnen bloed’. Nadat hij de race had verloren, verscheen hij op het toneel met een boodschap; Global Warming.
    Vertaling: Kennelijk zijn er nobele mensen die op de één of andere manier emotioneel verwond zijn geraakt en constateren dat dankzij een figuurlijke klimaatverandering de gemoederen wereldwijd opwarmen. Uiteindelijk is dát een boodschap die relevant is en waar men over na zou kunnen denken.

    Dan duikt Donald Trump op. Donald betekent ‘ruler of the world’ en Trump(et) wijst misschien naar de trompet blazen. De trompet wordt gewoonlijk geblazen om de aankomst van een koning aan te kondigen. Niet de trompetblazer is belangrijk, maar de koning. Of, gezien ‘ruler of the world’, misschien keizer, de ‘koning der koningen’ (de aloude functie van de Romeinse god Jupiter). Gezien de uitlatingen van Donald Trump is de boodschap misschien dat het tijd wordt om wereldwijd orde op zaken te stellen. Die boodschap ligt in lijn met de boodschap van Al Gore.

    Wij hebben in de loop der jaren vaak geconstateerd dat mensen niet meer weten hoe ze moeten leven. Als je een soeverein ziet als een geneesheer van ziekelijke denkwijzen en een opvoeder, en je ziet de mensheid als één grote familie met allerlei ziekelijke denkwijzen en familieruzies (schermutselingen, conflicten, oorlogen), dan is er duidelijk werk aan de winkel.

    Als in een huishouden / gezin de boel ontspoort, dan moet er ingegrepen worden. Datzelfde geldt ook voor bijvoorbeeld een bestuurlijke regio (gemeente, provincie, land, werelddeel) of de mensheid als geheel.

    Een opvoeder zou dit waarschijnlijk als volgt aanpakken: Eerst de teugels strak, rustig, maar tegelijk zeer beslist aanhalen. Vervolgens de nieuwe (en tegelijk oeroude) spelregels duidelijk communiceren, ook al is er in eerste instantie sprake van weerstandgedrag. Na een periode van acclimatiseren (genezing ziekelijke denkwijzen), gewenning en oefeningen kunnen de teugels rustigjes gevierd worden. Vervolgens kan er (idealiter) afgetuigd worden en is iedereen blij met wat er tot stand is gebracht.

    Mensen zijn er erg goed in om een hel op aarde te creëren. Wat betekent dat zij met dezelfde vaardigheden ook een paradijs op aarde kunnen creëren. Het enige dat ontbreekt is een stevig geluid dat stelt: Kom op, laten we dit gaan doen en kordaat aan de slag gaan.

    Is dit een oproep voor een ‘sterke leider’? Nee. Maar net zoals ouders in een gezin opstaan om orde op zaken te stellen (in plaats van de boel op z’n beloop te laten), zo kan een voorbeeldgezin opstaan om het beeld van de mensheid als één familie duidelijk neer te zetten en een koers aan te geven. Dit vergt een revolutie in het denken van de mensheid. Terwijl het doodnormaal is dat een gezin bestuurd wordt door een man en vrouw, staan op het politieke toneel ofwel mannen ofwel vrouwen (maar nooit echt samen, gelijkwaardig maar niet gelijkaardig) en al helemaal geen gezin als rolmodel.

    In de VS is er kennelijk sprake naar een hunkering naar ‘anders’ en ‘beter’. In NL wordt het ontbreken van sociale cohesie als een groeiend probleem gezien. Geen wonder, want een mannelijke of vrouwelijke (minister-) president is bepaald geen rolmodel voor het gezin als bouwsteen van de samenleving. Een één-oudergezin is per definitie beperkt, gehandicapt. Iedereen weet dat kinderen uit een één-oudergezin zich onevenwichtig ontwikkelen met een verhoogde kans op allerlei onnodige problemen in hun latere leven. Vreemd toch, dat een gezin als rolmodel, een zo logische stap om een land of de mensheid in een gezonde richting te leiden kennelijk niet overwogen wordt. Althans, vanuit de burgerij. Misschien dat de elite daar anders over begint te denken. Dat hoop ik eigenlijk.

Comments are closed.