slaveZelf mogen beschikken over noodzakelijke middelen om te bestaan is een kenmerk van vrijheid. Op het moment dat je niet vrij mag beschikken over je eigen voedsel, of je eigen woning, ben je onderworpen aan de grillen van degenen die daar wel over beschikken. Indien een staat zich bezig houdt met de verdeling van voedsel en woningen, heb je je zelfbeschikkingsrecht verloren. De overheid brengt  hier geen vrijheid maar onderworpenheid.

je woning

De overheid heeft een grote invloed op de woningmarkt. En hierdoor zijn we ondergeschikt geworden aan de staat voor een basis behoefte. De gewone burger moet door allemaal hoepels springen om woonruimte te verkrijgen, de overheid heeft zich de afgelopen decennia ingespannen om alle betaalbare woonruimte af te breken en gaat in Rotterdam weer tienduizenden betaalbare woningen slopen.

De modale Nederlander wordt verteld dat een gezonde woningmarkt er een is met steeds stijgende prijzen. Crisis op de woningmarkt is een situatie waarin woningen goedkoper worden! De overheid spant zich in om woningen duurder te maken. Hiermee grijpt ze enorm in op je zelfbeschikkingsrecht, een basis behoefte wordt haast onbetaalbaar. Je raakt hier je vrijheden kwijt, een basis behoefte van de mens wordt gereguleerd door de staat. Woningen zijn voor velen slechts beschikbaar als ze formulieren voor huurtoeslag of hypotheekrente aftrek indienen bij de staat die dan wikt en beschikt of je in aanmerking komt.

je woning, alternatieven

Een ontsnapping aan de dwangbuis van de overheid vormen de vrijplaatsen die soms nog opbloeien in grote steden, waar mensen in zelfgebouwde hutjes, caravans en andere bouwsels vertoeven. De stadsnomaden. Die steeds maar weer worden opgejaagd. Een andere ontsnapping vormen de huisjesmelkers, mensen die voor velen de enige toegang zijn tot een relatief betaalbare basisbehoefte, woonruimte. Een eeuw woonbeleid heeft een dwangbuis geschapen waaraan de stadsnomaden en de huisjesmelkers de enige morele ontsnappingsmogelijkheden bieden voor mensen met weinig geld. Of je moet zelf gaan stelen, kraken, ipv dat de overheid voor je “herverdeelt”. Zo bizar is het falen van de staat dat de huisjesmelkers, die al een eeuw lang bestreden werden met woningbouwverenigingen en gemeentelijke bouwverordeningen, nog steeds de enigen zijn die voor de echte onderkant van de samenleving enig uitzicht bieden op snel beschikbare woonruimte. De rest van de samenleving is intussen geknecht en voor een menselijke basisbehoefte, woonruimte, veel meer geknecht dan de mens een eeuw geleden. Hij is duurzaam afhankelijk gemaakt van de politieke waan van de dag die beschikt over rentetarieven, huursubsidies, huurbelasting, gemeentelijke puntensystemen, eigen woning fortait, gemeentelijke onroerend goed belasting, aftrek voor minimale woonschuld, en andere kunstmatige dwangbuizen om een burger te knechten.

je voedsel

Hetzelfde is van toepassing op voedsel. De staat bepaalt wat je mag consumeren. Genotsmiddelen zijn belast, drugs zijn verboden, en voedsel moet voldoen aan steeds wijzigende eisen die soms niet veel meer met gezondheid te maken hebben. Het is een genegeerd mensenrecht dat je mag eten en drinken wat je zelf wenst. Op het moment dat iemand ook maar enige dwang uitoefent op wat je eet, ben je totaal onderworpen. Een vrij dier eet wat het wenst te eten. Een vrij mens bestaat niet meer. Een mens kan in de praktijk slechts eten wat hem door de VWA en andere instanties is toegestaan. (met als ultieme consequentie E nummers voor toegestane chemische additieven op verpakkingen, Kafka in het kwadraat).

Het moet toch geregeld worden?

De moderne mens heeft een gespleten persoonlijkheid ontwikkeld, hij gaat ervan uit dat er regulering nodig is voor vrijheid maar ziet niet in dat regulering juist onderwerping in de hand werkt. Zelfs voor basisbehoeftes is de mens niet langer vrij, sterker nog, hij is als zelden tevoren onderworpen. Niet aan kapitalisten, maar aan een verbond van multinationals, banken en de diverse regelgevende instanties. Die hebben een aanslag gedaan op vrijheid die ongehoord is. En de mens, hij vraagt om bescherming bij de staat. Of zelfs om een nog grotere staat, de EU. De socialisten die geloven in de staat als hoeder van het algemeen belang zien niet in dat ze onderworpen zijn geraakt in een systeem erger is dan de vijand die ze eerst dachten te bestrijden. De gedachte dat het toch geregeld moet worden heeft als consequentie dat je naast geld ook vrijheid kwijt raakt. Niets meer en niets minder.

7 REACTIES

  1. Je kunt je afvragen: Is een bestaan waarin een mens uitsluitend in zijn noden, behoeftes (en eventueel wensen) mag voorzien als hij buigt voor dwingende eisen die derden hem stellen eigenlijk wel de moeite waard? Want van nature… dwingt alleen een mensenlichaam iemand om voedsel te zoeken (of verbouwen) en beschutting te regelen op een zodanig manier dat hij daarmee andere levens niet verstoort. Alle andere dwang die daar bovenop gestapeld wordt is onnatuurlijk van aard, een lastenverzwaring, vanwege misbruik (uitbuiting) van natuurlijke fysieke noden onrechtvaardig, en mag daarom niet bestaan.

    De andere kant op geredeneerd: Mag een systeem dat zich zo vijandig opstelt jegens menselijkheid en menswaardigheid blijven voortbestaan? Want als iets onrechtvaardig is, is een mens verantwoordelijk om zich daartegen te verzetten. Eeuwen van zogenaamde ‘beschaving’ ten spijt is de mensheid nog steeds niet af van het ‘recht’ van de sterkste en/of de sluwste, het systeem van Sociaal Darwinisme, het piramidespel van macht. Wat betekent dat alle sociale klassen naar beneden duwen en trappen om de eigen levensstijl te kunnen handhaven. Alleen wie in de maatschappelijke (klassen- en standen)orde naar de bodem getrapt is of door kosmisch toeval in de laagste klasse is geboren, heeft problemen met primaire levensbehoeften zoals voedsel of huisvesting. In ieder piramidespel wordt de rekening immers door de onderste laag betaald. Rechtvaardig is anders, want het zijn niet bepaald de rechtvaardigen die in de hogere lagen zitten.

    Een soeverein wordt niet dwingend lastiggevallen door ‘de maatschappij’, maar is ervoor verantwoordelijk dat er rechtvaardig bestuur plaatsvindt – zie het Mandate of Heaven. Kennelijk heeft de elite nagelaten dit te handhaven of anders in ere te herstellen. Dat is ronduit beschamend. Tegelijk is de huidige gang van zaken waarschijnlijk tekenend voor de laatste stuipjes van een systeem waarvan de houdbaarheidsdatum is verstreken. De rottingsgeur komt er toch wel heel duidelijk van af.

    Geregeerd worden betekent gedwongen worden om lijdzaam onrecht te ondergaan. De prijs voor gemak (iemand anders regelt de boel) is nodeloos lijden. Wie dat niet langer wenst kan (niet zoals bij ouders ‘het huis uitgaan’, maar in de maatschappij) weinig anders dan ervoor zorgen dat er niets overblijft om te regeren (en daarmee niets om te exploiteren). De weg van Ghandi. Totdat je fysiek dood bent (door moord, bevriezing, verhongering etc.) of totdat je in een aanvaardbare positie komt waarin je de hoogste macht in je eigen leven bent, niet langer gedwongen opgezadelt wordt met gebreken aan wat je nodig hebt of overdosissen van wat je niet wenst. Dan kun je behoorlijk gaan functioneren en daardoor behoorlijk gaan optreden. Niet langer speler in het piramidespel genaamd ‘maatschappij’. Alles of niets dus. Give me liberty, or give me death!. Een mens zou met niets minder genoegen moeten nemen dan daadwerkelijke (natuurlijke) vrijheid, zodat hij daadwerkelijk met zijn bijbehorende verantwoordelijkheden aan de slag kan gaan.

  2. beste Philosoof G&R Eigenwijs [2]: als de wereld complexer is geworden dan is die toch zeker ook te complex geworden om centraal aan te sturen! Centrale sturing in complexe situaties leidt gegarandeerd tot een mislukking. Een eigenlijk wijze filosofische wet zou aldus geformuleerd kunnen worden: hoe complexer iets wordt, hoe minder er over het algemeen valt te sturen en hoe hoger de kosten zijn van pogingen om toch enigszins invloed uit te oefenen op de uitkomst!

  3. @Philosoof G&R Eigenwijs [2]: Inderdaad, zo is het. Complexiteit is ingevoerd en een mens wordt er dwingend mee geconfronteerd. Zo simpel werkt het. In overleg kan daarmee omgegaan worden, hoewel goed overleg het wegvallen van dwang impliceert. Waarmee de complexiteit kan afnemen.

    Laten we een basisbehoefte als voorbeeld nemen: Beschutting.
    In sommige landen kan men zelf een woning bouwen. Daarbij heeft men qua opgelegde complexiteit uitsluitend te maken met de beperking via bureaucratie. Registratie in kadaster, bestemmingsplan, eisen v.w.b. het uiterlijk van de woning en de integratie daarvan in de omgeving (riolering, electriciteitsnet).
    We hebben (buiten NL) zelf waargenomen dat iemand die naast zijn werk zelf een paar jaar bouwt, een heel stuk goedkoper uit is dan bij het inschakelen van aannemers. En dat loont, want daarna wordt het relatief goedkoop wonen. De kosten worden vooral bepaald door de winstmarge die toeleveranciers op hun materialen wensen.

    Waardoor worden in NL de woonlasten bepaald? De woning is tot een gestandariseerde kant-en-klaar maaltijd (de vruchten van inspanningen) van anderen verworden. Verpakt in plastic, want het kunstmatige gehalte is hoog. Omdat iemand niet zelf bouwt, zijn niet alleen de metselaar, stucadoor, electriciën etc. in de aanschafprijs verwerkt, maar ook hun werkgevers.
    Wie een woning huurt ziet de prijs verder omhoog gaan omdat ook de verhuurder en dienst personeel betaald moeten worden. De opslag is afhankelijk van de hoeveelheid inkomen waarmee ze genoegen nemen, een rekbaar begrip.
    Wie een woning koopt zie de koopprijs verder omhoog gaan door ‘kosten koper’, de mate waarin makelaars de prijs opdrijven (marktwerking versterkt door winstzucht) en rente over feitelijk verzonnen geld (fiduciar geld).
    Al met al gaat de prijs van materialen een aantal keren over de kop voor de eindprijs is ontstaan. Waardoor de eenvoudige behoefte van beschutting is verworden tot een behoorlijke belasting.

    Met de voedselketen is iets dergelijks aan de hand. De basisbehoefte kan niet meer zo eenvoudig vervuld worden door in de vrije natuur op zoek te gaan naar voedsel of zelf bijv. groenten te verbouwen. Daarvoor is de maatschappij te complex geworden. In veel delen van de wereld kun je nog wel gewoon naar een boer gaan, zodat er zo min mogelijk prijsverhogende tussenschakels in de handelsketen zijn. Bij verstedelijking is er ook een distributienetwerk nodig.
    De eenvoudige handel in kruiden bestaat nog wel, maar kruidenmengers (kant-en-klare kruidenmixjes) willen natuurlijk ook inkomen in ruil voor gemak. Een slager vertelde me dat vanwege wettelijke eisen (om onnodig dierenleed te voorkomen) slachterijen tegenwoordig een lucratieve (en daarmee prijsopdrijvende) business zijn.

    Kijk je naar de lagere sociale klassen, dan zijn eenvoudige basisbehoeften een behoorlijke en steeds grotere hap uit de vaste lasten (woonlasten) en variabele lasten (voedsel). De complexiteit en extra prijsopslagen annex belasting zijn zodanig, dat iemand zich moeilijk of niet kan ontworstelen aan een bestaan dat onder druk is gezet door complexiteit. Voor deze mensen is geen goed overleg mogelijk. De complexiteit dwingt hen om te zwoegen, alleen maar om het hoofd boven water te houden.
    Bij de wat hogere sociale klassen is het meer ijdelheid die de boel complex maakt. Want mensen gebruiken hun woning om te laten zien hoe goed ze het wel niet doen. Dus hoe meer er gepresenteerd wordt (mooiere, duurdere woning), hoe meer hun ‘aanzien’ stijgt. Om dat te realiseren steekt men zich onnodig in schulden. De deugd ‘matigheid’ propageren is niet in het belang van allerlei partijen die van deze gang van zaken propageren. Er wordt dus veelal vooral onmatigheid gepropageerd. Want als iets kan… dan doe je het toch zeker wel? Aan de toekomst denken is voor doemdenkers, want we hebben toch zeker wel vertrouwen in de toekomst? Zo stijgen prijzen steeds verder, maar is er in feite sprake van een luchtbel. Mede veroorzaakt door onnodige complexiteit en gebrek aan zelfbeheersing. En het besef dat natuurlijke vrijheden gebruikt zouden moeten worden, wat gepaard gaat met het serieus nemen van bijbehorende verantwoordelijkheden. Wie dat besef heeft, stuit op dwingende complexiteit die hem gevangen houdt. Interessant.

    Ratio [6] reageerde op deze reactie.

  4. @Nico [5]: de woonlasten zijn in NL zo hoog door centrale planning. De grondopbrengsten zijn de melkkoe van menig gemeente. Een stuk weiland omvormen tot bouwgrond en ontsluiten en voorzien van riolering kost niet zoveel. Voor een bouwkavel betaal je vele tonnen, en dan moet je woning nog gebouwd worden: http://www.bouwkavelsonline.nl/bouwkavels.html

    Net zoals de banken de sleutel hebben tot geldschepping, hebben gemeentes de sleutel op bouwgrond. De kunstmatige schaarste geschapen door de door de gemeente bepaalde bestemming, is hier veel meer de schuldige dan de tussenhandel.

    Combineer dit met de invloed van de banksector en je hebt een model waarmee de gemeentes en de banken icm de overheid de burger plukken.

    Nico [7] reageerde op deze reactie.

  5. @Ratio [6]: In NL is dat inderdaad zo. De prijs van een woning begint bij de aanschaf van grond. In andere landen ligt dat anders. Daar wordt schaarste meer gecreëerd door dure bouwvergunningen. Of door gewapend geweld dat mensen uit hun woningen drijft. Geen nieuw verschijnsel, want vroegere ‘edelen’ hanteerden schijnbaar de gewoonte om dorpen af te branden of uit te moorden om bevolkingen onderworpen te houden. De grootste gemene deler is: Door middels dwang en geweld voor de één schaarste te creëren kan de ander overvloed voor zichzelf creëren. Een mechanisme dat kennelijk zeer aantrekkelijk is.

    Een mogelijkheid wordt pas een verleiding wanneer er sprake is van karakterbederf. Gedachten worden woorden en vervolgens daden. De vertaling van gedachten naar uiteindelijk daden kan twee kanten op werken; richting datgene wat daadwerkelijk goed is of richting een systeem wat tegenwoordig Sociaal Darwinisme wordt genoemd.

    Liefde is de enige universele kracht die in staat is om de denkwijze van Sociaal Darwinisme te vernietigen. En zal dat met (naasten)liefde meedogenloos doen.

Comments are closed.