Oligopolies of monopolies in de economie zijn slecht voor de productiviteitsgroei, innovatie, monopolyflexibiliteit en keus, prijs en service voor de consument. De overheden in deze wereld zeggen dat ze dit via bijvoorbeeld anti-trustmaatregelen tegen gaan maar in de praktijk werken ze actief mee aan de verdere groei van oligopolies en monopolies via wetgeving, lobbyhulp en benoemingen.

Een voorbeeld van deze samenwerking is Carlos Slim. Deze Mexicaan was drie jaar lang de rijkste man ter wereld. Dankzij telecombedrijf Telmex en Telcel en deals met de Mexicaanse overheid had Slim jarenlang het alleenrecht op de telecommarkt. Een voorbeeld dichterbij huis is minister Schippers die met haar zorgwet er voor gezorgd heeft dat er nu in Nederland een oligopolie is van zorgverzekeraars. Ofwel een kartel onder de valse vlag van marktwerking. De overheid dwingt (verplicht verzekeren én bij Nederlandse verzekeraars) en de bedrijven verdelen de buit ten koste van de bevolking.

Dat multinationals in bed liggen met overheden mag genoegzaam bekend zijn. De innige relaties van overheden met internationale grootmachten als Google, Microsoft en Apple en het frequente ‘brainstormen’ tijdens de Bilderbergbijeenkomsten moet natuurlijk wel tot wederzijds voordeel leiden. Dan krijg je van die gekkigheid dat overbetaalde CEO loonslaven een tranentrekkend epistel gaan opstellen over climate action.

Het idee dat er een paar fantastische bedrijven zijn die op natuurlijke wijze een quasi-monopolie op eigen kracht bereikt hebben via hun unieke technologie (bijvoorbeeld) is helaas ook niet waar. Hun uiteindelijke positie danken ze in de regel aan het rechtssysteem en door middel van – met lobbysteun tot stand gebrachte – wetgeving. Op die manier drukken ze de concurrentie uit de markt.

Dit systeem van corporatisme is de dominante partij geworden en heeft het kapitalisme vervangen in de Westerse wereld. Oligopolies en monopolies zijn onnatuurlijke marktconcentraties die kunnen ontstaan en groeien dankzij de overheid. De overheid die zegt vrijhandel te bevorderen en misstanden te bestrijden via regulering maar feitelijk de grote partijen voortrekt. De staat houdt van multinationals want er zit een hoop geld, invloed en prestige achter. Multinationals houden van de staat want die verleent hen privileges en zekerheid qua marktpositie. Deze onheilige alliantie heeft onze markten ernstig verstoord en vergroot de macht van overheden en big corporate ten koste van consumenten, burgers en concurrentie in het algemeen.

 

7 REACTIES

  1. Dus: Zonder wetten en regels geen extreme rijkdom !
    De concurrentie komt eenvoudiger opgang en de soep wordt dunner.

    En wat doen de socialistische partijen ?

    Nog meer wetten en regels maken, om te verdelen.
    De middenklasse is de klos.

    Maar stel dat de socialistische mensen minder wetten en regels zouden willen en dit is uiteindelijk uitgevoerd, dan hebben ze zelf geen werk meer, omdat immers nivelleren tot een zekere hoogte vanzelf gaat door concurrentie.

    Dit is een dilemma voor hun. (mits ze dit zelf doorhebben.)

    Natuurlijk blijft er verschil door harder te werken of door beter te innoveren en de voorsprong te behouden.

  2. Aangezien de MSM ook een oligopolie, komen te weinig mensen dit te weten, en zal er (op korte termijn) hier niet(s) veel aan veranderen.

  3. Als aanvulling op het artikel.

    In mijn ogen zijn markt en overheid twee kanten van dezelfde medaille. Gereguleerd via wet- en regelgeving, maar ook aan elkaar verbonden via het geldsysteem en het heffen van belastingen. Anders gezegd, de combinatie is een oogst- en controlesysteem. De vraag is: in het belang van wie? Wie is de eigenaar?

    Het probleem is dus niet een verstoring van de markten (of van de overheid), het probleem is de verstoring van de samenleving. Samenleven wordt een bedrijfsmatige activiteit. De maatschappij, Nederland BV.
    Niks menselijks aan.

  4. Een huishouden is de plaats bij uitstek waar vrije marktwerking kan zijn. Niet gereguleerd. Er kan een gezonde markt zijn, waarin geschonken en ontvangen wordt zonder dat er rekeningen vereffent hoeven te worden. Op economisch vlak (hoe wordt verdeling van middelen geregeld) staan noden en behoeftes centraal, geen prijskaartjes.

    De politiek (hoe zijn de onderlinge verhoudingen geregeld) werkt als vanzelf, hoewel de betrokkenen soms weleens bijsturen zonder te vervallen in regulering.

    Samen leven is niet moeilijk doen, maar wel grenzen stellen, bewaken en beschermen. Wie in een huishouden een monopolie wenst in te stellen wordt gevraagd of er soms een steekje bij hem/haar los zit, want kennis delen is de norm. Hetzelfde bij oligopolies. Verdieping is goed (hoera, er ontstaat een kennisbank), maar het afschermen van kennis wordt ongezond geacht. Mensen willens en wetens dom houden is meer iets voor Neanderthalers, pardon, heersers.

    Vanaf een huishouden kun je de schaal vergroten. Hoe werkt het in een dorp, stad, regio? Het is natuurlijk wat vreemd om in je eigen huishouden de ene normenset te hanteren, daar buiten een andere. Dat duidt op schizofrenie (gespleten geest), hoewel een omgeving je daartoe helaas wel kan dwingen. Wat dan een doorlopend spanningsveld oplevert.

    Interessante vraag is ook: Moet iets ‘van binnenuit groeien’ (zoals de normenset) of juist van buitenaf door ‘de maatschappij’ opgelegd worden? Ook dat is een norm. Hoe komen ouders op het idee om hun kinderen te betalen voor een klusje? – tegenover ‘we helpen elkaar gewoon’

    Harrie van Vaore Tjeu [6] reageerde op deze reactie.

    • @Nico [5]: Zo herkenbaar en intuïtief “juist” Nico.

      Tegelijkertijd beseffend dat ieder mens zijn eigen intuïties heeft.

  5. Einde houdbaarheid economisch systeem !!! Niet lulle maar zakke vulle en pleite as je kan

Comments are closed.