Eén van de populairste maatregelen die de overheid heeft genomen is de invoering van een minimumloon. Door deze wet zouden ook arme en laagopgeleide mensen genoeg geld krijgen om fatsoenlijk te leven. Het tegenovergestelde is waar: door het minimumloon worden zij juist flink benadeeld. Voor veel mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt is een betaalde baan zelfs onmogelijk geworden.
Het minimumloon is een prijsvloer, en dus kunnen vraag en aanbod in veel gevallen niet bij elkaar komen. Een minimumloon van 10 euro per uur betekent dat iedere werknemer die minder dan dat bedrag aan waarde kan produceren werkloos blijft. Zo iemand aannemen levert verlies op.
De werkloze Priscilla wil graag frietbakker worden bij Kees Kroket. Doordat ze licht verstandelijk gehandicapt is kan ze maar 30 zakjes friet per uur produceren. De vraagprijs is 2 euro per portie. 1,80 van die prijs gaat naar de inkoop van aardappelen, huur en elektriciteit. Er blijft dus 20 cent per zakje friet over voor Kees om zijn personeel te betalen en wat winst te maken.
Priscilla wil graag aan het werk, zodat ze zelfstandig kan gaan wonen en niet meer afhankelijk is van de hulp van anderen. Ze solliciteert bij Kees Kroket en mag langskomen voor een sollicitatiegesprek. Kees is onder de indruk van haar enthousiasme en arbeidsethos. Hij wil haar graag aannemen voor 5 euro per uur. Bij een productie van dertig zakjes friet (x 20 cent) houdt hij dan nog 1 euro winst over.
Vlak voordat Kees en Priscilla het arbeidscontract willen tekenen, komt er een ambtenaar van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid langs. Hij waarschuwt Kees dat het onacceptabel is om Priscilla aan te nemen voor 5 euro per uur. Het minimumloon is namelijk 10 euro. “Het spijt me, Priscilla”, zegt Kees, “maar in dat geval kan ik je niet aannemen. Zelfs al ik mijn winst afsta dan zou ik nog steeds 4 euro per uur verlies op je maken, en dan ga ik failliet.”
Priscilla gaat huilend naar huis. Ze had zo graag willen werken, maar door het minimumloon is ze nu veroordeeld tot werkloosheid. Kees moet op zoek naar een productievere frietbakker.
Het asociale minimumloon voorkomt dat gehandicapten, laaggeschoolde immigranten en andere zwakkeren aan het werk geraken. Het ontzegt hen ook de mogelijkheid om via een baan hogerop te komen. Wie bezorgd is om hun lot, laat de vrije markt zijn werk doen. Tegen de juiste prijs komt vraag en aanbod altijd bij elkaar.
Dit is een fragment uit het boek Een Pleidooi voor Vrijheid – libertarisme in ’t kort van Gale Boetticher. Bestel dat boek via bol.com, boekenbestellen.nl of koop het in de lokale boekhandel.
Toen het minimum loon in New York verhoogd werd, werden carwash machines geïnstalleerd en dus vielen de armste autowassers buiten de boot.
Kan hij haar niet zwart betalen is trouwens beter voor iedereen en die ambtenaar komt niet meer.
Leuk geen minimum loon maar dan zul je natuurlijk alleen maar nog meer uitbuiting zien. Gewoon helemaal geen loon en dan de winst die een bedrijf maakt gewoon netjes over iedereen die dat bedrijf mogelijk maakt verdelen. Maar ook dat is een probleem als je automatisering erbij betrekt dus dan komen we weer bij het OBI uit.
Bertuz [6] reageerde op deze reactie.
Nico [7] reageerde op deze reactie.
De patatverkoper in onze plaats rijd in een Audi A8. Ik denk dat Cale even bij hem moet navragen hoeveel hij overhoudt aan een zak patat en ja hij heeft ook mensen in dienst!
Sofistische metafoor over de rug van arme Priscilla !
– Priscilla heeft recht op een Wajong uitkering.
– De voordelen brengen haar “loon” ver onder het minimum.
https://www.werk.nl/werk_nl/werkgever/wervingsadvies/personeel-subsidies/wajongers
@eNdEmiOn [3]: Zo kan je ook stellen dat de minimumloonontvangers de uitbuiters zijn van de werklozen die er door een minimum loon ontstaan.
@eNdEmiOn [3]: Wat je stelt is vrij eerlijk. Let op het woordje vrij. De basisgedachte is goed. Geen loon, maar gewoon allemaal gelijkelijk de winst delen (of gelijkelijk het verlies betalen).
Er zit slechts één adder onder het gras. Die kwam achter het IJzeren gordijn tijdens de communistische tijd tevoorschijn.
Daar werd gesteld dat bijv. een arts niet meer of minder waard is dan bijvoorbeeld een bouwvakker. En dat klopt ons inziens ook wel, zij het dat een bouwvakker die zijn werk deugdelijk doet en zich inzet meer waard is dan een arts die de kantjes ervan af loopt, door slordigheid fouten maakt etc.
Wat er in zo’n context zichtbaar wordt is dat mensen die zich inzetten gedemotiveerd worden door mensen die de kantjes ervan af lopen. Profiteurs dus. Stel nu dat iemand niet zo productief is vanwege minder begaafdheid of fysieke beperkingen, dan zal er als het goed is niemand zijn die ‘m dat kwalijk neemt. Maar aan profiteurs heeft iedereen een bloedhekel, waar ter wereld je ook komt.
Inzake het bovenstaande verhaal over Priscilla; het is te nauw, zoals Duitsers zeggen ‘eng’. Er wordt alleen in poen en winst gemeten, zonder menselijke en ethische aspecten in aanmerking te nemen.
Wanneer Priscilla doet wat ze fysiek en mentaal kan (inzet), dan kan er niet meer dan dat van haar verwacht worden. In de anekdote over haar is geld het enige criterium voor haar positie. Winstgevend? Dan een baan. Verliesgevend? Dan een uitkering. De kernvraag is hier of een werkgever kan profiteren (winstgevendheid), of dat Priscilla gedwongen wordt om te profiteren (uitkering). Dit is systeemdenken.
Er is ook een andere dimensie:
Wat betekent het voor Priscilla om als gelijke behandelt te worden, ook al is zij minder productief dan een ander? Aanvaarding is belangrijk.
Andersom; wat betekent het voor een zeer productieve werknemer om op een bepaalde manier behandelt te worden? Is iemand productiever dan een ander en wordt hij daarvoor beloond, dan groeit het ego mogelijk, zodat de betrokkene niet meer naast een ander staat maar er boven. Wordt iemand niet voor die grotere inzet beloond dan voelt ‘ie zich ondergewaardeerd, ondergeschikt aan winstbelangen.
Aanvaarding en waardering zijn op de werkvloer een niet te onderschatten factor. Er moet geen gebrek aan zijn, maar ook geen overdosis waardoor iemand ‘high’ of ‘stoned’ wordt. Het moet allemaal netjes gedoseerd worden. Daar denken systeemdenkers niet over na. Het gaat om bouwstenen, functies, uitkomsten. Heel machinaal. Maar een mens is meer dan een bouwsteentje of radertje in een systeem.
Dit betekent dat er een evenwicht gevonden moet worden. Enerzijds zijn er systemen, anderzijds mensen. Da’s koorddansen. Verlies je evenwicht, dan gaat het fout. Waarbij dan wel aangetekend moet worden dat systemen ondergeschikt dienen te zijn aan mensen, niet andersom. Systemen zijn vervangbaar, mensen niet. Ook al houden systeemdenkers daar een andere mening over na (voor jou 10 anderen).
Als het evenwicht verloren wordt is voor de één is een systeem een aanfluiting, voor de ander menselijkheid en menswaardigheid.
Waarde wordt bepaald door de markt en staat niet van te voren vast. Flesje water is hier goedkoop. Maar in de woestijn waar water zeldzaam is duur. Economie wordt bepaald door productie van een ruilbare dienst of product. Niet door het rondpompen van geld. Eerlijk? Misschien niet misschien wel. Een ding; je bezig houden met de vraag eerlijk of niet helpt niet. Beter is mensen leren ruilbare diensten of producten te maken. Of leren meehelpen die te maken.
Naast de balans tussen systeemdenken (technologie) en andere dimensies speelt er maatschappelijk nog iets, wat door jhon werd aangetipt, sofisme. Weer een andere balans.
Sofisten zijn als predikers. Ze leven van het vertellen van verhalen etc. Vergelijk het met het religieuze wereldje; je kunt iemand jarenlang helemaal suf preken zonder dat dat ook maar enig praktisch effect heeft op iemands leven. Een prediker raakt van god los door prediken als broodwinning te gaan beschouwen, hoewel dat vooral onderbewust zo gaat.
De praktijk is dat theorie en praktijk hand in hand met elkaar horen te gaan voor een optimaal effect. De effectiefste manier van leren is interactief, op de manier die wij levens- of praktijkervaring of workshop noemen. Onderzoek door communicatie-wetenschappers heeft kennelijk aan het licht gebracht dat wij onthouden:
– 10% van wat we lezen
– 20% van wat we horen
– 30% van wat we zien
– 50% van wat we horen en zien
– 70% van wat we zelf hebben gezegd
– 90% van wat we zelf hebben gedaan
Er moet op dit front dus ook een balans gevonden worden. Een opvoeder doet dit door eerst als guru maar vervolgens zo snel mogelijk als coach, mentor of trainer op te treden voor een optimale balans tussen theorie absorberen, afkijken en zelf doen.
Er is niemand die wat heeft aan profiteurs. Of ze nu prediker, sofist, uitkeringstrekker of hoe dan ook heten.
In de praktijk is er niets mis mee om zo af en toe een groepje bij elkaar te roepen. Dat scheelt weer telkens hetzelfde verhaaltje af te draaien. Maar het moet geen gewoonte worden. Dan wordt iets gezonds geperverteerd en ontstaat een onvruchtbare situatie. Vraag maar aan een eerlijke dominee. Voor zover die te vinden zijn tenminste.
Live sucks. Get over it. Als je hoopt op regen, schijnt de zon. Wil je een dagje bakken, regent het. De regen is je vijand niet de zon evenmin. Maar zowel de regen als de zon maken deel uit van ons bestaan. Koop een paraplu of zonnebrand. Regen en zon zijn hete to stay. Net als de markt. Net als de mens. Beide met hun rotstreken. Leer ze doorgronden en doe er je voordeel mee. En geniet van de leuke dingen van die “klereleiders”. Maar zeik niet. Genoeg gepreekt.
Nico [12] reageerde op deze reactie.
@Bertuz [11]: Ja, inderdaad. Gewoon je bek houden en doen wat er gezegd wordt. Denken doe je maar in je eigen tijd.
Als leiders van gezeik af willen, dan moeten ze geen gezeik veroorzaken. En als het inderdaad zo is dat je tóch niet iedereen tevreden kunt houden, waarom het dan niet aan mensen zélf overlaten om hun eigen leven te leiden. Dat bespaart nodeloos lijden. Zowel voor de leider die gezeik aan moet horen als voor ‘zeikerds’ die gewoon geen gezeik willen horen. Want laten we eerlijk zijn, wat is er mis met autocratie (‘ik regel het zelf wel’)? Niets. Tenzij iemand rotzooi creëert en dan ook nog eens niet de moeite neemt om dat op te ruimen.
Het artikel toont de abjecte immoraliteit van het minimumloon genoegzaam aan.
Personen wie het verboden wordt te werken voor het loon dat zij waard zijn, wordt ipso facto tevens de mogelijkheid ontnomen om zich tijdens het werk bekwaamheden te verwerven doe hen op de markt waardevoller maken.
Nico [14] reageerde op deze reactie.
@hugo van reijen [13]: De bedoeling van het spel van uitsluiten is kennelijk om de ontwikkeling op een perverse manier te stimuleren. In het geval van Priscilla bijvoorbeeld door haar uit te sluiten zodat ze dan maar zelf een snackbar begint. Als ondernemer wel te verstaan.
Geloof het of niet, maar omdat werkgevers mijn ontwikkeling in de weg stonden en ik flexibeler werktijden wenste ben ik ooit (kleine) ondernemer geworden. Beter zelfstandig vallen en opstaan dan aan een touwtje van een ander bungelen was het idee.
Vroeger was dit trouwens ook de manier om koning te worden. Kijk maar naar Mozes, die begon voor zichzelf en gaf daarmee een voorbeeld van verzelfstandiging. Hoewel hij niet op een aangename manier ‘uit huis ging’. In tegenwoordige tijden werkt dit niet meer zo, de aardbol is al ‘volgeboekt’ door staatshoofden. Tenzij je een drijvende stad buiten territoriale wateren wil gaan bouwen of zo.
Overigens geloof ik in deze denkbeeldige Priscilla!
Echt, een snackbar beginnen is niet zo moeilijk. Een lichte verstandelijke handicap betekent hoogstens wat avondjes meer moet nadenken om de boel op poten te zetten.
Als ze personeel regelt om het uitvoerende werk te doen kan ze een goedlopende snackbar runnen. Haar sociale skills kan ze gebruiken door met klanten te praten en ervoor te zorgen dat die snackbar de aangenaamste plek van het dorp of de stad wordt. Want een ondernemer die de tijd neemt om te horen wat de klanten te zeggen hebben, om daarop in te spelen, is in deze tijd (iedereen druk, druk, geen tijd om te praten) nu eenmaal een zeldzaamheid.
Comments are closed.