We leven in een land waar de overheid veel regelt. De zegeningen van de verzorgingsstaat komen met een prijs. Een hoge prijs. Is deze prijs te hoog? Volgens mij wel. In dit artikel beschrijf ik wat voor mij persoonlijk de prijs is.

De prijs die ik betaal is de “verzorging” die mijn vader krijgt in een verpleeghuis. Ik ben weer een paar jaar bij mijn vader ingetrokken toen hij aan een depressie leed. Op een gegeven moment kreeg mijn vader een hersenbloeding en was hij eenzijdig verlamd en begon te dementeren. Omdat ik werk kon ik hem niet langer de benodigde zorg geven.

Hij zit nu al meer dan 5 jaar in een verpleeghuis, in een kamertje van misschien 6 vierkante meter. Met een schuifdeur die meestal op een kiertje staat. Minimale privacy. Hier betaalt hij meer dan 2200 euro voor. Per maand. Meer dan hij aan AOW en pensioen ontvangt. Omdat er nog wat familie kapitaal is, dat volgens de wetgeving een fictief rendement heeft van 8 procent moet hij na een leven van werken en sparen extra bijdragen aan zijn zorg.

Leefden we in een libertarischer land dan huurde ik bijvoorbeeld een Filipijnse verpleegster. En dan zat mijn vader gewoon nog thuis. Voor 2200 euro kan je heel wat Filipijnen inhuren. Voor minder ook. Mijn vader zou veel betere zorg gekregen hebben, iedere avond kunnen eten wat hij wenst, en zich waarschijnlijk veel gelukkiger voelen.

Millennia Darwinistische selectie heeft de mens niet kunnen voorbereiden op wat hij in een verpleeghuis tegenkomt. Zet een dozijn luierdragende bejaarden die zichzelf te pletter vervelen bij elkaar in een “woonkamer” en je krijgt geen gezellige omgeving. Lardeer dit met deels onderbetaalde krachten, en een organisatie met een bureaucratisch waterhoofd. En je krijgt een situatie die Dante als een buitenring van de hel zou omschrijven.

Na meer dan 5 jaar in deze situatie “geleefd” te hebben begint mijn vader steeds verder af te takelen. Zo erg dat hij “roepgedrag” is gaan vertonen, uit onmacht roepen om hulp. Aangezien dit de leefbaarheid voor de andere bewoners niet ten goede komt, en wellicht nog belangrijker, de arbeidsomstandigheden van het personeel negatief beinvloedt, wordt steeds meer drang uitgeoefend om mijn vader naar de gesloten PG afdeling te verplaatsen. Het zieke is dat dit voor hem wellicht de beste oplossing is.

In een libertarische samenleving had mijn vader waarschijnlijk een veel waardigere oude dag gehad. Naast de beschikbaarheid van buitenlandse verpleegsters, zou er veel meer concurrentie ontstaan om oplossingen te bieden voor gehandicapte bejaarden. Nu halen bureaucraten man en vrouw soms zelfs uit elkaar omdat er geen ruimte is om beide in hetzelfde verpleeghuis te huisvesten. Of wordt de zorgbehoevende partner in een verpleeghuis gestopt dat 15 kilometer verwijderd is, waardoor bezoek problematisch wordt.

Woon je in Nederland dan is de kans groot dat je in een verpleeghuis terecht komt om je laatste dagen te slijten. In een zeer kwetsbare levensfase wordt je onderdeel van een bureaucratisch monstrum met zorg indicatie instellingen, zorgzwaarte pakketten en zorg bestaande uit onder meer “verzorgend wassen”. Je wordt niet meer onder de douche gezet maar met een van chemicalien doordrenkte wegwerpwashand afgeveegd. Je krijgt een luier aan, en hebt minimale privacy. Dat mijn vader dit moet doorstaan is wellicht de zwaarste prijs die ik betaal voor het leven in onze “verzorgingsstaat”. Erger dan het betalen van belasting, of de vele terreinen waar mijn mogelijkheden nodeloos door de staat worden beperkt.

47 REACTIES

  1. Inderdaad verdrietig. In mijn omgeving heb ik kunnen zien hoe mijn grootmoeder, die dement geworden was, eerst als noodoplossing in een verpleeghuis (kan het verkeerde woord zijn) in een ‘volkswijk’ werd geplaatst, met drie op een kamer. Toen er in het verpleeghuis in de villawijk, waar zij woonde, plek was kreeg zij een tweekamer-appartement voor haarzelf, al heeft zij daar weinig plezier van gehad.

    Het meest frappante vond ik het onderscheid gebasserd op afkomst. In de NL verzorgingsstaat zijn niet alle kameraden gelijk, behalve als er betaald moet worden.

  2. Een schrijnend stukje maatschappelijke werkelijkheid. Het laat zien hoe wellicht goede intenties, de zorg voor de oudere hulpbehoevende, omgezet zijn in een rotte plek in onze samenleving. Over de remedie kun je verschillen van mening. Naar mijn idee hebben we geen tekort aan arbeidskrachten. Het probleem is meer en meer geworden dat er zoveel mensen nutteloos betaald werk doen. En het nuttige werk wordt ook nog relatief te laag betaald. Eigenlijk geef je het zelf al aan. Het goed betaalde uitgedijde management versus de onderbetaalde verpleegster.

    Een ander punt is wat jouw vader moet betalen voor deze ‘robot’ behandeling. Schandalig. De overheid is op twee gedachten gaan hinken. De idee van solidariteit met elkaar in de vorm van een volksverzekering waar iedereen zijn hele leven al voor moet betalen. En de idee van betalen naar draagkracht. Het resultaat is uitermate onbillijk. Jouw vader betaalt 2200 euro/mnd, een andere hoeft alleen zijn AOW in te leveren voor dezelfde behandeling. Je legt de vinger op de zere wond van een steeds meer disfunctionerende overheid. In dit geval is dat de verschuiving van de opzet van een goed opgezette dienstverlening waar de burger waar krijgt voor zijn geld naar een ordinaire plundering via een stapeling van allerlei maatregelen die desnoods met elkaar in strijd zijn. Andere voorbeelden zijn de ’scheefwoon’belasting en de fictieve vermogensrendementsheffing.

  3. @Bastiaan Meijer [4]: Zo, bastiaan, je bent zeker niet een ervaringsdeskundige. Jouw tijd komt ook nog wel, of denk je dat dat jouw geliefden in hun meierij bespaart blijft?
    De oplossing met een buitenlandse werkster was ongetwijfeld ter illustratie dat er betere, menswaardige oplossingen zijn om iemands oude dag te begeleiden.
    Het is een verdrietig verhaal wat geen recht doet aan een waardig verloop van onze laatste levensfase. Het zegt veel over onze werkelijke beschaving en hoe we gevangen zitten in het ‘bureaucratisch monstrum’ dat de overheid heeft bewerktstelligd.

  4. Een arbeidskracht invliegen vanuit een land waar voldoende arbeiders beschikbaar zijn is een mogelijkheid die velen niet goed begrijpen. Misschien gaat het lampje pas branden als je zelf van hier daar naar vliegt, binnen 14 uurtjes zit je in een heel andere wereld.

    De overheid werkt niet erg mee, wil alleen kansloze immigranten. Geen ingevlogen gastarbeiders die alleen het werk komen doen, en zodra het werk erop zit of niet geschikt blijken (inclusief ziekte) de eerste vlucht terug nemen.

    Ik wil geen reanimatie. Als ik in elkaar zak, laat het. Ga me niet gehandicapt in een kamertje stoppen van 6m2. Dat is voor niemand goed. Werk voor de zorg, dat is het. Dat noemen ze humaan.

    Red jezelf, plant je op tijd voort met de juiste partner en ga op tijd dood.

    Ik vind het heel bezwaarlijk dat je geliefden niet uit hun lijden mag verlossen. Dat doe je met je huisdier ook. Vroeger gingen mensen gewoon dood, nu moeten ze tegen iedere prijs in leven gehouden worden. Dan kunnen ze nog wat langer lijden.

    Een andere weg, op tijd opruimen, mag dus niet. Er staan zware sancties op. Net alsof een moeder in Afrika afstand doet van haar gehandicapte kind voordat ze alles heeft geprobeerd. Als het echt niks wordt laat ze het achter in haar geboortedorp, een familielid ruimt het op. ‘Het kind was niet voorbestemd om lang op deze aarde te vertoeven’.

    De westerse maatschappij is in veel opzichten verwerpelijk. Alles in leven houden dat eenmaal geboren is is daar één van.

    Ik heb me voorgenomen op tijd dood te gaan. Het maakt geen zak uit, want ik kom toch meteen weer terug. Net als water dat naar zee stroomt.

  5. Wat ik bij de oudere generatie nogal eens zie is angst voor de dood. Christendom is daar een belangrijke factor in, christendom draait op angst. Dood gaan is niet eng. Blijven leven en aftakelen, behoeftig zijn, dat is eng. Artsen die je in leven houden, een ware gruwel.

  6. Oudjes zitten dus nu in een verzorgingstehuis waar het verblijf 2200 euro per maand kost of nog veel meer. Die 2200 euro zal wel de eigen bijdrage zijn, en de werkelijke kosten een veelvoud.

    Ik ben van de generatie niks. Zij zijn aan de beurt nadat de babyboomers als sprinkhanen alles hebben kaalgevreten. Dan is er niet veel over.

    Leven zo lang je kunt leven, en wat is er straks over van het sociale stelsel? Ik voorzie niet veel goeds. Niet dat het ooit goed is geweest. Het leven in het sociale stelsel is een miserabel bestaan. De enige die het goed hebben is de familie van immigranten die thuis zijn gebleven. Zij krijgen gratis geld overgemaakt.

  7. Ratio, ik leef met je mee en ik ken het probleem. Ook heb ik mogen meemaken hoe hulpverleners als ze daartoe de kans krijgen geld pinnen als een dolle en testamenten laten aanpassen en erfgenamen bij leven al hun vermeende rechten claimen.

    Maar toch een vraag vanuit libertarisch perspectief; waarom heb je geen verpleegster ingehuurd? Wat overigens niet per se een onverdeeld genoegen hoeft te zijn, zie hierboven. Ik weet niet beter dan dat mogelijk is.

    Nico de Geit [14] reageerde op deze reactie.

  8. Over zorg: vroeger had je familiestructuren, je had nog ergens een vrouw rondlopen waar je ooit iets mee had. Je zat met elkaar opgescheept, scheiden mocht niet.

    Nu mag scheiden wel, hetgeen resulteert in heel veel alleenstaanden. En alleenstaanden die moeten werken zijn meestal niet in staat mantelzorg te verlenen. En ook al zitten ze werkeloos thuis met psychische klachten, dan ook is de zorg voor een aftakelend persoon te veel voor hen. Want ze moeten dan alles doen, en betalen, en dat is te veel.

    Kortom: met de afbraak van bestaande (machts)structuren zoals het gezin, de familie en de kerk heeft de overheid veel naar zich toe gehaald. Een beetje te veel hooi op de vork blijkt nu.

    Geld weghalen bij de productieven en uitdelen aan de niet-productieven is aan het vastlopen. Er zijn te weinig productieven.

    Ik doe aan minimalisme en probeer een beetje los te komen van de westerse maatschappij. Ga niet iets doen dat je niet hoeft te doen. koop niets dat je niet (beslist) nodig hebt. En zet je tv om te beginnen maar op zolder – niet naar kijken, want je bent meer beïnvloedbaar dan je denkt.

  9. Oude vrouwen is ook een interessant iets: ‘Je kunt het zelf meid’. Vaak blijkt dat dus niet zo. En voor veel mannen geldt hetzelfde.

    De individualisering is gepromoot door de overheid. Maar als een individu faalt, wat vaak gebeurt, dan klopt dat individu aan bij de overheid. En komt terecht in het sociale vangnet.

    Immigratie: mensen uit de derde wereld importeren en een opleiding geven. En verwachten dat ze succesvol worden. In sommige gevallen werkt dat, maar heel vaak niet. En als het niet werkt is dat een zware belasting voor het sociale vangnet.

    Overigens opmerkelijk dat mensen die succesvol midden in de westerse maatschappij staan eruit stappen, een beetje afstand nemen, terwijl kansarmen toestromen. Tsunami-toestroom. Wegwezen dus. 🙂 Doe er je voordeel mee als je mogelijkheden ziet.

    Het kan best zijn dat er na de tsunami geen wederopbouw plaatsvindt. De mensen die daarvoor geschikt zijn zijn gewoon afwezig of niet gemotiveerd.

  10. heavy, hier zie je de culminatie van tig jaar overheidsingrijpen. Nadat je vader en jij vele jaren ziektekosten premie én belasting hebben betaald, mag hij wanneer hij aan de beurt is zelf alsnog bijdragen. En dat aan een systeem dat vanwege regelgeving onnodig duur en bureaucratisch is. En een systeem waarbij de loonkosten van de verzorgers en toeleveranciers, 2,5 keer zo hoog zijn vanwege belastingen….. oa voor de gezondheidszorg!

    Vleeschhouwer [18] reageerde op deze reactie.

  11. @Bastiaan Meijer [4]: dat is een te snelle conclusie in mijn ogen.
    Het is een oplossing die de auteur aanreikt. Dat is sowieso persoonlijk, maar bovendien een oplossing in de huidige context.

    Wanneer sprake zou zijn van een libertarische samenleving, of in ieder geval toch een samenleving gebaseerd op voluntarisme (dus zonder het huidige parasitaire geldsysteem), dan zouden er allerlei vormen van samenleven, zorgen, de oude dag beleven ontstaan. Zeker niet de huidige – onmenselijke – one size fits all oplossing.

  12. @Bertuz [9]:

    ‘waarom heb je geen verpleegster ingehuurd?’

    Een heel interessante vraag. Krijg je een visum voor een verpleegster uit een ‘voordelig’ land of vindt de overheid dat je de hier aanwezige dure hulp moet gebruiken?

    Wat ik gezien heb van dichtbij: gedoe binnen de familie. De één vindt dat het zus moet, de ander zo. De overheid biedt dan ook nog van alles aan, en dat maakt het er niet makkelijker op: waarom zou je het zelf doen als de overheid het doet?

    Verder de persoon zelf. Oud en aftakelend, vaak met waanvoorstellingen. Niet geheel realistisch.

    Beschuldigingen: je zou het geld gepakt hebben van het oudje, iets laten betalen, hem of haar niet goed behandeld hebben, enz. enz. En eventueel schakelen ze een ambtenaar in om een onderzoek in te stellen of het allemaal wel goed gaat. Wie zit daar op te wachten?

    Van dichtbij gezien: oudjes die niet weten wat ze willen. Logisch en begrijpelijk, maar het maakt het er niet makkelijker op.

    Als er meerdere familieleden zijn en er is geld, en je verhuurt het oudje een kamer voor 700 euro per maand, dan krijg je heel veel scheven gezichten. Het moet allemaal gratis. Ook gratis eten en meer.

    De structuur is stevig vernield door de overheid. Vroeger was het vanzelfsprekend dat oudjes bij hun kinderen introkken voor hun laatste dagen, maar dat is voorbij.

    Bertuz [17] reageerde op deze reactie.

  13. @Bastiaan Meijer [4]:

    14 uurtjes in het vliegtuig en dáár werken. Dat is forenzen. Op die manier wordt de welvaart over de hele wereld verspreid.

    De ‘misbruik-kaart’ spelen zegt iets over u. Dan moet u ook geen spullen meer kopen uit Azië. Sterker: u moet helemaal geen diensten of producten van anderen afnemen maar alles zelf doen.

    Want volgens u betekent gebruik maken van een ander tegen betaling ‘misbruik’.

    ‘Vanwege armoede gedwongen te werken, verderop’. Je kunt natuurlijk ook gewoon in de armoede blijven zitten, en niet gaan werken waar werk is. Werken is geen misbruik Bastiaan.

    Opmerkelijk weer dat mensen ‘misbruik’ zien. 14 uurtjes vliegen, betaald door de opdrachtgever, werken onder niet slechte omstandigheden, gratis kost en inwoning. Europa bekijken. En daarna met goed gevulde zakken weer terug.

  14. Als er niemand is om oudjes te verzorgen, en die oudjes gaan niet gewoon op tijd dood, wat is er dan mis mee om een betaalbare verzorger in te huren? Uit Azië?

    De Nederlandse overheid doet het anders: zij laten kansarme mensen toe uit de derde wereld ‘om onze pensioenen te betalen’.

    Je huurt alleen mensen in uit verre landen die meteen aan de slag kunnen. En na gedane arbeid keren ze terug naar huis. Net als uw loodgieter, maar dan met het verschil dat je de gastarbeider kost en inwoning verschaft.

    Ik zou die Aziaat meteen meenemen naar de Aziatische supermarkt, dan voelen ze zich meteen een stuk prettiger. Doe maar meteen op de fiets, dan kan ze er zelf ook naartoe fietsen.

    Het zal wel allemaal niet mogen van de overheid. Stel je toch eens voor dat iedereen zijn eigen problemen op ging lossen. Dan kan de overheid wel sluiten.

  15. @Overnight [12]:

    En mocht er na die ellende alsnog wat overblijven, dan valt er een blauwe brief op de deurmat met het “verzoek tot aangifte” van lijkbelasting. Het systeem genaamd maatschappij (niet te verwarren met samenleving, want die bestaat hier niet), is nogal morbide in dat er minimale service voor maximaal geld wordt geleverd.

    Ik heb vergelijkbare ervaringen aan die van de auteur. Mijn vader was van mening dat hij in een gevangenis zat en dat hij levenslang had. “Ik kom hier nooit meer uit” – uitermate triest voor iemand die samen met zijn vrouw zijn leven lang niets anders heeft gedaan dan hard werken, anderen helpen en geld sparen. Toen hij aan het dementeren ging, en hij weer angstbeelden van WO2 op zijn netvlies kreeg, deed hij herhaaldelijk uitbraakpogingen met zijn elektrische rolstoel. Eén keer reed hij bijna een medewerker omver, de “bewakers”. Hij had gelijk, het was een koude, kille, bureaucratische omgeving. Hotel California met opgewarmde maaltijden.

  16. Het verhaal van Ratio heb ik met belangstelling gelezen. Mede omdat we hier en daar bewust gekweekte generatiekloven hebben waargenomen en ik met een bepaalde regelmaat op bezoek ga bij een inrichting, op een gesloten afdeling voor oudjes. Die daar deels verblijven vanwege dementie, Alzheimer of ‘gewoon’ nogal getraumatiseerd zijn. Kortom, ik probeer me in te leven in het onderwerp, een bepaalde sympathie te kweken, de dynamiek van oorzaken en gevolgen wat te overzien. Gewoon vanuit het perspectief van mede-menselijkheid.

    In het verhaal van Ratio valt op dat de dynamiek van buren die belangeloos bijspringen kennelijk is weggevallen, waardoor een verblijf in een inrichting geforceerd werd. De voorgestelde uitweg, het inhuren van personeel in de thuisomgeving is dan eigenlijk een lapmiddel. Hoewel beter dan een inrichting. Daarnaast zien velen over het hoofd dat een omgeving met alle leeftijden een probaat middel is om veroudering tegen te gaan. Spelende kinderen, verliefdheden en geboortes van dichtbij waarnemen houden je nu eenmaal jong(er).

    Hierbij komt dat niet alles bespreekbaar is, vanwege onwil of overgevoeligheden. Als werk voorgaat, en dat niet bespreekbaar gemaakt mag worden, is medemenselijkheid het lijdend voorwerp. Een gezonde(re) balans zoeken, vinden, uitwerken en praktiseren komt er dan niet van.

    Een aspect dat niet voorkomt in het verhaal van Ratio zijn ouders die hun kinderen een harde behandeling (lees; mishandeling) geven om ze, met goede bedoelingen en al, bepaalde dingen te leren. Als dat gedrag dan later onbespreekbaar blijft, er niet eerlijk en open lessen uit getrokken kunnen worden, zetten kinderen zich af tegen hun ouders.

    Zo zagen wij toen we in centraal Europa woonden dat twee-generatie woningen eerst zo ongeveer de standaard waren maar verzelfstandigde ‘kinderen’ er totaal geen behoefte meer aan hadden. Ze kozen voor een één-generatie woning en lieten hun ouders vrolijk wegkwijnen. Iedere actie veroorzaakt een reactie, zo gaat dat.

    In Nederland mopperen kinderen over ouders die in een inrichting in sappige luiers dienen te blijven zitten, maar zijn ze allang niet meer zodanig aan hun ouders gehecht dat ze die situatie effectief bijsturen. Kennelijk zweeft er toch ergens onderbewust in achterhoofden dat het verdiend loon naar werken (en emotionele verwaarlozing) is of zo.

    Kortom, het verhaal van Ratio betreft meer dan alleen maar poen en voorzieningen. De innerlijke natuur van een ieder wordt te vaak over het hoofd gezien. Wanneer veronderstelde vorming en zorg in feite mishandeling en misvorming zijn… begint het gedonder in de glazen. Hoewel het aan de buitenkant van die glazen rustig lijkt. De gevolgen ervan duiken op in huishoudens, buurten etc. Als gevolg waarvan Ratio nu denkt aan in te huren krachten in plaats van, bijvoorbeeld, burenhulp. Mogelijk omdat buren in de buurt vooral met betaald werk of pleziertjes bezig willen zijn.

    De titel van het artikel is “Welke prijs betaalt u voor Neerlandsch socialistisch experiment?” Nou… de prijs voor georganiseerde, geprogrammeerd machinale zorg is dat het ‘innerlijke vuur’ uit mensen verdwijnt. Zodat bijvoorbeeld (warme) burenhulp vervangen wordt door een (steriele) zorg-industrie.

  17. @Bertuz [17]:

    ‘Staatszorg hoef je niet af te nemen’

    Dat valt nog te bezien. Aan stervende mensen wordt veel geld verdient. Je schijnt niet altijd de vrijheid te hebben om ‘zorg’ te weigeren.

  18. Waar blijven artsen eigenlijk eigenlijk zonder angst voor de dood? Enerzijds is daar de wellust van een snelle en zachte dood, een hartstilstand na een rondje fietsen of ’s ochtends niet meer wakker worden.

    Artsen hebben een ander plan: levende lijken op de been houden. Dat is hun verdienmodel. ‘Op de been’, vaak dat niet eens. Ademend, al dan niet mechanisch.

    Het wordt tijd dat artsen voor de rechter gebracht worden wegens het toebrengen van onnodig en ondraaglijk leed.

  19. ‘Het wordt tijd dat artsen voor de rechter gebracht worden wegens het toebrengen van onnodig en ondraaglijk leed.’

    De rechter kan dan de zaak openen met de vraag of de arts verdient aan het behandelen van mensen die toch dood gaan. Of zijn handelen (per saldo) leed teweeg brengt. En hoeveel hij daar aan verdient.

    Dan was je met die priesters toch beter af. Die lieten je gewoon dood gaan, wilden alleen (een deel van) de erfenis.

  20. Zojuist vernam ik van een sleutelende huismeester dan een zogenaamde baard van een slot in een schoot moet passen. Hij worstelde met een baard die onvoldoende introk om de overgang naar de match te maken.

    Ik bespeur in het bovenstaande artikel, en de reacties eronder, dat er een ondertoon rondzingt die een passende match tussen wensen en mogelijkheden moeilijk maakt. Een neveneffect van zorg die niet van harte geschonken wordt, maar door de strot geduwd wordt.
    Is dit een kenmerk van de ideologie ‘socialisme’? Aan de andere kant, is het alternatief van de ideologie ‘kapitalisme’, namelijk zorg inkopen, een volwaardig alternatief of alleen maar een lapmiddel? Da’s best iets om over na te denken.

    Falcon [24] reageerde op deze reactie.

  21. Ik vind het een verdrietig verhaal. Ik snap na het lezen van jouw verhaal helemaal je gevoelens. Ik wens je heel veel sterkte!

  22. Dit verschijnsel is typerend voor alle overheidsdienstverlening, van pensioenen tot onderwijs en gezondheidszorg. Steeds hogere kosten en steeds mindere kwaliteit.

    De burgers blijven echter niet bij de pakken neerzitten en nemen het over. Denk daarbij aan mantelzorg (niet alleen door familie, ook door buren, vrienden en kennissen), aanleunwoningen en franchise zorgorganisaties. Uiteindelijk marginaliseert de overheid zichzelf.

    Wat de overheidszorg betreft, Pim Fortuyn wees er op in zijn boek ‘De Puinhopen’ (2002) aan de hand van de slechte verzorging van zijn vader. Hugo Borst en Carin Gaemers wezen er recenter op met hun manifest ouderenzorg (2016) dat veel bijval kreeg. Het lijkt mij echter trekken aan een dood paard.
    https://www.scherpopouderenzorg.nl/?_sp=450f18bc-d736-46cb-9711-1cac575f496d.1528394314081

    Een voorbeeld van particulier initiatief zijn de Thomashuizen voor geestelijk gehandicapten en Particuliere Thuiszorg, het Verpleegcollectief en Zuster Jansen.
    https://www.thomashuis.nl/

    Mijn opa en oma hebben de ellende van een verpleegtehuis meegemaakt, gelukkig niet lang en ze konden tot het laatst toe bij elkaar blijven. Mijn moeder werd op het eind bedlegerig. Geestelijk mankeerde ze niets. Mijn vader heeft haar toen tot het einde toe thuis verzorgd. Zelf is hij altijd zelfstandig thuis blijven wonen, met wekelijks een werkster. Hij was in goede lichamelijke en geestelijke gezondheid. Hij haalde zelf zijn boodschappen en maakte zijn eigen maaltijden, want hij hield erg van koken (aanrader voor zelfstandig wonende mannen: leer koken! Begin daar zo jong mogelijk mee). Blijf ook in beweging (mijn vader zat tot het laatst nog op de fiets) en ga veel om met jonge mensen. Hij stierf in zijn slaap op 89-jarige leeftijd.

  23. @Bastiaan Meijer [4]:

    Ik vind dat een boude uitspraak, Bastiaan. Wat bedoel je met ‘uitbuiten’? Realiseer je je wel, dat het minimumloon hier een academisch salaris vertegenwoordigd in de meeste ontwikkelingslanden?

    Mensen uit die landen die hier het minimumloon verdienen onderhouden daarvan vaak een hele familie in het buitenland. Die is hen daar buitengewoon dankbaar voor, dat kan je je wel voorstellen.

    ==============

    Globalisation is Good – Johan Norberg voor Channel 4 (2003)
    Part 1: https://www.youtube.com/watch?v=AbF2I5t25s0
    Part 2: https://www.youtube.com/watch?v=RsOpaA0ygQY
    Part 3: https://www.youtube.com/watch?v=2dVHICJbfqc
    Part 4: https://www.youtube.com/watch?v=7P_1-etevrQ

  24. In de 19e en begin 20e eeuw waten er -met nane in Engeland en de VS- private organisaties die zorgden voor onderlinge sociale bijstand. Deze ‘Friendly societies’ (the friendlies) waren verenigingen opgezet door arbeiders voor arbeiders. Men kon tegen betaling (lidgeld) lid worden van zo’n vereniging. De grotere verenigingen boden naast uitkeringen bij bv ziekte en werkloosheid ook zaken aan als weduwepensioen en bejaardenwoningen voor hen die “een respectabele leeftijd” hadden bereikt en niet meer voor zichzelf konden zorgen. In de hoogtijdagen waren meer dan 20 miljoen mensen (betaald) lid van zo’n vereniging. Zonder overheidshulp waren mensen dus in staat om te zorgen voor een sociaal vangnet, waarbij sommige verenigingen ook nog noodhulp boden aan mensen die geen lid waren.

    In die tijd lag het welvaartsniveau een stuk lager dan nu. Als dergelijke fraaie vrijwillige initiatieven toen al mogelijk waren, zijn ze dat nu zeker.

  25. @Falcon [24]: Dat is een feit. Er is wel een andere kant van de medaille. Een kracht die ingehuurd wordt heeft veelal geen andere keuze dan levensenergie en levensjaren opofferen ten gunste van de werkgever. Aan die kant van de medaille is daardoor minder of niet sprake van vrijwilligheid. Zoals vroeger dienstmeisjes in herenhuizen.

    Wanneer binnen een gezin/familie/buurt sprake is van vrijwilligerswerk, dan is er aan beide kanten van de medaille sprake van vrijwilligerswerk.

    Ik las eens een bord:
    “Onze vrijwilligers worden niet betaald. Niet omdat ze het niet waard zijn, maar omdat ze onbetaalbaar zijn”.
    En zo is het maar net.
    Over wat niet van harte geschonken wordt ligt nu eenmaal een bepaalde schaduw. Het is wat wrang om het te moeten inkopen.

  26. Hier een scherp artikel over een zoon die blij is dat moeders eindelijk morsdood is. Kan ook omgekeerd gebeuren. Hoewel er ook ouders zijn die opgelucht zijn als hun kinderen morsdood zijn.

    Hiermee is vooral gezegd dat het verstandig is om te investeren in gezonde sociale verhoudingen en de (individuele) ontwikkeling die daarvoor nodig is. En dat… ‘it takes two to tango”.
    Dat is wat anders dan het creëren en in stand houden van bijvoorbeeld cultuur- en generatiekloven.

Comments are closed.