Victor Hugo was de grootste literaire ervaring die ik ooit heb gehad. Ik was 13 jaar oud. Ik ben het oneens met zijn filosofie maar bewonder hem als schrijver. De andere invloed komt uiteraard van Aristoteles. Hij is de enige filosoof met wie ik het in principe eens ben.

Romantisch realisme is de grandeur van de mens. Wat de mens kan zijn. Dit is mijn leidraad. Hoe schadelijk is de opponent van het individualisme. De collectieve gedachte.

Mijn eerste roman was “we the living” (de vrijheid gloorde). Mijn tweede was “Anthem” (loflied). Daarna kwam “the Fountainhead” (de eeuwige bron). Naturalistische romans die zoveel mogelijk aansluiten bij de realiteit zijn geen kunst. Ze hebben mogelijk elementen van kunst als stijlelementen, of goede beschrijving van de karakters, maar het is onvolledig. Kunst is geen journalistieke beschrijving. Het is een herschepping van de werkelijkheid volgens de metafysische normen en waarden van de kunstenaar. Het gaat om het vatten van de aard van de werkelijkheid. De kern van het bestaan. Romantische kunst herinnert de mens aan wat hij kan en zou moeten zijn. Het geeft aan de lezer de essentie van het mens zijn aan en laat hem zien dat hij dat kan bereiken. Kunst is echter niet didactisch. Het laat zien wat mogelijk is, en kan een bron van inspiratie zijn.

Ik sta voor volledig ongereguleerd kapitalisme. Geen gemengde economie.

Abstracte kunst is lager dan fotografie. Het is bedrog. Het is niets, het betekent niets en de kunstenaars zeggen dat ze niet weten waar ze mee bezig zijn. Het behoort thuis op de vuilnisbelt.

Voor velen is religie een manier om om te gaan met de dood. Maar de dood interesseert me niet omdat ik er dan niet bij ben om te weten wat het is. Het erge van de dood is dat je mensen verliest om wie je geeft. Maar je eigen dood. Als de tijd komt dan komt die. Mijn levensdoelstelling is niet om zorgen te hebben over mijn dood maar om leven te leven. Mijn doelstellingen zijn romantische liefde en het bereiken van doelstellingen, carrière.

Ratio: probeer de romans van Ayn Rand te lezen. Zelf kom ik er niet altijd doorheen. “The Anthem”, Loflied, is wellicht het meest toegankelijk. Je kan ook “The romantic manifesto” lezen. Atlas shrugged, vertaald als “Wereldschok” of “Atlas in staking” of “de kracht van Atlantis”, is volgens velen haar beste roman. Ik heb dit niet uit kunnen lezen.

Er zijn echter ook boeken die de Q&A sessies na haar lezingen documenteren. Dan heb je directe antwoorden op directe vragen. Deze kan je vinden op internet of bijvoorbeeld in de vorm van “the Ayn Rand lexicon”.

Objectivisten, volgers van Ayn Rand, zijn niet altijd libertarisch. Libertariërs hebben wel vaak respect voor Ayn Rand. Zelf heb ik dat ook, alhoewel ik van mening ben dat ze de mens als sociaal dier, onze genetische programmering, onvoldoende erkent. Wil je aan de rationele idealen van Ayn Rand voldoen dan moet je deels tegen je genetische programmering in gaan. Dat geeft spanningen.

1 REACTIE

  1. Weer een hele recalcitrante peinzer, doet me denken aan blavatski, waar mijn moeder nog al mee bezig was, maar toch van af stapte, wegens onduidelijkheid, ben het wel eens met haar over kunst, wat geen kunst is maar een opgezet financieel kaartenhuis wat na te zijn in ééngestort weinig na zal laten, op de diepe zuchten na !

Comments are closed.