De genadeloze logica van een wereld met kernwapens is niet tot iedereen doorgedrongen. In dit artikel prik ik enkele mythes door. Ik hoop dat u na lezing van dit artikel geen nachtmerrie krijgt.

De president is de enige die de een Armageddon kan ontketenen

Een voor sommigen geruststellende gedachte. Er is in ieder land maar 1 persoon die een nucleaire oorlog kan beginnen. Er zijn maar 9 kernmachten dus maar 9 vingers aan de knop. Dit klopt niet, er zijn wereldwijd waarschijnlijk honderden mensen die een kernoorlog kunnen ontketenen. Dit is ook logisch. Niet alleen de presidenten van de 9 kernmachten (ik reken Israël mee) kunnen lanceren. Voor de second strike doctrine is het vereist dat men kan terugslaan, ook als het machtscentrum en de commando structuur zijn vernietigd. Door bijvoorbeeld een aanval op de hoofdstad. Second strike betekent dat je kan terugslaan als je bent aangevallen met kernwapens. Dit is essentieel voor de MAD doctrine. Er zijn op dit moment wereldwijd 40 tot 45 onderzeeboten die de second strike mogelijk maken door het lanceren van raketten met een nucleaire bom. Dit betekent dat er naast de 9 presidenten nog eens 40 tot 45 mensen beslissingsbevoegdheid hebben om zonder voorafgaande toestemming van de president nucleaire wapens te lanceren. Tijdens de Cubaanse crisis in 1962 schijnt er strijd geweest te zijn tussen de kapitein van een onderzeeboot die, toen de communicatie verbindingen waren verbroken, kernwapens wou lanceren en een ondergeschikte, Vasily Arkhipov. Vasily lijkt één van de mensen te zijn die doomsday heeft voorkomen.

Als lanceringen zoals in de film gaan met 2 man die tegelijkertijd een sleutel omdraaien gaat het al naar de 80 tot 90 man. Dit geldt niet alleen voor de strategische kernmacht van onderzeeboten. De overgebleven lanceerinrichtingen op het vasteland moeten na een first strike wraak kunnen nemen. Ook als de bevelstructuur is ingestort. Dit zal wereldwijd nog eens honderden mensen machtigen om kernraketten te lanceren zonder de opdracht van de president der natie.

Incident gedurende de nacht van 3 op 4 februari 2009

Denk nu niet dat alles goed geregeld is met de onderzeeboten die de second strike mogelijk maken. Een saillant detail is de botsing op de Atlantische oceaan tussen 1 van de 4 Britse onderzeeboten met kernraketten, met 1 van de 4 Franse onderzeeboten met kernraketten. De Atlantische oceaan is uitgestrekt, en onderzeeboten kunnen ook nog eens op verschillende dieptes varen. De kans dat 2 onderzeeboten met kernraketten botsen is dan verwaarloosbaar. Hoeveel vertrouwen wekt dit incident in de bekwaamheid van overheden om met nucleaire wapens om te gaan? Hoeveel veel waarschijnlijkere scenario’s zijn bijna fout gegaan?

De mogelijkheid van een verwoestende first strike

Op het moment dat door technologische vooruitgang een verwoestende eerste aanval mogelijk lijkt, vereist de nucleaire strategische logica deze ook uit te voeren. Toen de Amerikanen de Trident raketten hadden ontwikkeld leek first strike mogelijk. Maar ook nu is dit scenario niet ondenkbeeldig. Stel dat zowel Rusland als de Verenigde Staten beschikken over de mogelijkheid om door bijvoorbeeld cyber warfare de second strike bij de tegenstander onmogelijk te maken. En beide kunnen dus ongestraft lanceren. Dan overleeft degene die geen scrupules heeft. Je weet niet zeker dat de tegenstander niet lanceert, lanceer je zelf als eerste een bescheiden aanval, dan weet je zeker dat je overleeft. Dan is de keuze klaar en duidelijk.

Het Russische antwoord op de verwoestende first strike

Herinner je de Terminator filmserie? Een computernetwerk dat zelfbewust werd ontketende een nucleaire oorlog. Op dit moment zijn er waarschijnlijk computernetwerken die niet zelfbewust zijn. Maar die wel over een kernoorlog beslissen. Als antwoord op de mogelijkheid van een verwoestende first strike door bijvoorbeeld de Trident raketten heeft Rusland het Perimeter systeem ontworpen. Een computer die als aan bepaalde voorwaarden is voldaan, automatisch de kernraketten lanceert. Het Russische systeem is deels in nevelen gehuld maar zou nog wel over een override functionaliteit beschikken. Mensen kunnen de aanval stoppen. Voor zover ik het begrijp is één van de voorwaarden de verwoesting van Moskou. De computer monitort seismische activiteit in de regio Moskou en als de seismische activiteit binnen de parameters valt van de geprogrammeerde karakteristieken van een atoomaanval op Moskou, dan gaan de raketsilo’s open. De overleving van West Europa en de Verenigde Staten hing en hangt mogelijk nog steeds af van de bekwaamheden van Russische computer programmeurs. Het is te hopen dat deze computer goed beveiligd is. Er zijn dus niet alleen honderden mensen met de vingers aan de knoppen, maar er zijn ook computers die deze taak deels overnemen. En dat is wellicht nog vele malen enger. Laten we hopen dat de programmeurs van de kernmachten die een “dead hand” beslissingssysteem bouwen op hun taak zijn toegerust.

Hacking Milstar

De Verenigde Staten hebben een 5 tal satellieten die het Milstar communicatie systeem vormen. De satellieten zijn ontwikkeld om 10 jaar mee te gaan, de eerste is in 1994 gelanceerd. De laatste in 2003. Het systeem is nog operationeel en kan worden gebruikt voor militaire communicatie inclusief naar verluidt het lanceren van kernbommen. De beveiligingsprotocollen van deze communicatiesatellieten moeten oorspronkelijk stammen uit begin jaren 90, of eerder. Uiteraard is alles encrypted. Maar dan waarschijnlijk wel volgens de status van begin jaren 90. We zijn nu 25 tot 30 jaar verder. In het computer tijdperk is dat een enorm verschil. Zou Milstar met de kennis van nu gehackt kunnen worden? Of heeft men de beveiliging van Milstar weten aan te passen? De hardware moet erg basic zijn, een simpele smartphone, of wellicht een PC van 10 jaar geleden, heeft waarschijnlijk meer rekenkracht. Zou Perimeter van de Russen gehackt kunnen worden? Of de eventuele soortgelijke systemen van China of andere kernmogendheden? Cyber operaties op dit vlak zouden de ultieme false flag operaties zijn.

Disclaimer

Dit onderwerp is te complex om in een kort artikel te behandelen. Ik ben ook geen expert. Vandaar ook de titel “varia”. Ik geef geen compleet beeld. Ik licht enkele risico’s uit. Er zijn ook maatregelen genomen om de risico’s te beperken. Die ik hier niet behandel. Dit is dus een erg eenzijdig artikel dat geen totaal beeld geeft. Het behandelt echter wel enkele aspecten van de nucleaire strategie waar u zich mogelijk niet van bewust bent. Het is deels gebaseerd op het boek “the doomsday machine” van Daniel Ellsberg. En op eigen logisch deductief redeneren en internet bronnen. Dank aan Karel Beckman die me met dit artikel wees op het bestaan van dit boek.