7 REACTIES

  1. Arme surfer. Ook al dood door corona…

    Iedereen die na deze paniekgolf rond het Chinese Xi Virus uit Wuhan, China, nog gelooft dat overheden nuttig en noodzakelijk zijn, kan zich maar beter als slaafje gaan aanbieden op het Binnenhof. Wat een totale dwaasheid toch waarmee wij te maken hebben sinds februari.

  2. Denk dat we binnenkort heel veel van dit soort parodiefilmpjes op de terrassen, winkelstraten en sportscholen kunnen maken.

  3. @Hijseenberg.
    Off topic, maar m.i. essentieel.

    Ben het oneens met de stelling in uw introductie: “… bijna alles wat er mis gaat in de samenleving is te verklaren is door het idiotiek systeem van dwang aka overheid.”

    Argumentatie: op zich doe ik niets af aan uw redenering maar beweer dat u niet ver genoeg teruggaat. U redeneert m.i. niet door tot de bron.

    Het gebrek aan democratische vaardigheid is m.i. de bron van de dominante overheid. Indien het volk zou beschikken over democratische vaardigheid, dan zou ze beseffen dat het systeem van dwang gebaseerd is op het gecorrumpeerd systeem van staatsinrichting. Dan zou het volk inzien wat demagogie inhoudt en dat ze in de geschiedenis nooit is vrij geweest.

    Het gebruik van het woord “systeem” is m.i. correct. Systeem geeft aan dat er sprake is input en output (met daartussenin transport, conversie en opslag). Gebruik van dit woord zou de discussie m.b.t. het bestuursmodel van samenleving en economie behoorlijk opschalen en effectiever maken.

    Dit wilde ik even kwijt als aanvulling. Het is zeker geen kritiek God speed and keep up the good work.

  4. Mensen weten heus wel dat overheden dwingende regels opleggen en dat niet alle regels worden gehandhaafd. Zij weten ook wel dat overheden een probleem zijn.
    Maar, mensen organiseren zichzelf in groepen, organisaties en systemen. Deze groepering brengt automatisch een hiërarchie met zich mee. Het organiseren is juist belangrijk, omdat dit mensen de mogelijk geeft om grote werken uit te voeren. Je kunt het ook zelf doen, maar dat vereist zeer omvankelijke kennis van veel producten en diensten, een onbeperkte tijd en benodigde geld.
    Door het organiseren van werkprocessen ontstaat er arbeidsverdeling en specialisatie en daardoor steeds complexere producten en diensten.
    Het kernpunt is dat er een probleem is, een ongenoegen, een behoefte, een andere kijk. Om een nieuwe situatie te krijgen, wilt je een oplossing maken, zijn er 2 mogelijkheden.
    Het individu, een bedrijf, een zzp-er lost het probleem op. Je krijgt een product of dienst aangeboden en de koper en verkoper gaan om tafel zitten voor een transactie. Deze situatie is gebaseerd op vrijwilligheid, contractvrijheid, samenwerking, overdracht van eigendomsrechten (geld en product). De kernwaarden zijn zelfstandigheid, weerbaarheid, zelfkennis etc.
    Een andere oplossing is een publieke (collectivistische) oplossing oplossing. De overheid genereert wetgeving en creert daarmee een wettelijke verplichting om de oplossing aan te bieden, waarbij de overheid het product en prijs bepaald. De mens en bedrijf hoeft niets te doen, dan het uitvoeren van de wet, die de basis is van de transactie. De voorwaarden van deze transactie worden door de overheid zelf bepaald zonder tussenkomst van de tegenpartij. Een blanco cheque dus.
    De situatie van de transactie is gebaseerd op dwang, doen wat er gezegd wordt. De kernwaarden zijn gehoorzaamheid, volgzaamheid, een bijna ambtelijke uitvoering van de wetten door de burger. De kostprijs van het product/dienst is belastingen en heffingen. Er is zelfs geen keuze van het wel of niet het product, zowel verkoop als prijs zijn afgedwongen.
    Aangezien kennis en talenten over alle burgers onevenredig zijn verspreid, betekent dit dat de publieke oplossing steeds meer naar voren komt. Aangezien steeds meer grote bedrijven gebruik maken van de overheid om hun producten en diensten in de markt te zetten, oftewel met overheidsbescherming, ontstaat er scheefgroei in de markt en daarmee ook een scheefgroei in welvaart en welzijn.
    De overheid is door haar ontstaan een monopoly, met 2 zeer sterke machtsinstrumenten. De wetgevende macht en handhavingsmacht (passief en actief toepassing van ‘geweld’ om de wet te handhaven).
    De politieke lijnen, zoals sociaaldemocratie, socialisme, communisme, nazisme, fascisme etc zijn niets anders dan uitgebreide bedachte narratives dichtgetimmerde constructies om mensen en bedrijven in een structuur te houden en vast te zetten. Politici en haar volgelingen willen macht hebben, en de politieke ideologieën geeft hun de tools en instrumenten om dat doel te bereiken. Zij hebben allemaal het idee, als je mij tot leider maakt, zal ik voor jouw alles regelen. Maar, ik ben wel de baas.
    Het gaat om macht en heel veel geld binnen halen.
    Als een van de 150 kamerleden zegt, je moet sociaal en solidair zijn, (het maakt trouwens niets uit wie van de 150 leden dat zegt), hij of zij bedoelt feitelijk het volgende: wij de leiders hebben de oplossing, en jullie de burgers moeten dit opvolgen, en als je niet gehoorzaamt, dan heeft dat gevolgen.
    De laatste opmerking, de overheid zit diep in de hoofden van de mensen, 80 jaar lang collectieve oplossingen heeft het bevolking verleidt tot volgzame, betrouwbare, gehoorzame burgers die de behoefte van de Staat voorop zetten. God is aan de kant gezet, en vervangen door een nieuw geloof, het geloof in de Staat.

  5. “God is aan de kant gezet, en vervangen door een nieuw geloof, het geloof in de Staat.”
    Dat zie ik ook.
    Daarnaast zie ik dat mensen nooit echt volwassen lijken te worden, maar hun ouders vervangen door de politiek en hun leraren vervangen door de televisie.

    Het is waarschijnlijk wel natuurlijk dat de meerderheid van de mensen meer volgzaam is ( 80% of zo? ). In een natuurlijke primitieve leefsituatie van kleine groepen jager-verzamelaars, daar is het makkelijker om een goede leider te kiezen, omdat iedereen elkaar kent, maar bij het opschalen van de samenleving, wat inderdaad veel efficiëntie voordelen met zich mee brengt, wordt vaak de macht te veel gecentraliseerd, zodat bijna niemand zijn leiders nog kent en echt kan controleren.

    Ik denk ook dat veel vrijdenkende mensen wel goede leiderschapskwaliteiten hebben, maar niet op macht uit zijn en niet de verantwoordelijkheid over een heel land op zich willen nemen. Dan blijven over de mensen met een antisociale persoonlijkheidsstoornis, die geen verantwoordelijkheidsgevoel hebben, maar wel een lust naar macht, die geen enkel probleem zien om een functie te bekleden waarvoor ze ongeschikt zijn. Als ze zich daar al van bewust zijn, wat onwaarschijnlijk is, vanwege hun grootheidswaanzin.

    De woede of afkeer van vrijdenkers naar de volgzame massa is, meen ik, deels misplaatst, want het zou onze taak moeten zijn om een alternatief leiderschap te bieden wat een groot deel van de massa graag zou willen volgen.
    Het politieke systeem van nu zou dan wel vervangen moeten worden door een vorm van bestuur waar de macht niet alleen gedecentraliseerd is, maar ook meer is opgebroken, in de zin dat we kunnen stemmen voor elk ministerie of onderwerp.
    Met het huidige systeem is er een groot probleem, waar je stemt voor één partij die een goed beleid belooft voor één van de ministeries, maar dan krijg je het beleid voor alle andere onderwerpen er bij waar je het misschien juist niet mee eens bent.

    Als je zou kunnen kiezen voor bijvoorbeeld (willekeurig gekozen, niet op actuele realiteit gebaseerd) VVD voor volksgezondheid, FVD voor onderwijs en CDA voor buitenlands beleid, dan ontstaat er veel meer en betere keuzevrijheid. Je hoeft dan ook niet te stemmen voor onderwerpen die je niet belangrijk vind of waar je te weinig van af weet.
    Ook kunnen er partijen zijn die zich specialiseren op één onderwerp en niet meteen een mening en beleid hoeven te hebben voor alles waar een algemeen bestuur voor is.

    Het lijkt me belangrijk dat iedereen stemrecht heeft, zodat iedereen gehoord kan worden. Daarna zouden de stemmen kracht kunnen worden gegeven door vrijwillige belasting, waar je betaald voor de dingen waar je achter staat. Als niet genoeg mensen genoeg geld willen bijdragen aan een ministerie of project, dan is daar blijkbaar niet genoeg draagvlak voor en zal het niet worden uitgevoerd.
    Ook moet worden voorkomen dat een kleine groep mensen met heel veel geld het beleid gaan bepalen, waarvan de grote meerderheid heeft laten weten de waarde niet te zien, door er niet aan mee te betalen.

Comments are closed.