Veel mensen zijn overtuigd van de voordelen van democratische samenwerking en de moderne verzorgingsstaat. Zij wijzen op de ontberingen uit het verleden en het comfortabele leven met meer zekerheid dat alle collectieve voorzieningen ons nu bieden. Toch beginnen er steeds meer barstjes in dit ideaalbeeld te komen. Hoe zijn we hier eigenlijk terecht gekomen en wat kunnen we verwachten voor de toekomst?

Idealistische voorstanders van democratische samenwerking hebben van oudsher gezocht naar een mogelijkheid om een optimum te bereiken, dwz zoveel mogelijk vrijheid en welvaart voor allen en zo min mogelijk individuen die buiten de boot vallen.

Probleem daarbij was, dat de meeste collectieven leiders hadden aangesteld, die met hun aanhang al snel regeringen vormden. Er kwam een staatsapparaat met speciale bevoegdheden, zoals een monopolie op het gebruik van geweld, om het regeringsbeleid te kunnen uitvoeren.

Individuele burgers merkten al snel dat ze, afhankelijk van het beleid van de overheid, meer of juist minder vrijheid en bestaanszekerheid kregen. Dit zette de deur open naar corruptie en corporatisme. Mensen probeerden de overheid voor hun karretje te spannen en zo hun leven te verbeteren.

In een corporatistische maatschappij werken lobbygroepen, NGOs en bedrijven samen met corrupte politici, bestuurders en ambtenaren om via gunstige wet- en regelgeving hun eigen agenda te realiseren.

Dit gaat vrijwel altijd ten koste van arme mensen en kleine bedrijven die deze mogelijkheden tot beïnvloeding niet hebben. Hun vrijheid wordt beknot, terwijl die van rijke mensen en van grote bedrijven juist wordt vergroot. Corporatisten kunnen zo makkelijker en sneller rijk worden dan in een vrije samenleving.

In een volledig vrije samenleving wordt het monopoliseren van belangrijke en schaarse hulpbronnen tegengegaan door een zeer dynamische vrije markt met voortdurende onderlinge concurrentie en volop innovatie. Vrije markt monopolies of kartels blijven alleen in stand zolang de markt daar voordeel bij heeft. Ondernemers worden dan rijk op eigen verdienste en niet ten koste van anderen. Als het je ergens niet bevalt kan je immers altijd weg naar iemand met een beter aanbod. Van uitbuiting en (loon)slavernij is dan geen sprake.

In een vrije markt met volop onderlinge concurrentie halen klanten en investeerders hun geld weg bij slechte bedrijven en geven het aan goede. Die groeien, terwijl de slechte failliet gaan en verdwijnen. De vrije markt is ‘zelfreinigend’ en verbetert zichzelf voortdurend zonder dat daar overheidscontrole en -sturing voor nodig is.

In een corporatistische markt gebeurt juist het omgekeerde. Voor een slecht bedrijf is corporatisme absoluut noodzakelijk om te kunnen overleven. Het kan met overheidssteun de betere concurrentie uitschakelen en klanten binden. Onder het corporatisme groeien slechte bedrijven ten koste van goede bedrijven.

Een bedrijf dat zijn klanten goed bedient, heeft geen overheidssteun nodig en zal niet snel aan corporatisme doen, tenzij het daar door de corporatistische concurrentie toe wordt gedwongen. Het neemt dan de slechte gewoontes van zijn slechte concurrenten over. Corporatisme corrumpeert zo de gehele samenleving

De perfecte illustratie van het corporatisme is de Amerikaanse strip reeks Dilbert van Scott Adams

Karl Marx bestudeerde in het 19e eeuwse Engeland de uitbuiting van de arbeidersklasse en zag daarbij het corporatisme volledig over het hoofd. Hij concludeerde, dat het kapitalistisme de oorzaak van de arbeidersellende was. De rijken monopoliseerden de productiemiddelen en maakten zo de arbeiders van hen afhankelijk. Volgens Marx waren het alleen de arbeiders die waarde toevoegden, maar niet hun eerlijke deel kregen. Dat werd immers afgeroomd door de rijke fabriekseigenaren die daar in zijn ogen geen recht op hadden.

Marxisten bepleiten daarom de klassenstrijd, waarbij de armen hun geld bij de rijken gaan halen. Dit kan met een bloedige revolutie, maar het kan ook door de overheid in te schakelen. Je hebt dan wel een grote overheid nodig, die sterk genoeg is om de rijken zwaar te belasten en die dit geld vervolgens onder de armen verdeelt.

Een dergelijk beleid is volgens marxisten moreel verdedigbaar, omdat de rijken volgens de marxistische theorie schatplichtig zijn aan de armen. Marxisten hebben deze opvatting inmiddels doorgetrokken naar iedereen die in een afhankelijke relatie is of is geweest, dus (afstammelingen van) slavenhouders en (afstammelingen van) slaven, het rijke westen en de arme derde wereld, mannen en (onderbetaalde) vrouwen, enz. en daar herverdelingsbeleid voor verzonnen.

De klassieke marxisten gericht op de arbeidersklasse zijn zo verworden tot cultuurmarxisten gericht op de derde wereld. Hun moreel verheven vingertje richting de westerse samenleving vormt de basis voor de huidige woke cultuur.

Aangezien het corporatisme het aantal rijken klein hield en het aantal armen groot, en gelegaliseerd stelen altijd makkelijker is dan zelf werken voor je brood, hebben marxisten de afgelopen eeuw grote politieke invloed gewonnen, met name in democratieën.

Zij zijn toen enthousiast begonnen het corporatisme van de grote bedrijven te bestrijden, want dat frustreerde hun herverdelingspolitiek. Er werden allerlei ‘checks and balances’ ingevoerd, die machtsmisbruik door de overheid zoveel mogelijk moesten beperken. Ook werd het overheidsapparaat zo groot mogelijk gemaakt. Er waren dan altijd voldoende ambtenaren die elkaar konden controleren.

De cultuurmarxisten hebben zich inmiddels in het hele overheidsapparaat genesteld en daarbuiten. Van de regering, ambtenarij en rechtspraak tot het onderwijs en de media wordt hun gelijkheids- en slachtofferboodschap onophoudelijk de samenleving in getetterd. Als je de termen ‘inclusief en divers’, ‘gelijk en gelijkwaardig’,  ‘eerlijk en solidair’ hoort, weet je al wie aan het woord is.

In feite wordt hun klassenstrijd nu via de overheid uitgevochten. De corporatistische overheid wordt gebruikt door de rijken om zoveel mogelijk van hun geld te behouden en door de armen om er zoveel mogelijk van te krijgen.  Zoals gebruikelijk worden de intermediairs hier het rijkst van.

Aangezien macht corrumpeert, is het niet vreemd, dat ooit idealistische marxisten inmiddels verworden zijn tot geldgraaiende salonsocialisten.

Het is ook niet zo vreemd dat ze daarom weinig echte arbeiders meer achter zich krijgen. Die herkennen zich nauwelijks in deze mensen, die nog geen arbeider zouden herkennen als ze er tegenop liepen. Veel arbeiders zijn juist rechts geworden, omdat ook zij vinden, dat als je eerlijk gewerkt hebt voor je geld, je dit moet kunnen houden.

De klassieke marxisten hebben daarom de bakens verzet en zijn cultuurmaxisten geworden.  Ze zijn inmiddels druk bezig met het binnenhalen van hele legers armoedzaaiers uit de derde wereld, die op termijn hun traditionele achterban kunnen vervangen.

Deze asielzoekende arbeidsmigranten zijn ook een goed excuus voor een nog intensievere herverdeling, aangezien de klassieke arbeider inmiddels aardig rijk is geworden en de nieuwe arbeider vooral een hoogopgeleide ZZP-er is die zichzelf wel kan redden.

De meeste arbeidsmigranten blijken echter meer geïnteresseerd in het moslimgeloof dat hen samenbindt dan in de westerse salonsocialisten, alhoewel ze de continue stroom gratis geld, die de verzorgingsstaat hen aanbiedt, graag accepteren.

De aanhang van links, met de PvdA als klassieke arbeiderspartij voorop, slonk zo zienderogen, terwijl die van rechts, met Wilders en zijn PVV en Pim Fortuyn voorop, groeide.

Dat parasiteren op wat traditionele arbeiders ooit hebben opgebouwd en het feit, dat linkse stadsbesturen de omvolking van oude arbeiderswijken, zoals de Haagse Schilderswijk, met deze migranten faciliteerde, zette veel kwaad bloed. Pim Fortuyn noemde het een ondergrondse veenbrand die ooit tot uitbarsting zou komen.

In het derde en voorlaatste artikel in deze reeks zullen we zien hoe het WEF hierin past.

“U bent een buitengewoon minderwaardig mens.”

~ Marcel van Dam (PvdA) tegen Pim Fortuyn in het TV-discussieprogramma Het Lagerhuis (Vara) van 15 februari 1997.

Ingezonden door Peter de Jong

13 REACTIES

  1. Als Marx het over kapitalisme heeft, dan bedoeld hij hetzelfde als wat jullie corporatisme noemen. Hij maakt geen onderscheid tussen kapitalisme en corporatisme

    Libertariers van 19de eeuw, noemde men destijds markt anarchisten. Mensen als Tucker, Proudhon en Spooner. Zij wilde terug naar een pre kapitalistische markt samenleving, gebaseerd op vruchtgebruik en kleinschaligheid. Zij gebruikte alleen nooit het woord ‘kapitalisme’ voor hun ideeën, wat jullie wel doen. Maar, jullie hebben min of meer dezelfde denkbeelden. Daarom is het zo vervelend, dat mutualisten en libertariers andere termen gebruiken. Dit leidt tot veel verwarring.

    Jullie zeggen : ik ben kapitalist. Ja, de meeste mensen zien kapitalisme als corporatisme. Voor de meeste mensen is kapitalisme corporatisme. Het is alsof je zegt : ik ben racist, maar daarmee bedoel ik dat iedereen gelijk is en dat ik niet discrimineer op basis van huidskleur.

    Marx dacht niet dat je terug kon gaan, in de tijd. Hij wilde moderniseren. Dit heeft ook te maken met zijn Hegeliaanse achtergrond. In Hegeliaans denken, is de geschiedenis als het ware een spurt vooruit. Een dialectisch proces, van ontwikkeling. In kapitalisme, ligt al iets nieuws besloten, is het idee. Dat nieuwe, moet slechts ontwaken.

    Proudhon, Spooner en Tucker, baseren zich niet op deze notie van ‘historische vooruitgang’. Ze accepteren contradictie en frictie. Als een Proudhon met zijn verschillende currencies komt en volksbanken etc, is dat niet een ‘historische ontwikkeling’ in zijn ogen. Het is pragmatischer. Het is direct responderen op de gegeven situatie, zonder een stip aan de horizon

    Dat corporatisme het probleem is, daar zijn marxisten en libertariers het over eens. Marxisten zeggen: de staat die we toch al hebben, moeten we omvormen tot iets dat wel houdbaar is. Libertariers zeggen : weg met die staat, want zij werkt niet. De staat omvormen, of de staat wegjagen?

    Het eerste is wel eenvoudiger, daarom kiezen veel mensen voor het marxistische project. De staat hebben we nu toch al, laten we er dan maar het beste van maken. Ergens een begrijpelijke redenering. Belasting ontduiken, of SP lid worden. Ik begrijp wel dat mensen dan maar SP lid worden. Het marxisme is toegankelijker, zeker in deze tijd.

  2. Ik heb corporatisme wel altijd heel ergerlijk gevonden

    Dat iemand mij dan verteld, dat hij/zij aanbestedingen regelt voor bedrijven. Bedrijven die privaat zijn, maar bekostigd worden van belastinggeld.

    The fuck….

    Of iets is van de gemeenschap. Dan betalen wij het en gaan wij erover.

    Of iets is een private onderneming. Een beetje zoals de lokale videogame shop een private onderneming is.

    Maar, dit corporatisme is inderdaad een corrupt, giftig, verrot brouwseltje.

    Marxisten zeggen : wij betalen die bedrijven, wij bepalen er dus over

    (begrijpelijk)

    Libertariers zeggen : wij betalen helemaal niets.

    (ook begrijpelijk)

    Marxisten en libertariers ergeren zich wel aan dezelfde dingen. Ze kiezen alleen een andere oplossing

    Tot die conclusie kwamen we al, in een ander stukje op deze site. Dat marxisten wel hetzelfde startpunt hebben, als het ware. Dezelfde grond analyse. Dat het huidige corrupt is. En dat het volk zich moet losmaken van die corruptie en dat geweld.

    Zou er een samensmelting kunnen zijn, van sociaal democratie en libertarisme? Wat vinden SP economen van vrij munterij? Wat vind de SP van bitcoins?

    Hoe meer je erover nadenkt, hoe meer je ziet hoe complex al deze zaken zijn. Vroeger dacht ik meer zwart/wit. Rechts slecht, links goed.

    • Dat omvormen van de overheid door marxisten is een gepasseerd station. Marxisten zijn inmiddels hardcore corporatisten geworden. Het komende artikel gaat hier nader op in. Zij hebben de macht binnen de overheid gekregen en zetten deze in om hun woke ideologie aan de samenleving op te leggen.

      Het is een ernstige misvatting als je denkt, dat marxisten en libertariërs hetzelfde nastreven. Het marxistische ideaal is een socialistische heilstaat, dan wel een socialistische commune. Daarin is het individu altijd onderworpen aan het collectief. Dat is de weg naar de hel gebleken.

      De staat afschaffen of kleiner maken, zoals libertariërs voorstaan, betekent geen of minder overheidsdwang. Dat is, afgezien van ondergronds gaan, de enige manier om het corporatisme terug te dringen en de individuele vrijheid te vergroten. Het is zowel een praktische als morele keuze.

      Ook in dit opzicht staan marxisten en libertariërs lijnrecht tegenover elkaar. Dat komt simpelweg, omdat marxisten niet in individuele vrijheid en de vrije markt geloven.

      ik ben zelf geen libertarier, maar panarchist. ik vind, dat communisten, socialisten, fascisten, sociaal-democraten, monarchisten, republikeinen, anarchisten, islamieten, etc de vrijheid moeten hebben om hun ideologie in hun eigen community uit te proberen en te leven zoals ze graag willen, zolang ze andersdenkenden maar met rust laten.

      • Het is een ernstige misvatting als je denkt, dat marxisten en libertariërs hetzelfde nastreven.

        Dat zei ik niet….Ze streven duidelijk iets anders na.

        Ik zeg dat ze hetzelfde uitgangspunt hebben. Namelijk, de status quo is onhoudbaar, is wat ze beiden vinden. Liberalen en conservatieven en democraten en christendemocraten, zijn minder radicaal in hun opvattingen.

        omdat marxisten niet in individuele vrijheid en de vrije markt geloven.

        Marxisten zijn geneigd om meer naar de macro politiek te kijken. Ze zeggen, we leven in een wereld van corporatistische supermachten. Daarom, moeten we centralistische politieke macht formuleren. Doen we dat niet, dan worden we verslonden. Als de VS bestaat, dan moeten wij ook een grootmacht maken, dachten de marxisten. Begrijpelijk dat ze zo denken/dachten. Ik zeg niet dat ze gelijk hebben, maar ik snap wel de redenering. De wereld is niet zo eenvoudig als jij het voor je ziet. Het is niet zwart/wit.We spreken over heel complexe politieke Dillema’s. Wat doe je tegen supermacht? Zelf supermacht worden? Of niet?

        Ik heb wel sympathie voor panarchisme, trouwens. Ik denk dat alle vroege anarchisten ook ‘panarchisten’ waren. Proudhon wilt zijn anarchisme aan niemand opleggen, hij wilt geen dwang gebruiken. Dan kom je vanzelf al bij een ‘pan archische’ wereld.

      • Dat marxistische machtsdenken is de zoveelste misvatting. Marxisten begrijpen niet hoe een vrije markt fungeert, want zij weten niet wat individuele vrijheid inhoudt.

        Een machtige dictator, corporate of superpower kan slechts bestaan zolang de individuen die deze macht mogelijk maken hun steun blijven geven. Het is zinloos te proberen er een machtiger tegenstander tegenover te zetten. Dat maakt de superpower alleen maar sterker. Uiteindelijk gaat iedere superpower ten onder aan interne verdeeldheid en opstanden. De hyena’s, wolven en gieren zien dat hij verzwakt is en maken vervolgens het karwei van buiten af. Zo is dat met alle grote beschavingen in de wereld gegaan.

        Amazon prime heeft de serie Homelander (the Boys) over een psychopathische superheld die een allegorie van de VS voorstelt. Hij kan doen wat hij wil, want hij is onkwetsbaar en niemand kan hem tegenhouden (alleen een kernwapen kan hem waarschijnlijk doden).

        Hij wordt uiteindelijk verslagen omdat hij geestelijk doordraait en een collectief van minder machtige superhelden het tegen hem opneemt.

        Dat is ook de dagelijkse praktijk in een vrije markt. Je komt altijd iemand tegen die sterker of slimmer is dan jij en die jou wèl aankan. Niemand is God en zelfs die krijgen we er op termijn onder.
        https://youtu.be/UKMdAccrM1M

      • Marxisme denkt materialistisch

        De economische verhoudingen, bepalen de bovenbouw. De bovenbouw is dan : bestuur, cultuur, religie etc.

        Jij bent als individu, deel van je klasse, voor marxisme. Je bent niet zo bijzonder, je bent gewoon een onderdeeltje van een sociale klasse. Die dynamiek tussen die sociale klassen, vormt uiteindelijk de maatschappij.

        Het idee dat individualiteit belangrijk is, ziet de marxist als een typisch middenklasse idee. Want, alleen de middenklasse en hogere klasse, heeft ruimte voor die individualiteit en ontplooiing. De arbeidersklasse heeft er geen tijd/ruimte voor. Zij moeten werken, om te kunnen overleven.

        Eigenlijk is marxisme een in en in cynische stroming/ideologie. Maar, tegelijk heeft het ook nogal vreemde utopische neigingen. Dat is heel dubbel. Alles is materie en je bent slechts je sociale klasse. Maar, er zal ook bevrijding plaatsvinden.

        Uiteindelijk gaat iedere superpower ten onder aan interne verdeeldheid en opstanden.

        Ben ik het mee eens.

        Het is begrijpelijk dat mensen een supermacht, tegenover een supermacht willen installeren. Maar, het is naïef te denken dat die supermacht dan niet corrumpeert. Ja, je kan een USSR in het leven roepen en ja, die zal zeer machtig en sterk staan en ja, zij zal heel snel totaal corrumperen

        Dat laatste vergeten marxisten altijd even, voor de vorm. Dat is hun geheimpje.

        Marxisme is een paardenmiddel. Het werkt en is tegelijkertijd extreem destructief. Het vernietigd je vijand en het vernietigd uiteindelijk ook jouzelf.

  3. Leuk filmpje. Thierry Baudet is wel gegroeid in zijn rol van politicus. In het filmpje, duidelijk uit zijn beginperiode, neemt hij nog heel hooghartig iedereen de maat. Naar zo iemand wil je niet luisteren. De gasten, zijn gesprekpartners, de voorzitter, niemand deugt. Baudet kwam alles en iedereen even corrigeren.

    Ik kan de huidige inbreng van Thierry Baudet en de overige FvD leden in de politiek wel waarderen maar het is toch wel duidelijk dat Baudet en misschien wel heel FvD aan de hand loopt van vrijmetselaars. Theo Hiddema de meester? Zijn aanwezigheid lijkt eerder sturend dan luisterend. Thierry Baudet leerling of gezel? Persoonlijk denk ik niet dat Baudet, Van Meijeren of Van Houwelingen ingewijden zijn maar wel dat ze ambitieus en/of idealistisch zijn. Maar ik kan er ook helemaal naast zitten want politici worden dusdanig gekneed en opgeleid dat ze iedereen kunnen misleiden.

    • @prochrist,

      Dit is een recenter interview. Ruud de Wild is hardcore NPO, dus volstrekt onoprecht. Baudet geeft aan, dat hij zich geen politicus voelt, niets heeft met de Haagse politici, die volgens hem beroepsacteurs zijn, en dat hij er morgen mee zou stoppen als dat kan.

      Zijn werk in Den Haag beschouwt hij inhoudelijk als volkomen nutteloos, want het NL parlement is één grote poppenkast. Hoe eerder dit tot de kiezer doordringt, hoe beter en hoe eerder we hervormingen mogen verwachten.

      Thierry Baudet te gast bij Ruud de Wild – TV interview maart 2021
      https://youtube.com/watch?v=S2LP3bnD1dk

  4. Gelijk heeft baudet, die rooie rosemuller is een landverrader, gezien zijn uitspraken ten aanzien van pim fortuin en uiteraard baudet!
    Je moet eeens zien hoe hij bij handschudden zijn hand bekijkt? Bloed aan zijn hand?

  5. Het huidig corporatisme vernietigt de concurrentiepositie van het midden en klein bedrijf met wetgeving en regeldruk die de grote corporatistische bedrijven zelf geinitieerd hebben door middel van lobbyclubs. Rypke Zijlmaker heeft uitgebreid beschreven hoe bijvoorbeeld de grote visserijbedrijven samen met “natuurbeschermingsorganisaties” bij de overheid strenge millieu eisen bedingen die precies in het straatje van de grote jongens passen, maar die kleinere bedrijven de kop kosten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in