bountyEr was eens een tropisch eiland met zo’n honderd bewoners. Het leven was er altijd moeilijk en kort geweest. Meestentijds was men louter bezig met overleven. Ploeteren voor voedsel, herbouwen van onderdak nadat een orkaan deze had weggevaagd en vroegtijdig overlijden aan ziektes. Kinderarbeid was een noodzaak omdat de productiviteit van beide ouders niet voldoende was om rond te komen. Vrije tijd was een luxe, sport non existent.

Totdat bij toeval iemand ontdekte dat de olie in de uitbundig voorradige kokosnoten verdraaid veel energie bevatte. In een mum van tijd steeg de kwaliteit van leven op het eiland. Men kon nu des nachts doorwerken of iets lezen. Met de machines die op deze wonderolie draaiden kon veel meer voedsel verbouwd worden. Gebouwen konden sterk genoeg gemaakt worden om de ergste orkanen te weerstaan. Nieuwe zeer bruikbare materialen konden gesynthetiseerd worden en kokos gas was zelfs een grondstof voor kunstmest! Kinderen hoefden niet meer te werken en gingen naar school. Baby’s hadden meer overlevingskansen doordat er energie voorradig was voor couveuses. De levensverwachting verdubbelde (!)

Er zat alleen 1 addertje onder het gras. Zoals met alles in het leven zijn er kosten en baten. De kokosnoten produceerden afval dat de bewoners in de oceaan moesten dumpen. Hierdoor steeg de waterspiegel met 2 millimeter per jaar. De lokale wijzen die vaak recht spraken in geval van conflicten (een overheid was te primitief voor de bewoners) kwamen al snel tot de conclusie dat de ontzagwekkende voordelen van de kokosolie veruit de nadelen overstegen. Met name omdat met behulp van de uitbundig voorradige energie er met speels gemak mitigerende maatregelen (zoals dijken) gebouwd konden worden.

Daarenboven, zo redeneerden de wijzen, over 100 jaar zijn onze kleinkinderen meer dan vijf keer zo rijk door de cumulerende economische groei gestuwd door goedkope energie. Derhalve veel beter in staat om eventuele problemen het hoofd te bieden en alternatieve energie bronnen aan te boren. Zouden we ons nu niet laven aan dit geschenk uit de hemel vanwege een insignificant nadeel, dan zullen ze zich vertwijfeld afvragen welk virus een dergelijke collectieve verstandsverbijstering heeft kunnen veroorzaken.

Op een goede dag echter, kwam er iemand langs op het eiland met behulp van een door kokosolie (!) aangedreven transportmiddel. Een wat onverzorgd uitziende Indiaan die van beroep spoorweg ingenieur was en in zijn vrije tijd schunnige boekjes schreef. Dit heerschap beweerde dat de eiland bewoners toch echt terug moesten naar de tijd van voor de kokos olie, want anders zou het slecht met hen aflopen. Hij werd keihard uitgelachen en met pek en veren van het eiland geschopt.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Hijseenberg. Januari 2016

6 REACTIES

  1. Die man van de schunnige boekjes had toch zo bijna de eerste overheid/president/ambtenaar van dat eiland kunnen worden…

    Overigens, die olie waarop je voertuigen kan laten rijden is toch olijfolie? Beide olies zijn trouwens best duur. Geef mij maar aardolie.

  2. @KlaasDenHelder [2]:

    een beetje zoals Nederland? 🙂

    Tegen die tijd zijn de nazaten allang aan het seasteaden of zitten ze op Mars. Als je zoiets kan extrapoleren, veel waarschijnlijker is dat ze alternatieven hebben gevonden en dat er een klein dijkje nodig was. Het stenen tijdperk eindigde ook niet omdat de stenen op waren.

  3. @Bertus [5]:
    Dergelijke vragen zijn aan professionele sportbeoefenaars voorgelegd.
    Sommigen van hen geven er de voorkeur aan enkele jaren wereldberoemd te zijn.
    Dat beoordelen zij als prettiger dan in niet beroemde staat lang te leven.
    Vreemd,maar waar.

Comments are closed.