adfdDwangverzekeringsuitkeringen door de Dwangverzekeringsbank

Dwangverzekeringsuitkeringen worden door velen onder ons als een onschuldig verschijnsel gezien. Maar onschuldig is het laatste wat zij zijn.

Neem als voorbeeld de werkloosheidsuitkering.
Het bestaan van werkloosheidsuitkeringen verhoogt het werkloosheidspercentage.

Hoe hoger de uitkering,

01. des te hoger de premie op niet werken en
02. des te groter te drang om de staat van werkloosheid te laten voortbestaan

Dergelijke uitkeringen veroorzaken een opwaartse druk op de prijzen, zijn nadelig voor de concurrentiepositie van het bedrijfsleven en voor degenen die niet werkloos zijn.

Veel werklozen zouden gemakkelijk werk kunnen vinden door:

01. te verhuizen
02. activiteiten te entameren die zij tot nu toe niet beoefend hebben

Resumerend valt vast te stellen, dat de staat van werkloosheid leidt tot werkeloosheid, luiheid en indolentie.

Waarom de overheid deze staat dermate aanwakkert, is een vraag die wij onze politici zouden kunnen stellen.

Hugo van Reijen

 

24 REACTIES

  1. De politici zijn zelf een stel luie flikkers (behalve wanneer het gaat om het vullen van hun eigen portemonnee) dus reken maar uit.

    Maar meer in detail: de politici hebben hun kiezers enorm bang gemaakt om in een situatie zonder dwangverzekeringen te belanden dus regelen zij dit. Hun kiezers krijgen dan een sigaartje uit eigen door en de politici een hele dikke sigaar uit diezelfde doos.

    Een prettig neveneffect van het opheffen van dit soort dwangverzekeringen is dat het een bepaald type ‘vluchteling’ zal doen besluiten ergens ander naar toe te ‘vluchten’.

    Nomen Nescio [2] reageerde op deze reactie.
    ratio [5] reageerde op deze reactie.

  2. Een andere variant van de dwangverzekering is de WA-verzekering voor voertuigen.
    Het gevolg ervan is niet alleen dat mensen qua weggedrag onverantwoordelijker worden, maar ook dat schadeherstel duur wordt (in beide gevallen; ‘de verzekering betaalt toch wel’) en mensen zich veel te gemakkelijk achter een verzekering kunnen verstoppen om de schadelijke gevolgen van hun optreden te ontlopen (‘sorry, maar dat regelt de verzekering’).

    Gedekt worden (rugdekking) en gedragen worden maakt mensen zwakker, zoals een astronaut in de ruimte last krijgt van slappere spieren en botproblemen.

    Bestuur ‘van buitenaf’ veroorzaakt allerlei problemen, waarvan men de schadelijke gevolgen onvoldoende beseft. Hoe goed het ook bedoeld mag zijn.

    Voor het bouwen van (zaken)imperia en technologie geldt hetzelfde: Zodra je de grenzen bij uitbreiding verschuift om problemen te elimineren, verschijnen weer nieuwe dreigingen en problemen. Een oeverloos verhaal. Het is daarom beter om bestaande grenzen te handhaven en binnen die grenzen de boel beter te regelen. Daar wordt je slimmer en sterker van. Klein maar dapper, beter dan de misleiding ‘big is beautiful’.

  3. Een andere dwangverzekering heet ‘belastingen’.
    Daarmee wordt ‘bescherming’ geregeld, in feite een extortion racket. Eerst iemand weerloos maken door bewapening te verbieden, desnoods á la maffia een bestaan vernietigen om duidelijk te maken dat iemand toch echt bescherming nodig heeft.

    Belastingen dienen ook een ander doel; zonder belastingen geen subsidies. Sinterklaas spelen met afgeperste fondsen.

    Wordt iemand niet belast met deze dwangverzekering annex extortion racket, dan kan de betrokkene zelf beslissen hoe ‘ie bescherming regelt, zelf beslissen of en hoe de filantroop uitgehangen wordt.

    Stel je voor dat mensen klein maar dapper zichzelf kunnen beschermen zonder naar believen ontwapend te worden, klein maar warm anderen een helpende hand kunnen toesteken zonder belast te worden met premies voor een dwangverzekering. Da’s een belevingswereld die niet velen zich kunnen voorstellen.

  4. @Nomen Nescio [1]: eens met de angst die mensen hebben voor het dragen van eigen verantwoordelijkheid, geef je eigen verantwoordelijkheid op, dan geef je vrijheid op. En winnen de manipulerende politici.

    De politici zijn helaas niet allemaal lui en zakkenvullers. Waren ze maar allemaal lui! Dan veroorzaken ze minder schade. Er zitten zakkenvullers tussen, met name in Brussel.

    De politici die gemotiveerd worden door macht en ego, en dat zijn er velen, zijn schadelijker want die zullen blijven streven naar meer en meer macht waardoor ze de burger nog meer vrijheden gaan afnemen. Een luie politicus gemotiveerd door geld zal minder schade berokkenen.

    Nomen Nescio [19] reageerde op deze reactie.

  5. Eens met de conclusie van indolentie en luiheid. Het is echter duidelijk te verklaren. De optie verhuizen (binnen NL) is voor velen niet een echte optie.

    De marginale belastingdruk is voor een groep werklozen rond de 100 procent, dus het is logisch dat velen uiteindelijk berusten in de uitkering.

    Verhuizen is met een woningmarkt die op slot zit niet voor iedereen een optie. Ben je werkloos dan moet je een sociale huurwoning in een andere gemeente zien te regelen, wel, veel succes, dat gaat niet lukken.

    Er is een socialistisch web over NL gespannen dat eigen initiatief bijna onmogelijk maakt. En de bevolking blijft maar om meer bescherming vragen, een nog dikker kleveriger web dat ons allen vasthoudt.

  6. Wat voor Nederland geldt, geldt voor veel westers landen.
    Steeds strakker dwangbuis van wet- en regelgeving.

    Verantwoordelijkheid nemen wordt ontmoedigd of bestraft. Wie dat weet, gaat eisen dat áls anderen de boel zo nodig moeten regelen, ze het dan goed doen. Onderworpen denken dan mogelijk zoiets als:
    “Je denkt dat je het beter kunt dan ik? Nou, laat maar eens zien dat je het dan minstens even goed doet”
    Iedere eis van een onderworpene jegens heersende figuren blijkt tegen het zere been te zijn.

    Mensen naar beneden schoppen in een positie van onderworpenheid levert allerlei problemen op. Niet alleen voor de lijdende voorwerpen, maar ook voor verhevenen die dan in de onmenselijke positie komen om de supermens uit te gaan hangen. Een technische onmogelijkheid.
    Een recept voor gegarandeerde ellende, aan beide kanten van de streep.

  7. Politici denken kennelijk dat ze Jezus zijn en gaan als ‘redder’ allerlei wet- en regelgeving bedenken om de problemen van anderen op te lossen. Ze staat er niet bij stil dat ze daardoor voor anderen problemen veroorzaken, terwijl degenen die ze ‘helpen’ in een toestand van onderworpenheid en onvolwassenheid worden gehouden.

    Er hoeft maar één automobilist ergens door onkunde de bocht uit te vliegen en hoppa, er verschijnt een bord met een snelheidsbeperking waar vele andere automobilisten mee worden lastiggevallen, liefst met een flitspaal erbij om de overlast completer te maken.

  8. @Rien [9]: Dat is het karakter van verzekeringen.

    Ik hoorde eens over een groep superconservatief-religieuzen, die weigerden een opstalverzekering af te sluiten. Toen er vervolgens een boerderij in de vlammen opging lapten ze samen de poen die nodig was voor herbouw. De onderlinge loyaliteit functioneerde als een verzekering zonder premie; het fonds voor herbouw groeide door schenkingen. Zo kan het dus ook.

    Een verzekering verplicht stellen is zoiets als loyaliteit of solidariteit afdwingen. Geperverteerd sociaal gedrag.

  9. “Resumerend valt vast te stellen, dat de staat van werkloosheid leidt tot werkeloosheid, luiheid en indolentie.”

    Dit kan ook anders gesteld worden: “Ledigheid is des duivels oorkussen”.

    Wie voldoende tijd neemt om na te denken (in plaats van zich te laten bezighouden met werk), kan des duivels worden vanwege de manieren waarop ‘ie genaaid is en wordt. En een duivel is bepaald niet indolent, lui of inactief.

    Overigens verplicht een systeem waarin des duivels dwangverzekeringen worden opgelegd sommigen om als engel op te treden (“hier, wij helpen je met een uitkering”) en sommigen des duivels te worden vanwege allerlei onrecht. Dat krijg je er nu van als mensen gedwongen worden… Jezelf verheffen om anderen tegennatuurlijke plichten op te leggen is een recept voor een kettingreactie van allerlei onnodige ellende!

  10. De WW

    Het probleem met een aantal stukjes van Hugo, ook dit stukje, is de eenzijdigheid in de voorstelling van zaken. Werkloosheidsuitkeringen zijn een vorm van beschaving, van menselijke solidariteit. Mensen zijn vaak al gedupeerd en ontredderd door verlies van hun inkomen door baanverlies. Zij zullen op zoek moeten naar ander werk. Dat lukt niet van de ene op de andere dag doorgaans. Het is daarom goed dat er een overbruggingsregeling is die werkloosheidsuitkering heet. Op deze manier zien de belastingbetalers tenminste ook nog iets van hun geld terug.

    Bij Hugo lijkt het besef te ontbreken dat afschaffing van sociale zekerheid de balans verstoort tussen hen die met kapitaal in hun levensonderhoud voorzien en zij die dat met hun eigen arbeid doen.

    Verder dringt de eenzijdigheid van zijn voorstelling van zaken zich ook op in het kind met het badwater weggooien. Omdat er misbruik van werkloosheiduitkeringen voorkomt moeten ze maar helemaal afgeschaft worden. Getalsmatige onderbouwing ontbreekt.

    Ook gaat Hugo volledig voorbij aan de ontwikkeling van de werkloosheidsuitkeringen. Hij stelt dat het de overheid te doen is om mensen deze ”dwangverzekering” aan te smeren. Dit beeld is in strijd met de sociale geschiedenis. Werknemers hebben in het verleden felle stakingen en andere protesten moeten organiseren om wat zij zelf wilden, een stukje sociale zekerheid, zoals de werkloosheidsuitkering, voor elkaar te krijgen. De overheid was daarbij vaak hun tegenstander.

    Kijken we naar de recente ontwikkelingen in de werkloosheidsuitkeringen dan zien we eveneens dat Hugo de plank misslaat. De WW uitkering had enkele decennia geleden nog een maximale duur van 5 jaar. Dat is door de overheid teruggebracht tot 2 jaar. De jongeren hebben zelfs bijna helemaal geen recht op een werkloosheidsuitkering meer. Die moeten dan een beroep doen op de bijstand, omdat ze anders op straat terecht komen. Maar verschillende gemeenten, de gemeente Rotterdam gaat daarbij voorop lijkt het, proberen zelfs mensen zowel goedschiks als kwaadschiks en zelfs oneigenlijk uit de bijstand te houden. Hun motief daarvoor is ontstaan sinds de wetgeving is veranderd en zij zelf verdienen aan het uitsparen van uitkeringen.

    Als lezer van Hugo’s stukjes valt mij behalve zijn eenzijdige fulmineren tegen betalingen aan arme mensen nog iets op. Er komt bij mij het denkbeeld op dat Hugo zo weinig in Nederland is, dat hij geen flauw idee heeft wat er de afgelopen jaren in ons land allemaal is gebeurd.

    Bertuz [13] reageerde op deze reactie.
    Nico [14] reageerde op deze reactie.
    Nomen Nescio [19] reageerde op deze reactie.
    Keinstein [20] reageerde op deze reactie.

  11. @anp rebel [12]: Het probleem ligt dieper dan hoe de boel middels wetgeving is geregeld. In feite is de moraal het probleem, de manier waarop mensen menen met elkaar om te moeten gaan.
    “Moet iets afgedwongen worden?” vergeleken met “Wat willen mensen voor elkaar doen?”

    Ter illustratie:
    Wetgeving tracht onder meer problemen op te lossen. Een vooralsnog onopgeloste wiskundige vraag is het P versus NP probleem. De eenvoudige formulering daarvan luidt:
    Kan ieder probleem waarvan de oplossing snel geverifiëerd kan worden door een computer ook snel opgelost worden door een computer?
    Deze vraag is niet alleen relevant voor bijvoorbeeld de orde en veiligheid van encryptie in computerland, maar ook voor de openbare orde en veiligheid in een territorium. De aloude vraagstelling voor filosofen luidt:
    Wetgeving dient om snel te kunnen verifiëren of voldaan is aan bepaalde eisen, maar kan zij ook gebruikt worden om een probleem op te lossen?

    Als de moraal het probleem is, dan is wetgeving zoiets als dweilen met de kraan open en zijn uitkeringen zoiets als water naar de zee toe dragen.

    Dit geldt overigens niet alleen voor Nederland… de wereld is groter dan dat kleine stukje grondgebied!

  12. Om het scherp te stellen is wetgeving instellen symptoombestrijding. Om de oorzaak aan te pakken, moet bepaalde mensen ‘mores worden geleerd’

    Mores is een ander woord voor moraal.
    Moraal is een ander woord voor zeden.

    Anders uitgedrukt: Zedendelinquenten uit de wind houden impliceert het creëren van een wettelijk afgedwongen vangnet omdat degenen die dat zouden kúnnen bieden dat niet willen.
    Dat is een beetje hetzelfde als mannen die naar de hoeren gaan dat doen omdat ze te weinig mans zijn om daadwerkelijk lief te hebben. Ze hebben de ballen er niet voor.

  13. https://www.nu.nl/gezondheid/4909502/ruim-30-procent-van-mensen-met-uitkering-krijgt-psychische-zorg.html

    m.a.w. behalve de uitkeringstrekker is een nog veel groter groep afhankelijk van de bestedingen gedaan door deze uitkeringstrekker

    je verhoogt de btw met 2% en kompenseert dit met een loonsverhoging

    de maatschappij wordt te duur.

    een minister voorspelt 30 miljoen voor St Maarten en er komt 1/3 binnen.

    de rek is eruit de maatschappij is te duur geworden voor haar ge- en misbrui8kers

    Nico [17] reageerde op deze reactie.
    Nico [18] reageerde op deze reactie.

  14. @dZvZtKm [16]: Dat was voorspelbaar. Opblazen houdt een keer op. Zowel bubbels als opgeblazen figuren spatten vroeger of later een keer uit elkaar. Er blijft dan weinig tot niets van over.

    Een familielid vertelde een aantal jaren nadat ‘ie als procuratiehouder van een bank aan de slag ging, dat veel opgeblazen figuren moet mooie auto’s en woningen tot over hun nek in de schulden zitten. Zijn woorden: “Het is niet alles goud wat blinkt”. Tsja… als de aandacht naar bling bling gaan in plaats van substantie… In de woorden van Paulus: “Uw roem deugt niet”. Westerse ‘beschavingen’ ten voeten uit.

  15. @dZvZtKm [16]: Inzake mensen met een uitkering die psychische zorg krijgen:
    Als je psychische problemen hebt, dan los je dat toch zelf op? En als je dat niet kunt, dan vraag je binnen je eigen kring toch om tips of ga je naar de bibliotheek om jezelf wijzer te maken zodat je jezelf alsnog kunt helpen?

    Er is niemand die er wat aan heeft als mensen hulpbehoevend worden gemaakt, daarnaast heeft niemand wat aan hulpverleners die hun ‘wijsheid’ uit boekjes hebben en geen ervaringsdeskundigen zijn.

  16. @ratio [5]: Dit ‘ego’ categorie is er inderdaad ook. Ik vond de krantenkoppen gisteren ook weer veelzeggend: er komen meer belastingen en meer regels en nep- ‘lastenverlagingen’ voor de propaganda.

    @anp rebel [12]: Ik wacht al jaren op een staats-reisverzekering. Want weet je, er zijn enorme gevaren in het buitenland. Zie Mexico (moord, aardbevingen en Amerikanen), de Maasduinen (babyboomers op i-baaiks) of een willekeurig vliegveld over de grens waar je “gedupeerd en ontredderd” kan stranden als Sleazyjet het weer laat afweten. Toch is die er (gelukkig) niet. Werkloosheidsverzekeringen kun je ook zelf regelen. Maar dat wil de politiek niet.

    Los van de morele kant is het nog goedkoper ook voor de verzekerde, waarschijnlijk want geen vergelijkingsmateriaal. Ik was particulier verzekerd voor ziektekosten toen dat nog kon en dat was veel goedkoper dan die verplichte zorgverzekering die er nu is en waar de politiek alles bepaalt.

  17. @anp rebel [12]: Maar het is toch bedoeld als een verzekering. Je betaalt een premie waardoor je op enig moment, indien van toepassing, een toelage kunt ontvangen. Zodra een uitkering een recht is geworden (wat het tegenwoordig is), waardoor iedereen hier gebruik van kan maken; ongeacht of ze ooit premie betaald hebben of dat ooit zullen gaan doen.

    Bovendien, een containerwoning met tweemaal per dag een maaltijdsoep is ook sociale zekerheid, dat hoeft niet tot in lengte van dagen 70% van je laatst verdiende loon te zijn.

    Maw omdat het een verzekering is kun je het goed privatiseren (dan zal ook blijken hoe duur het is) of je maakt gebruik van een minimumvoorziening die goed via liefdadigheid georganiseerd kan worden. Ik zie dus niet waarom dit een overheidstaak is, noch waarom het vele miljarden per jaar moet kosten, elk jaar weer.

    anp rebel [22] reageerde op deze reactie.

  18. Uiteindelijk zijn alle verzekeringen een uiting van oeroud sjamanisme. Een probleem met de moraal (zie reactie 14) creëren om daarvan te kunnen profiteren.

    Dat werkt in feite heel simpel.

    Ooit was er sprake van pure wetenschap, wat uitmondde in natuurreligie oftewel het geloof in en vertrouwen op natuurlijke mechanismen. Daar is niets mis mee. Het is zelfs lofwaardig.

    De volgende stap in de evolutie van (mis)leiding was sjamanisme. Mensen die een show opvoerden met als doel anderen te bezweren, shows die (bij misbruik van macht annex mogelijkheden) lucratief bleken te zijn. Dat is kennelijk zoiets als de kat op het spek binden. Het geheim van macht is immers dat je ‘het’ geheim houdt, oftewel anderen onwetend houdt en liefst een richting in stuurt die geëxploiteerd kan worden. Sjamanisme is zoiets als natuurlijke mechanismen misbruiken.

    Mythologie, religie en technocratie hebben deze sjamanistische werkwijze volledig uitgebuit. Met als uiteindelijk uitkomst een verstikkende situatie, die in stand gehouden wordt door sjamanistische bezweringen zoals, en dan iets openlijker dan gewoonlijk:
    – “We bezweren je, er dreigt gevaar!”
    – “Het gevaar is dermate groot dat alleen wij dat voor je kunnen afwenden. Echt, we bezweren je dat we ons best doen. Het kost dan wel wat, maar dan héb je ook wat. Iets wat je zelf nooit voor elkaar zou kunnen krijgen!”. Waarbij dan gedoeld wordt op een gewoonlijk denkbeeldig gevaar.

    Deze bezweringen / verzekeringen hebben als Grootste Gemene Deler dat er de magie ervoor zorgt dat er genoeg aan de strijkstok blijft hangen om het levensonderhoud van rent-seekers veilig te stellen. Dat kan op allerlei niveaus. In deze reactie bijvoorbeeld (uitgebreider dan het nu volgende) het mechanisme van ’tax farming’, wat in feite rent-seeking is. Een heerser stelt grond beschikbaar, een boer gaat aan de slag en voila, via belastingen is er weer een inkomstenbron.

  19. @Keinstein [20]:

    Hartelijk dank voor je reactie.

    Ik zal punt na punt proberen je reactie te beantwoorden.

    ”Het is toch bedoeld als een verzekering.” Ik vat dit op als: Ik vind dat het een verzekering moet zijn.
    Ik ben het met je eens. Werknemers zouden de vrijheid moeten hebben om zich te verzekeren tegen werkloosheid. Echter in feite bestaan deze verzekeringen al. Maar men heeft toch gemeend een algemene WW regeling in te moeten stellen. Dat heeft verscheidene redenen.

    Op de eerste plaats zal bij particuliere verzekering de premie variëren met de kans op werkloosheid. Dat leidt er toe, dat mensen die de ongunstigste posities innemen op de arbeidsmarkt, zeg maar op schopstoelen worden gezet, ook nog eens de hoogste premie moeten betalen. Zij zullen daarom vaak van verzekering moeten afzien.

    Op de tweede plaats ontstaan dan veel meer kleine lettertjes. Op allerlei manieren zal de particuliere verzekeringsmaatschappij proberen onder betaling uit te komen. Ingewikkelde rechtsprocedures om zijn recht te halen, daar zit de kersverse werkloze wel het minst op te wachten. Veel niet doorgeleerde werklozen, die toch onevenredig veel vertegenwoordigd zullen zijn in de aanvragen, zullen uiteindelijk er bekaaid vanaf komen.

    Tenslotte wordt de maatschappij er nog ingewikkelder van. Je gaat werken en moet dan ook nog eens gaan bekijken welke verzekeringsmaatschappij de laagste premie en de hoogste uitkering heeft. Als er één ding duidelijk is geworden, dan is het wel dat we het voor elkaar niet nog ingewikkelder moeten gaan maken. We zijn daar gewoon niet slim genoeg voor!

    Ik begrijp verder dat het je stoort dat mensen een WW uitkering krijgen die daar niet of nauwelijks voor betaald hebben. Dat is inherent aan het afdekken van risico’s. Een risico kan zich openbaren of niet. Wel ben ik het met je eens dat duidelijk moet zijn hoeveel WW premie een werknemer betaalt en er totaal wordt opgehaald en tevens dat er niet meer WW premie wordt betaald dan aan WW uitkeringen wordt uitgekeerd.

    Over de lengte van de WW-uitkering vermoed ik dat er bij jou een misverstand is. Die duurt niet ”tot in lengte van dagen” zoals je schrijft. Die is wel eens maximaal 5 jaar geweest, maar is inmiddels slechts uiterlijk twee jaar. Voor jongeren is deze zelfs te verwaarlozen.

    Een containerwoning met tweemaal per dag een maaltijdsoep zoals je voorstelt is maatschappelijk uitermate onverstandig. Het leidt tot een geweldig kapitaalverlies. Moet je voorstellen: je raakt werkeloos, je kan je huis ineens niet meer betalen, je hebt plotseling achterstanden met al je rekeningen, je moet je huis uitgezet worden en er moeten betaalregelingen worden getroffen, er zijn daarvoor procedures nodig, je verpaupert en je komt niet meer aan het werk omdat je levenshouding inmiddels daardoor zodanig is gewijzigd dat je voor de arbeidsmarkt verloren bent.

    Op deze website wordt ook regelmatig een lans gebroken voor de liefdadigheid, zoals jij dat ook doet. Stel je daarvan niet teveel voor. De mensen met echte levenservaring weten wel beter. Om mensen goed te laten functioneren in de samenleving is meer nodig dan hen een kop warme soep uitreiken.

    Tenslotte merk je op dat de WW uitkering vele miljarden kost. Dat is onjuist. De WW uitkering is een stukje sociale zekerheid die met relatief bescheiden middelen overeind wordt gehouden. Bovendien staan tegenover de kosten natuurlijk de baten, alle mensen die er enorm mee geholpen zijn een moeilijke tijd voor hen door te komen. Jammer dat je dat niet noemt.

  20. Om te beginnen heb ik het niet enkel over een WW uitkering maar over alle dwangverzekeringen. In 2009 kostte dat 30% van het BNP (https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2010/31/sociale-bescherming-kost-169-miljard-euro). Goedkoop is dat niet. Het is dan ook niet voor niets dat sommigen voorstellen om iedereen maar een basisinkomen te geven om van de rompslomp af te zijn.

    Waarom je denkt dat iemand niet meer presentabel op een sollicitatiegesprek kan komen omdat hij in een containerwoning leeft ontgaat mij. Eveneens ontgaat het mij waarom opvang in de bredere familie of door private hulpdiensten onvoldoende zou zijn terwijl dit juist het sociale zekerheidsmodel is waar de mensheid al eeuwen gebruik van maakt. Bovendien, iedereen die wel eens wat van Theodore Dalrymple gelezen heeft begrijpt dat er grote misstanden plaatsvinden binnen de sociale staatszorg.

    Wat mij daarentegen niet ontgaat is de opmerking dat meer vrije keuze tot meer werk en meer complexiteit leidt. Dat is helemaal juist. Het is de makke van een souverein en vrij mens die zijn eigen keuzes maakt. En elke keuze die hij niet zelf neemt, maakt hem minder souverein, minder vrij en meer slaaf.

    anp rebel [24] reageerde op deze reactie.

  21. @Keinstein [23]:

    Beste Keinstein,

    Hartelijk dank voor je tweede reactie.

    Ik zal hierbij, vermoedelijk voor het laatst, nog reageren. Het betreft je nieuwe punten.

    Keinstein:
    ”Om te beginnen heb ik het niet enkel over een WW uitkering maar over alle dwangverzekeringen. In 2009 kostte dat 30% van het BNP (www.cbs.nl). Goedkoop is dat niet.”

    Keinstein stelt dus dat het hem om alle dwangverzekeringen gaat, niet om de WW alleen. Dit is echter uit zijn kritiek niet duidelijk. Keinstein kritiseert een bijdrage die uitsluitend op de WW betrekking had. De kritiek van Keinstein, als deze betrekking heeft op alle dwangverzekeringen, zou dan ook zijn doel missen. Overigens kent het CBS het begrip dwangverzekering niet. Het blijft onduidelijk of de totale sociale zekerheid kosten zelfs met goede wil te omschrijven zijn als dwangverzekering uitgaven. Een van de problemen is dat er bij sommige sociale regelingen geen directe koppeling bestaat tussen de zogenaamde premies en de uitkeringen, voorwaarde om van een verzekering te kunnen spreken.

    Keinstein:
    ”Waarom je denkt dat iemand niet meer presentabel op een sollicitatiegesprek kan komen omdat hij in een containerwoning leeft ontgaat mij.”

    De strekking van de woorden van de aangehaalde auteur wordt door Keinstein onjuist weergegeven.
    De woorden van de auteur: ”… je raakt werkeloos, je kan je huis ineens niet meer betalen, je hebt plotseling achterstanden met al je rekeningen, je moet je huis uitgezet worden en er moeten betaalregelingen worden getroffen, er zijn daarvoor procedures nodig, je verpaupert en je komt niet meer aan het werk omdat je levenshouding inmiddels daardoor zodanig is gewijzigd dat je voor de arbeidsmarkt verloren bent.”
    Als synoniem voor ’levenshouding’ kan in redelijkheid niet beschouwd worden ’uiterlijk bij een sollicitatiegesprek’.

    Keinstein:
    ”Eveneens ontgaat het mij waarom opvang in de bredere familie of door private hulpdiensten onvoldoende zou zijn terwijl dit juist het sociale zekerheidsmodel is waar de mensheid al eeuwen gebruik van maakt.”

    Het is Keinstein blijkbaar ontgaan dat de samenleving wat veranderd is sinds pakweg de Middeleeuwen. Door die verandering is het niet mogelijk sociale zekerheidsmodellen van die tijd te handhaven.

    Keinstein:
    ”Bovendien, iedereen die wel eens wat van Theodore Dalrymple gelezen heeft begrijpt dat er grote misstanden plaatsvinden binnen de sociale staatszorg.”

    Keinstein neemt de door hem bekritiseerde auteur ten onrechte kwalijk, dat deze nooit van Theodore Dalrimple heeft gehoord. Keinstein geeft de auteur ook niet de gelegenheid tot wederhoor, want hij vertelt niets over het, mogen we veronderstellen, onderzoek van deze Dalrimple.

    Keinstein wordt bij dezen aangespoord om vaker zijn gedachten in reacties op de Vrijspreker te verwoorden. Door onder woorden brengen en door confrontaties met andermans gedachten wordt een ieder zijn denken gescherpt.

Comments are closed.