Statisten gebruiken dit ‘argument’ wel eens om iemand die geen fan is van overheid schaakmat te zetten (in hun ogen dan). ‘Als je overheid zo geweldig vindt, dan verhuis je toch naar Noord Korea?’ is dan het gebruikelijke ‘riposte’. Een iets meer doorwrochte repliek volgt hieronder.

Als je een groot arm gebied neemt, zonder een autoritaire aanwezigheid die de boel controleert en je zet er een enorme muur omheen en laat niets in of uit gaan, dan kun je heel goed hier en daar geweld krijgen, diefstal, schermutselingen, enzovoort. Wat je absoluut niet zult krijgen (en wat we nu in Somalië zien) is een langdurig militair conflict.

De reden is simpel: wapens, bommen en kogels kosten geld en als je geen voedsel kunt betalen, kun je je geen wapens veroorloven. In situaties waar sprake is van langdurig, georganiseerd geweld, komt dit altijd omdat iets onnatuurlijks het conflict voedt. In veel binnensteden in de VS bestaat er eeuwigdurend bendegeweld, volledig vanwege de ‘zwarte markt’ die is ontstaan ​​door de stompzinnige ‘war on drugs’. Wanneer een overheid een enorme incentive creëert door onschuldige ondeugden tot ‘misdaden’ te verheffen (drugs, prostitutie, gokken, enz.), dan wordt het zelfs in zeer arme gebieden de moeite waard om een ​​drugsdealer te worden. Iedereen die TV shows als ‘Narcos’  en/of ‘ El Chapo’  heeft gezien die moet zich toch afvragen hoe zulke ontzettende simpele zielen zo puissant rijk en machtig konden worden. Puur dankzij de omstandigheden gecreëerd door de overheid/overheden en het feit dat hun gevoel voor empathie omgekeerd evenredig is met de grootte van hun ‘cojones’. Zonder overheid hadden Al Capone, Escobar en Guzman hooguit kleermaker, schoenenpoetser of ijsjesverkoper kunnen worden. Of slager, die skill zie je vaak terug bij drug lords.

In het geval van Somalië zijn er externe krachten, meestal overheden zoals de V.S., de Verenigde Naties enz., die geld en wapens aan beide kanten geven en daarmee een eindeloos militair conflict voeden. Dus de schuld geven aan “anarchie” – een afwezigheid van autoritaire macht – voor het geweld in Somalië, is een beetje geretardeerd. ‘Burgeroorlogen’ gaan over twee of meer facties die de nieuwe heersende klasse proberen te worden, een nieuwe autoritaire macht. Dat is nu precies wat een voluntarist NIET voorstaat.

Het is alsof je een rijke sadistische klootzak hebt die twee dakloze jongens vindt, en ze elk duizend dollar en een machete geeft om tegen elkaar te vechten en dan zegt: “Zie je wat dakloosheid veroorzaakt?” En toch blijven Statisten wijzen op binnenlands bendegeweld, of “georganiseerde misdaad”, of burgeroorlog gevechten in plaatsen zoals Somalië, als bewijs dat we heersers nodig hebben om “Mad Max” scenario’s af te wenden. De Opperdienaar lacht in zijn vuistje.

Originele artikel van Larken Rose

Hijseenberg, Maart 2018

5 REACTIES

  1. Als ik de Telegraaf mag geloven in Nederland al bijna een ‘narcostaat’ dus een grote bemoeizuchtige overheid voorkomt dit blijkbaar en de bijbehorende puinhopen niet. En kwa voorbeelden vind ik ‘Scarface’ toch de mooiste, al is het nep.

    Met dat argumentum ad Somalia, zou ik tegen de zegger zeggen: “Je lult uit je nek en je stinkt uit je bek ouwe. Neem ff een pepermuntje.” 😉

    dr. heinz [4] reageerde op deze reactie.

  2. Merk op dat Somalië ook stabiele delen kent. De mainstream media berichten daar echter niet over. Die brengen het alsof heel Somalië gebukt gaat onder geweld.

    Wijlen Mchiel van Notten -een Nederlandse jurist en aanhanger van het nlibertarische natuurecht- woonde zelf bijna 15 jaar in Somalië. Hij werd een officieel lid van een clan door zich in te huwelijken. Als jurist bestudeerde hij het rechtssysteem van de Somaliërs en gaf hij adviezen over hoe dit te verbeteren.

    “De meeste commentatoren omschrijven het huidige Somalië als rechteloos en chaotisch. Maar die omschrijving is onzinnig. De meeste Somaliërs schikken zich naar hun gewoonterecht en respecteren de uitspraken van hun gerechtshoven. Wanorde is er alleen in die paar gebieden waar de politiekers van de ter ziele gegane Republiek Somalië, meestal de “krijgsheren” genoemd, nog steeds proberen hun wil op te dringen.
    Wat de commentatoren niet zien is dat de traditionele Somalische maatschappij min of meer georganiseerd is zoals het internet. Net zoals dat communicatiesysteem heeft het Somalische systeem voor het handhaven van het recht geen kop of staart. Haar bestuurlijk systeem heeft geen uitvoerende macht en geen wetgever. Het functioneert zonder een minister van justitie of opperste gerecht, en niettemin wordt er recht in geschapen en gesproken. Vele buitenstaanders begrijpen niet hoe dit werkt. Omdat zij niemand zien die bezig is met wetten maken en de naleving ervan af te dwingen, denken zij meteen dat er geen recht heerst. Vervolgens stellen zij voor om onder de Somaliërs een democratie te vestigen. Maar daarbij gaan zij voorbij aan de vaststelling dat democratie onverenigbaar is met het egalitaire karakter van de Somalische samenleving. De Somaliërs verzetten er zich heftig tegen om te worden opgedeeld in twee politieke groepen, zij die heersen en zij die beheerst worden. En dat is precies wat democratie doet.”

    Wie zich wil verdiepen in de Somalische samenleving -en dan met name hun rechtssysteem- kan ik het boek “The law of the Somalis” van Van Notten van harte aanbevelen.

  3. Het klopt, dat in een gebied zonder centraal gezag partijen die een conflict hebben dit nooit lang kunnen laten voortduren, omdat het conflict een aanslag op hun resources betekent. Dat sluit echter een Mad Max of Walking Dead (de Saviors) scenario niet uit.

    Het is immers heel goed mogelijk, dat één van de partijen wint en dan een centraal gezag vestigt dat de onderworpenen uitbuit, waarna het weer langdurig een ongemakkelijke vrede kan zijn tot de volgende revolutie.

    Als de VN nu voedselhulp ter beschikking stelt voor de uitgehongerde bevolking dan blijft er dus meer geld over om wapens van te kopen. Het einde van het conflict en de vestiging van een centraal gezag door de overwinnaar wordt zo kunstmatig uitgesteld.

    Moet je daarom externe hulp afwijzen? Nee, natuurlijk niet. Iedereen heeft het recht zich tegen de vestiging van een dictatuur te verweren.

    Natuurlijk is er ook een libertarische rechtsorde (no force, no fraud) denkbaar in een samenleving zonder centraal gezag, maar dat is alleen waarschijnlijk in complexe samenlevingen met grote gevestigde belangen waar ieder gewelddadig conflict veel meer kost dan een vreedzame oplossing (zie het desbetreffende hoofdstuk in David Friedman’s boek Machinery of Freedom).

    In primitieve apocalyptische clubjes waar een mensenleven niet veel waard is en mensen er veel langer over doen om te leren van hun fouten, ligt alleen het recht van de sterkste voor de hand.

    ============================

    Police, Courts, and Laws – On the Market (David Friedman, The Machinery of Freedom, 2009)
    http://www.daviddfriedman.com/The_Machinery_of_Freedom_.pdf

Comments are closed.