Atlas Shrugged is niet de enige libertarische film. In 1975 verscheen “the incredible bread machine”. Een qua camera gebruik verrassend moderne korte film van iets meer dan een half uur.

4 REACTIES

  1. Het filmpje roept veel herkenbaars op, maar raakt ook de allerdiepste (filosofische) kern waar de gebrekkigheid en rot zit die uiteindelijk tot de val van beschavingen leidt. De grootste kracht die tevens de grootste zwakheid is.

    Na wat geweeklaag over activiteiten van overheidsorganisaties komt de Increadible Bread Machine aan bod. Gezien de kleur geel (shirt, auto) en de oude traditie om anderen als graan te ‘oogsten’ zodat ze een soort Jezusje worden (het ‘brood des levens’) een verkapt pleidooi om terug te keren naar een soort feodaal systeem.
    Nu zijn verzinselen zoals een adelstand op zich neutraal van aard, maar de traditionele invulling ervan bevat als ingrediënt haar grootste kracht die tevens haar grootste zwakheid is. Dit ingrediënt hebben latere partijen (overheidsorganisaties en andere werkgevers) in hun strategie verwerkt, wat uiteindelijk tot de hedendaagse decadentie (verval) heeft geleid.

    Die stelling schreeuwt om een herkenbare illustratie. De Bijbel is een religieuze afspiegeling van een feodaal systeem. De verhalen van Job en Jozef in Egypte spreken boekdelen. God (lees; een staatshoofd) heeft grootste plannen voor iemand. Satan (lees; een (minster)president of iets dergelijks) zorgt ervoor dat een doelwit – dat in de rol van instrument gaan komen – niet langer kan vertrouwen op intimi. En/of andersom. Aan het einde van de rit krijgt het doelwit een stapel goud aangeboden, een ring (van macht) en een positie in een kring van ‘broeders’.

    Als je iemand vanuit het feodalisme of hedendaagse staatsreligie hoort spreken over broeders, zusters, familie, dan betreft het in feite een soort collegiale verhoudingen á la een verstandshuwelijk. Wordt er over liefde gesproken, dan betreft het geen onvervalste liefde, maar gewenst gedrag onder een valse vlag. Het zijn lijmmiddelen om voor elkaar te krijgen wat zonder dat soort buzzwords niet voor elkaar gekregen kan worden.

    Om iemand tot medewerking over te halen en bruikbaar te maken voor een staatshoofd, werkgever of wat dies meer zij wordt ingegrepen in de chemie tussen intimi. Zodanig dat het enige dat werkelijk waarde heeft, het onderlinge vertrouwen, afhankelijk gemaakt wordt of desnoods verwoest wordt om iemand bruikbaar te maken voor anderen. In de plaats van Job had ik gezegd; “hou dat tering-goud van je maar. Ik ben niet te koop en al helemaal niet voor jullie”. Als het meest waardevolle is verwoest, heeft geen enkele inzet meer zin. Behalve om het zieke denkmodel waaruit dit soort ellende voortkomt volledig te verwoesten. Omdat het verwoestend uitwerkt voor werkelijk kapitaal (vertrouwen tussen intimi) dat glans geeft aan een leven, en anderen tot instrument probeert om te vormen. Ten koste van het waardevolle, verpakt met de schone schijn van eer, roem en wat dies meer zij.

    Deze grootste kracht, de mogelijkheid om vertrouwen tussen intimi aan te vallen en te verwoesten, is tevens de grootste zwakheid van dit oude denkmodel. Waarom? Omdat juist onvervalste liefde tussen intimi de grootste kracht is om bijvoorbeeld geestesziekte (waandenkbeelden) en andere gebrekkigheid te genezen. Daarmee is onvervalste liefde en vertrouwen tussen intimi de grootste kracht die tot de grootste zwakheid wordt gemaakt, als breekijzer waarmee desgewenst ingebroken wordt in intieme verhoudingen tijdens pogingen om behulpzaamheid af te persen.

    @jhon [1]: Wanneer anderen als eigendom worden beschouwd en behandeld, veroorzaakt dat armoede. Omdat werkelijk kapitaal vernietigd wordt, stukje voor stukje (tijd is ‘geld’ dat niet te koop is). En daarmee de waarde van het leven dramatisch omlaag gaat. Het povere optreden van adel, werkgevers etc. om behulpzaamheid te verkrijgen veroorzaakt een ongekende geestelijke armoede.

  2. Zoals ik eerdere stelde; adel is door geestelijkheid op een filosofisch dwaalspoor gezet. Die invloed toelaten was m.i. een fatale fout. En helaas doet voorbeeld volgen, waardoor besmetting met deze invloed zich heden wereldwijd verspreid heeft.

    “Het is volbracht” zullen sommigen misschien denken, maar tegelijkertijd opmerken dat hiermee een onbeheersbaar probleem is gecreëerd. Wanneer zelfs intimi wanneer het erop aankomt van anderen niet op elkaar mogen vertrouwen, is er (vrijwel) niets meer van waarde over dat nog verloren kan worden. Dat beseft ‘men’ massaal en daar komt allerlei perverse gekkigheid van.

  3. Uiteraard komen deze opmerkingen niet uit de lucht vallen. Ik kende deze wortel van perversie nog voor er verwoesting in ons leven werd aangericht. Er zijn systematisch pogingen gedaan om het vertrouwen tussen ons als intimi ten gronde te richten, ook en zelfs het vertrouwen in onze eigen geest en lichaam. Zoals ik eerder schreef is er op ons een soort Holodomor losgelaten. Dat heeft ertoe geleid dat we ons gisteren gedwongen zagen om te praten over de vraag wanneer en hoe we stoppen met eten. Gezien de obsessieve en systematische pogingen van buitenaf om ons onder controle te krijgen en bruikbaar te maken.

    Als je de kersttoespraak van Willem-Alexander leest, dan springt eruit dat conflicten niet op de spits gedreven moeten worden. Wat toch door vorsten en overheidsorganisaties gedaan wordt om anderen bruikbaar te maken en houden. De klapper zit ‘m uiteraard in de afsluiter, over de kerststal. Wat zou een vorst zijn zonder een stal van ministers die in voorgespiegelde waandenkbeelden geloven maar ondertussen subliem worden afgehouden van datgene wat werkelijk waardevol is? Om tot ‘sublieme’ uitkomsten te komen, in de Heilige Naam van een koninkrijk of natiestaat? Kijk je naar het optreden van ministers, dan kijk je naar een gerobotiseerde opvoering. Of misschien een opvoering van zombies.

    Voodoo priesters weten het al eeuwen; begraaf iemand systematisch onder de shit en je hebt als het ‘mee wil zitten’ na enige tijd een aanstuurbaar object dat in voodoo bekend is als zombie. Hoewel een functionaris in het dagelijkse leven anders genoemd wordt. Een mechanisme waar ook werkgevers tegenwoordig dankbaar misbruik van maken, andersom; “wil je niet in de shit komen, dan… Denk aan je gezin!” (en soortgelijke lulverhalen)

Comments are closed.