(Gelieve dit op kalme toon te lezen. Rustig, in het tempo zoals het ook geschreven is. Met een adempauze als start, alsjeblief)

Een verstikkend gevoel overviel me op het moment dat ik in de supermarkt bij de kassa aanschoof. Om me heen gezichten achter mondkapjes alsof het nooit anders is geweest. Een bangmakende eenzaamheid die ik voelde te midden van de vele mensen om me heen. Al heel veel langer voel ik me triestig, machteloos en opstandig tegelijk bij het zien van de surrealistische wereld, waarin we terecht zijn gekomen. Nu ineens werd het teveel…

IS DIT ECHT?

Mondkapjes die slordig om een kin hangen, al tig keren verfrommeld uit een jaszak gehaald. Voorschriften over hoe een kapje te gebruiken is daarbij in het hoofd van de eigenaar al lang de gedachte niet meer. ‘Zolang er maar een lapje voor hangt’, wel. De gedachte aan een boete eveneens. Met hygiëne heeft het weinig van doen.

Op straat aangekomen hetzelfde beeld. Mondkapjes op de fiets. Op het gezicht van een chauffeur, alleen in zijn auto. Of gisteren in het bos, wandelend met mondkapjes in de wind. En op straat met gesloten winkels en horecazaken op de achtergrond als triest decor.

Is dit echt?

Een jaar lang dezelfde angstberichten. Steeds weer nieuwe cijfers. Iedere dag, en altijd alarmerend. Alléén maar alarmerend. Geven besmettingsgetallen daar geen aanleiding toe dan is er altijd wel een mutant die op zijn beurt staat te wachten . Passend in een niet aflatende angstcarrousel met het kapje als de nieuwe etiquette, mutaties en nieuwe cijfers als de constante motor er achter.

ROL

Verschillende gevoelens vechten om voorrang. Niemand die durft te zeggen dat de massaal gedragen mondkapjes niet volgens voorschrift worden gedragen en dat we daarmee met zijn allen een virus voor de vorm bestrijden. En iedereen die het weten kan.

Het voelt als een toneelspel waarin niemand een rol heeft gevraagd, maar iedereen ze accepteert. Een rol in de uitvoering van een beleid dat aan alle kanten rammelt, waarbij kleine en grote schandalen voortdurend over elkaar heen struikelen. Met angst door getallen waarvan niemand zich afvraagt of ze kloppen.

WEG KWIJT

Er is zoiets als de psychische staat waarin je verkeert, waarin je zelf de mate van zingeving bepaalt van de wereld om je heen. Dit begrip van de wereld, kort gezegd je gezonde boerenverstand als kompas dat de richting duidt waarop je mag vertrouwen, werkt dat niet meer?

Ben ik de weg kwijt?

Is de wereld om me heen de weg kwijt?

ANGST EN LOGICA

Het afgelopen jaar is aan ons voorbijgetrokken als een aaneenschakeling van zaken waarover fundamentele vragen aan de kant werden gezet. Over dubieuze besluiten, tegenstrijdige maatregelen en onzinnige uitkomsten. Over disproportioneel beleid dat eenkennigheid en incompetentie etaleerde en logica ontbeerde. Over de gretigheid waarmee angst tot management wordt gemaakt. En waar angst steeds weer de gladmaker is om voorgaande oneffenheden weg te strijken. Nieuwe ververste angst, zo lijkt het, om te laten vergeten dat de vorige niet klopte.

Het was die verontwaardiging die ik voelde toen het me teveel werd achter mijn mondkapje daar bij de kassa. Omdat het me niet meer lukt om geloofwaardig in te stemmen met een wereld die ongeloofwaardig is.

ONTKENNER

Ik ontken niet dat je aan corona dood kunt gaan of dat het je blijvend kan toetakelen, waarover ik weet uit eigen kring. Ik ontken ook niet dat je óók dood kunt gaan aan duizenden andere dingen. Ik ontken niet, ik accepteer daarmee dat het leven eindig is.

Wat ik niet accepteer is dat logisch denken hoort op te houden op het moment dat het ongewenst blijkt, als serieus afwijkend geluid de verdachtmaking van complot of soortgelijk over zich heen gelegd krijgt. En daarmee tot onontvankelijk wordt verklaard. Achteloos genegeerd, ongeacht de inhoud.

GEZICHT

Ik wil mijn mondhoeken laten zien, mijn gezicht en daarmee iedere dag weer de wereld ‘gedag’ zeggen. De wereld omarmen met het vertrouwen dat ík er aan meegeven wil.

Om me daardoor de ruimte te geven om méér Jan te kunnen zijn dan de dag ervoor. Dat heet groeien. Zolang je leeft. En dat er een grens aan is weet ik.

Tot het zover is wil ik lyrische vrijheid voelen. De vrijheid om iedere nieuwe dag toe te zingen met al zijn risico’s. Dat wat iedere dag weer spannend en de moeite waard maakt. Dat wat leven heet.

Ik ben geen ontkenner van een virus. Ik ben erkenner en verkenner van het leven er omheen.

Zonder mondkapje vanaf nu.

Jan Duijf

11 REACTIES

  1. Hear! Hear! 🙌

    Punt is wel, dat niet iedereen het aandurft die grens op te zoeken. 💀

    Hoeft ook niet. Mensen met doodsangst of de instelling ‘better safe than sorry’ kunnen zich zoveel beschermen als ze willen, zolang degene met doodsverachting of met de instelling ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ maar de vrijheid krijgen op hun eigen manier met het risico om te gaan. 😅

    Mogelijk maakt hun zorgverzekeraar daar bezwaar tegen, maar dat zien ze dan wel weer. 😁

  2. Off topic. Na alleraardigst Haags toneelstuk: Sigrid Schwab voor m. president, daarna een Israëlische coronabeleid invoeren in Nederland, betekent iedereen verplicht coronapaspoort en jaarlijks meerdere malen injecteren met………tja, met wat eigenlijk?

    On topic. En wie serieus genomen wil worden kan maar beter het bestaan van virussen niet ontkennen. Virussen en vooral het zogenaamde coronavirus ontkennen kan namelijk in sommige gevallen behoorlijk je carrière of werk schaden of je partner, kinderen, vrienden of familie kosten, met allerlei daaraan verbonden vreemde of verschrikkelijke ‘bijwerkingen’ en maakt je uiteindelijk ook nog eens in de ogen der slaven tot een soort van dorpsgek. Beter blijven likken en voorover buigen en vooral geen onrust in de kudde veroorzaken.

  3. Ik verbaas me erover dat zoveel mensen met een masker gaan lopen. In november 2020 deed ca. 90% van de mensen vrijwillig een masker op, na 1 december 2020 was dat ca. 99,5%. De dictator heeft zijn doel ruimschoots behaald.

    Het lef om geen masker te dragen zal ook te maken hebben met je zelfvertrouwen en de mogelijkheden om je verbaal en fysiek te weren.

    • En ik verbaas me erover dat hele volksstammen en kuddes (de vijanden) geloven in een ‘killervirus’ en vol in de corona (= griep) zwendel trappen en zich zonder enige nadenken of verdere zelfonderzoek laten afspuiten met een experimentele substantie. Trappen met vreugde en plezier, smekend met open armen en ogen vol in de mainstream, overheid, politiek en farmaceutische industrie hun leugens en manipulatie.

      Opdat ze eraan mogen sterven, dat zal een vorm van redding betekenen. Voor mij geen enkele medelijden met de afgespotenen.

      “Het coronavaccin van Pfizer en BioNTech wordt ook getest op kinderen. Woensdag hebben de eerste proefpersoontjes een inenting met het middel gekregen. De jongste deelnemers zijn zes maanden oud, laat Pfizer donderdag weten”…. bron: telegraf….6 maanden jong is geen kind, maar altijd nog een baby overgeleverd aan anderen en is verkrachting en poging tot moord. Hoe diep is de mensheid gezonken dit zonder blikken of blozen te accepteren en toe te staan?? En waar zijn de machtige organisaties die zich inzetten voor mensenrechten en o.a. tegen misbruik en geweld? Alles tot op het bot rot en corrupt, dat zijn ze. Het zou mij niet verbazen als de demonen van de farmaceuten en organisaties zich er ook nog op bevredigen, want hoe laag en vies je het ook kunt bedenken, ze zullen bestaan die het nog viezer en lager kunnen.

      Kinderen en baby’s overgeleverd aan satanische monsters en dat de ouders ervan en de farmaceuten een ernstige en ongeneeslijke vorm van kanker mogen krijgen. Farmaceuten en staat met schijt aan kinderen en baby’s, kun je nagaan hoeveel schijt ze hebben aan de doorsnee mensheid.

    • Het is de sociale druk.
      Mensen zijn bang om uit de groep te vallen.
      Rutte & Co weten dat.
      Als iemand mij iets zegt omdat ik geen masker draag stop ik ze “dead in their tracks”.
      Gewoon je hand opsteken als teken dat ze stil moeten zijn.
      Je hoeft niet eens iets te zeggen.
      Straal zelfverzekerdheid uit met een air van “Nou? Wat wil je eraan doen dan?”
      Ik kijk mensen gewoon recht aan tot zij hun blik afwenden.
      In winkels is het ook niet verplicht, want het is geen openbare ruimte.
      Dat zijn alleen overheidsgebouwen.
      Mensen weten niet wat hun rechten zijn.
      Je ziet ook nergens bij de ingang van winkels” Mondkapjes verplicht”.
      Wel “Vergeet je je mondkapje niet?”
      Nee hoor. Ik was het niet vergeten.

  4. Ik had dit artikel uitgeprint, en op de kantinetafels op het werk gelegd, zodat meer mensen het lezen.
    Ik ben chauffeur, en mijn baas belde me onderweg op.
    Of ik de mensen aub niet meer met zulke dingen lastig wilde vallen.
    “Mondkapjes zijn gewoon volgens de wet, en wij houden ons aan de wet.”
    Hadden ze camerabeelden bekeken, om uit te vinden wie het daar neer heeft gelegd.
    Goed dat ik nu de standpunten van het bedrijf ken.
    Ik zoek een andere baan, voordat het vaccin ook wet wordt.

    • Goeie actie, John! Prima als mensen er over nadenken. Logisch wel, dat het bedrijf geen problemen wil en zich daarom aan de regels houdt. Dat heeft met zin of onzin van bepaalde regels en voorschriften niets te maken. In iedere dictatuur geldt: zolang je de regels volgt, merk je nergens wat van.

  5. Beste Jan,

    Het is inderdaad jammer dat iedereen die tegen mondkapjes is, al snel wordt aangekeken als een virusontkenner. Het is ook jammer dat er meteen zoveel virusontkenners op je artikel reageren, alsof jij je hebt geprofileerd als een van hen. Terwijl je je juist zo genuanceerd uitlaat.

    Net als jij besef ik dat het SarsCov2-virus wel degelijk een gezondheidsrisico vormt. Ik onderstreep ook het maatschappelijk belang van virusbestrijding, ook al kun je inderdaad vraagtekens zetten bij de effectiviteit van alle maatregelen die nu over ons uitgestrooid worden.

    Zo heb ik net als jij ook ik mijn twijfels over de effectiviteit van mondkapjes tegen het virus. Mits goed gebruikt, geloof ik wel degelijk in hun effectiviteit, maar in het dagelijks leven is correct gebruik vrijwel ondoenlijk. Misschien wordt door het incorrecte gebruik van die kapjes het risico op doorgifte van het virus juist verhoogd. Misschien is dat precies de reden waarom de overheid in eerste instantie zo sceptisch was t.o.v. het invoeren van het mondkapjes-advies en later -plicht. En als je ziet hoe de politici zelf het slechte voorbeeld geven, door kapjes uit hun zak te halen en er weer in te stoppen of zelfs tussendoor op een tafel of katheder leggen, en het kapje volledig in de hand nemen in plaats van alleen aan de elastiekjes – waardoor ze hun handen en kleding mogelijk besmetten als ze asymptomatisch of presymptomatisch virusdrager zijn, of het virus van een ander op hun kapje hebben opgevangen – en vervolgens met die handen weer trapleuningen, werkbladen en deurknoppen e.d. vastpakken die een ander ook aanraakt; tja, dan vraag je je af wat dat doet met het risico op doorgifte van het virus.

    Was het dan toch niet beter om te hameren op vaak handen wassen (maar juist NIET STUK wassen), onderling afstand bewaren, niet samenscholen in slecht geventileerde ruimtes…. en vaker schoonmaken van gedeelde oppervlakten (deurklinken, trapleuningen e.d.)?! Ik hoop dat iedereen die de mondkapjes aan de wilgen hangt, deze maatregelen toch zoveel mogelijk probeert na te leven, zodat we het virus onder controle kunnen krijgen. Want ik ben ervan overtuigd dat als die maatregelen beter waren gecommuniceerd en nageleefd, we het virus al veel eerder tot een aanvaardbaar niveau hadden teruggedrongen en de lock-down met zijn zware maatschappelijke impact hadden kunnen beperken of voorkomen. En dat tij kan nog steeds gekeerd worden. Als iedereen die tegen de lock-down is, toch bereid zou blijven zich aan die basismaatregelen te houden en de druk of drang weerstaat om radicaal de kop tegen de wind te gooien, dan zou de maatschappij een stuk sneller weer opengegooid kunnen worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in