De gewiekste Turkse zakenman die ik gisteren ontmoette, vertelde mij, dat hij enkele jaren geleden een stuk grond gekocht had voor € 160.000,00 en het onlangs verkocht had voor €180.000,00.

In aanmerking genomen de inmiddels opgetreden waardevermindering van de euro is dit natuurlijk geen geweldige transactie. Toch was deze zakenman er zeer tevreden mee: want, zo verklaarde hij mij, voor een euro kreeg hij nu veel meer Turkse lira’s dan voorheen.

In de gedachtenwereld van de zakenman was er een winst ontstaan, doordat de Turkse lira de laatste jaren veel van haar waarde verloren heeft ten opzichte van de euro.

De ervaring wijst uit, dat de belegger vaak te veel gefixeerd is op nominale percentages.

Men ervaart bij voorbeeld een rentepercentage van tien procent met een inflatie van acht procent als voordeliger dan een rente van vijf procent met een inflatie van één procent, hoewel in het eerste geval de belegger op twee fronten nadeliger af is: een lagere reële rente en een hogere belasting op het nominaal verworven inkomen.

Omdat dit soort onjuiste percepties gewoonlijk in het voordeel van de financiële industrie werken, is deze er veel aan gelegen, dergelijke percepties in stad te houden.

Ook het onderwijs werkt niet mee. De Nederlander die het diploma van de middelbare school behaalt, beschikt gewoonlijk niet over een groot financieel inzicht, om het mild uit te drukken.

Voor abituriënten van de meest faculteiten geldt hetzelfde. In het bijzonder doktoren zijn een gemakkelijke prooi voor de financiële industrie. Zij zijn opgeleid tot geldfabriek, maar gedurende de gehele opleiding is niet één uur besteed aan het vergroten van hun financieel inzicht of bij voorbeeld aan de beste wijze van factureren.

Hugo van Reijen

9 REACTIES

  1. Je hoeft géén brood te kunnen bakken als je weet waar de bakker woont!

  2. Doktoren en tandartsen zijn aangeschoten wild inderdaad. Het zijn ook vaak mensen die denken : ik laat het graag aan professionele geldbeheerders over. Dan komt het wel in orde. Die dumpen het dan in iets waar ze de meeste commissie voor krijgen of wat op dat moment in de mode is.

    • Dit is BUITENGEWOON juist. Er zijn mij schrijnende gevallen bekend, waarin mensen volkomen geru-ineerd zijn geraakt door adviezen van financiele adviseurs, wier bloeddorstigheid slechts overtroffen wordt door hun stoliditeit. Waaronder twee gevallen van personen die van een ZEER BEKEND HUIS al hun geld in internetaandelen moesten stoppen: twee keer vijf miljoen gulden ging binnen een jaar volledig verloren.

      • Ja, dat soort voorbeelden zijn er helaas inderdaad. Maar dat is zeker niet de standaard. Een beetje financieel adviseur geeft vanwege alle wettelijke disclaimers helaas al bijna geen advies meer. Het kan vriezen en het kan dooien. Is dat dan wat je wilt?

        Het grote probleem bij beleggingsadvies is dat particulieren vaak voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. Het mag niets kosten en het moet de hoogste rendementen opleveren. Dan is het toch logisch dat je uiteindelijk in zee gaat met de financiële kwakzalvers?

        Zoals Hugo zelf al aangeeft, de oplossing ligt natuurlijk in de educatie. Dus stel je dan niet op als slachtoffer van een slechte opleiding. Neem de leiding en zorg dat je weet waar je over praat voordat je adviezen gaat inwinnen. Het herkennen van adviezen die too good to be true zijn, is geen rocket science. Een tandarts of dokter zou daartoe zeker in staat moeten zijn.

  3. Hyper-inflatie is aanstaande; koop nuttige zaken is mijn devies.

    Get ready for a gov-coin…
    Hiermee kunnen mensen zoals ik (nooit en te nimmer laten afspuiten) helemaal niets!

  4. Enerzijde ben ik het met Hugo eens en anderzijds is enige nuance toch op zijn plaats.
    Bedenk dat ofschoon beleggen in normale tijden niet zo moeilijk hoeft te zijn, dit in uitzonderlijke tijden soms wel een enorme uitdaging is.
    Denk bv. aan een onhoudbare schulden zeepbel. Menig emittent zal defaulten. Maar staten zouden dit kunnen vermijden door veel nieuw geld bij te drukken … met hoge inflatie of zelfs hyperinflatie tot gevolg, waardoor je qua koopkracht fors achteruitgaat wanneer je -pakweg- Turkse lira in geen tijd fors aan waarde inboet.
    Soms is achteraf bekenen zelfs een klein verlies (i.t.t. een groot verlies) de beste uitkomst.
    Zo kan je bv. op een bepaald moment menen dat aandelen overewaardeerd zijn en nominaal met 50% zouden moeten dalen.
    Maar mogelijk zijn ze aan de vooravond van een hyperinflatie toch de beste belegging.
    Solide blucips zullen (als groep) de crisis vermoedelijk wel overleven en hun koersen zullen nominaal fors de hoogte ingaan. Mogelijk dat je gecorrigeerd voor inflatie aan het eind avn het decennium toch enkele tientallen procenten verlies hebt geleden, maar … zowel cash als obligaties zouden compleet waardeloos geworden zijn en vastgoed zou mogelijk -na inflatiecorrectie- minder hebben gepresteerd dan de beurs.
    Concreet geval: de Argentijn die in het vorige decennium een fonds kocht wat de Merval beursindex trackteis omgerekend in USD “amper” 20% van zijn vermogen kwijt (ja, en die dollar zelf is ook wat minder waard), maar heeft daarmee VEEL minder verlies dan degene die in cash, obligaties of lokaal vastgoed zat.

    Terugkerend naar Hgo’s Turkse zakenvriend: ik ken het volledige plaatje niet, dus kan ik geen eindoordeel vellen, maar het is best mogelijk dat in zijn omstandigheden die belegging in dat stuk grond de afgelopen jaren een briljante zet was, vergeleken bij de hem alternatieven die hem voorhanden waren.

Comments are closed.