NachthemelGVia de samenwerking met Nachthemel: Hans de Boer van werkgeversorganisatie VNO-NCW, bestond het om afgelopen woensdag de MSM media te bevlekken met de opmerking dat honderdduizenden Nederlanders met een uitkering ‘labbekakken’ zijn, die per direct aan het werk kunnen en moeten. En om ze aan het werk te krijgen wil De Boer dat de bijstandsuitkering daarom omlaag gaat. “Handen uit de mouwen’’, zegt hij tegen het grootste deel van de half miljoen ‘bijstanders’, onder wie vele hoogopgeleiden. “Die kunnen ook gewoon asperges steken, in het zonnetje, met de radio aan. Wat is daar fout aan?”

Niet zo heel erg veel, zou je dan zomaar kunnen denken. Prima zaak om te werken voor je geld. Niet dan? Je gaat toch niet parasiteren op het geld van de ander? Nee, niet in normale tijden, zeker niet! Maar wat te doen in oorlogstijd? Wordt het dan niet eens tijd de grammofoonplaat toch ook eens om te draaien? Want wat te doen onder feitelijke oorlogsomstandigheden? Nederland ressorteert immers onder het gezag van de Europese Unie en is gehouden aan EU- wetgeving, in de wetenschap dat de Nederlandse kiezer zich juist in referendum keihard met een NEE heeft uitgesproken tegen die (grond)wetgeving, maar die er in een anderen kaft gestoken toch ‘gewoon’ kwam. Dus daarom dan maar grijpen naar het middel van dwangarbeid middels dwingende arbeidparticipatie- wetgeving?

Want de melding van de Boer komt alweer in een iets ander daglicht te liggen indien we weer een ander MSM bericht van dezelfde dag erbij betrekken. Namelijk het bericht dat ontslagadvocaten momenteel juist overuren draaien door nieuwe ontslagregels die per 1 juli ingaan. Veel werkgevers proberen nog snel het overtollig of niet-functionerend personeel te lozen. Bij arbeidsadvocaten en rechtsbijstandsverzekeraars heerst dan ook grote drukte. En laat nu precies de club van werkgevers ook weer de club van Hans de Boer zijn.

Betrekken we deze twee arbeidsmarkt gerelateerde berichten dan weer bij het UWV bericht van een dag eerder, namelijk dat het UWV en de rechters de adem inhouden omdat men vreest voor een ware uitbraak, men spreekt van een golf aan ontslagaanvragen’, dan dragen de gedachtekronkels van de Boer toch wel minimaal een bijzonder exceptioneel luchtje met zich mee.

Maar met deze bijdrage hebben wij deze keer niet de intentie een waardeoordeel te geven over bijstandsuitkeringen en het sociale verzekeringsstelsel in het algemeen, noch over de moraliteit van Hans de Boer samen met zijn club broodheren. Daar is al genoeg over gezegd en gesproken, niet in de laatste plaats op deze website. Maar waar het ons deze keer om draait is de vaststelling dat hetgeen waar zeer, zeer velen, jaren en jarenlang voor hebben gewaarschuwd, nu daadwerkelijk op het punt staat te voltrekken: een gierend onoplosbare en toenemende werkloosheid naar Grieks, Spaans, of Portugees voorbeeld. Wellicht erger.

Een situatie waarbij inmiddels achter de schermen dan ook de totale paniek lijkt uitgebroken. Waarbij de jonge, en meest vitale, zojuist afgestudeerde VWO- er, wellicht nog precies eventjes kans maakt op een betrekking als aspergesteker of straatveger, maar waarbij elk ander…???

Het Zwarte Pietenspel over die onstuitbare werkloosheid lijkt in ieder geval in haar volle glorie een aanvang te hebben genomen: de verwensingen, verwijten, beschuldigingen, stigmatisering en rechtsgangen over en weer, zijn alreeds losgebarsten. Rest slechts onze nieuwsgierigheid wie als eerste met de vinger naar zichzelf gaat wijzen?

De Nederlandse overheid, het kabinet, of de Europese Unie?

33 REACTIES

  1. Ik zou zeggen: “Laat die lamzak* van een Hans de Boer zelf maar asperges gaan steken. Want zijn werkverschaffingsbaantje bij subsisdiespons VNO-NCW kan veel goedkoper worden gedaan door een Pool.”

    * Ook zo’n geinig ouderwetsch woord.

    G.Deckzeijl [8] reageerde op deze reactie.

  2. Zou het niet ideaal zijn als we de werkgevers laten ophoesten voor de kosten van de uitkeringen zoals ww en bijstand. Immers ligt dan daar de druk wat betreft de werkloosheid. Dit in gedachte houdend verlicht het gelijk de werkdruk, dus minder zieken en dergelijke. Nu genieten werkgevers vooral van de lusten van de economie maar niet van de lasten. Als de economie goed gaat wil men maar erg graag profiteren van de arbeiders, door flink over hun rug geld te verdienen, maar zodra er een beetje tegenwind is moet de ballast overboord gegooid. worden, en mag de gemeenschap voor de kosten opdraaien.

    Bertus [3] reageerde op deze reactie.
    Individualist [6] reageerde op deze reactie.
    Vilseledd [13] reageerde op deze reactie.

  3. @Burnitall [2]: Ik denk niet dat je op deze site veel vrienden gaat maken met zulke ideeën Burnitall.

    Dit echter gezegd hebbende, zit er natuurlijk wel een kern van ‘meer logica’ achter, dan zoals het nu is geregeld. Gaat het supergoed met die economie, hoogtij, dan steken de werkgevers vanzelfsprekend, terecht, enorme winsten in de zakken. De werknemers toucheren in verhouding slechts een schamele fooi. Dus in dit opzicht heb je wel een punt. Maar zou je dat vandaag per direct bij wet afdwingen, dan is gelijk alles dat geen grote multinational is, failliet. Daar moet je dan ook weer eerlijk over zijn. Resultaat: nog meer paniek, nog meer werkloosheid.

    Hoe zal dat gaan in een Libertarische samenleving? Individuen kunnen dan op vrijwillige basis een verzekering afsluiten. Bij een verzekeraar of een organisatie op non-profit basis. Or what ever. Ik meen dat dit nog de allerbeste oplossing voor het probleem betreft. Edoch: ook hier zal die verzekeraar altijd in het ongewisse blijven over de externe gedragingen van buitenlandse overheden en markten. Dus hoe ga je bijvoorbeeld die premie berekenen?

    Bertus [4] reageerde op deze reactie.
    Burnitall [12] reageerde op deze reactie.

  4. @Bertus [3]: En als ik daar dan weer in gedachten wat verder over door filosofeer:

    Waarom leggen we die lasten (voorlopig) eigenlijk niet compleet bij de allergrootste multinationals neer? I.p.v. hen de meest gunstige belastingtarieven voor te rekenen? Het is toch geen verplichting grote multinational te worden? Bovendien wordt de concurrentiepositie van de middenstand op die manier ook nog eens aardig gecompenseerd. (Meer diversiteit aan banen, meer werkgevers!)

    Betrek hierbij dat velen stellig menen dat die grote multinationals in feite verkapte overheden zijn, maakt deze gedachte bovendien meer dan verdedigbaar.

  5. @Burnitall [2]:

    Nu genieten werkgevers vooral van de lusten van de economie maar niet van de lasten.

    Beste burnitall, dit is gebaseerd op een misvatting.
    Als we werkgevers even benoemen als “eigenaren van bedrijven” dan hebben we het over:

    a) mensen die hun geld investeren in bedrijven, daarmee altijd het risico nemend dat zij falen en hun investering kwijtraken. Werknemers hebben dit risico niet. Ongeacht hoe succesvol bedrijven zijn krijgen werknemers hun salaris. Werknemers *ontvangen* altijd geld. Het *kost* ze nooit geld. Ondernemers/werkgevers nemen alle risico’s met hun investeringen. En hoe meer zij hun geld investeren, hoe meer werkgelegenheid zij scheppen. Werkgelegenheid is dus afhankelijk van de risico’s die werkgevers bereid zijn te nemen.

    b)Het zijn dus VOORAL werkgevers die niet alleen de lusten hebben maar ook de lasten, omdat zij hun eigen geld kunnen kwijtraken. Aangezien werknemers geen “recht” hebben op andermans geld, hebben werknemers niet de “lasten” van een slechte economie. LET WEL, dit geldt alleen voor die werkgevers die niet uit de brand worden geholpen door de overheid.

    c) Door banen te creëren en dus werkgelegenheid te scheppen, waardoor werknemers geld kunnen verdienen en daarmee ook als consument kunnen dienen, zijn werkgevers de motor van de economie. Zonder banen geen economie. Laten we dus niet net doen alsof we het hebben over een gelijk aandeel in het succes van een economie. Zonder werkgevers zouden we een straatarme samenleving hebben waar ieder individu al zijn eigen gebruiksproducten zou moeten maken. Zie je jezelf al je eigen TV, computer, telefoon, auto, kleding, huis, meubilair, voedsel enzovoorts maken, omdat er geen werkgevers zijn die banen creëren waardoor er specialisatie ontstaat? Die specialisatie is het gevolg van investering. Die investering met EIGEN geld wordt gedaan door ondernemers/eigenaren van bedrijven. Zij dragen dus de werkelijke lasten van het op gang brengen en houden van de economie.

    Als de economie goed gaat wil men maar erg graag profiteren van de arbeiders, door flink over hun rug geld te verdienen, maar zodra er een beetje tegenwind is moet de ballast overboord gegooid. worden, en mag de gemeenschap voor de kosten opdraaien.

    Correctie: het zijn de arbeiders die verdienen over de rug van de werkgevers. Werkgevers investeren eigen geld en nemen de risico’s. Werknemers verdienen geld dat aanvankelijk niet van hun is, maar van hen wordt na de geleverde arbeid, en blijven dit verdienen ongeacht de situatie van het bedrijf zolang ze in dienst zijn.

    Bovendien, als bedrijven bij het draaien van verlies iedereen aan boord houden zullen de kosten groter worden dan de opbrengsten, en zal het bedrijf uiteindelijk op de fles gaan. Dan zijn ALLE banen bij dat bedrijf verloren gegaan. Iets dat veel mensen niet lijken te begrijpen.

    Ook draait de gemeenschap niet voor de kosten op dankzij de werkgevers, maar dankzij de overheid. Die bemoeit zich op allerhande manieren met de economie (onder andere d.m.v. reguleringen, licensering, en het veroorzaken van inflatie en depressies), manieren die allemaal kost-opdrijvend werken. Hoe meer kosten een bedrijf heeft, hoe minder geld er is voor het scheppen van banen d.m.v. investering, en hoe meer banen verloren aan als de economie minder goed draait. Om maar niet te spreken over de ‘verzorgingsstaat’ waarvoor ook de overheid verantwoordelijk is.

    Bertus [9] reageerde op deze reactie.
    Hub Jongen [11] reageerde op deze reactie.
    Vilseledd [14] reageerde op deze reactie.
    Hans J. [22] reageerde op deze reactie.

  6. @Individualist [6]: Een beetje ENORM eenzijdige reactie. Sorry, maar ik moet zelfs zeggen krankzinnig eenzijdig. Het schurkt slechts af en toe een beetje tegen de waarheid aan. Maximaal.

    Zonder consumenten geen werkgevers, zonder consumenten ook geen werknemers.

    De wereld, Europa en Nederland hebben enorm veel langere tijden gekend zonder werkgevers dan met werkgevers. (Denk bijvoorbeeld aan de ambachten) Dat ambachtslui soms ook nog wel eens een knecht (meestal ter opvolging) in dienst hadden doet niets aan die essentie af.

    En laat nu precies die vroegste tijden de meeste gelijkenis met de Libertarische gedachte kennen. (Geen tot weinig overheid, ieder voor zich, geen staatsuitkeringen) Maar dus ook geen bedrijven van enige betekenis, uitgezonderd vanzelfsprekend de boerenbedrijven, de zogenoemde kleinschalige familiebedrijven. Bedrijven die slechts datgene produceerde wat voor de gezinsconsumptie nodig werd geacht.

    Hub Jongen [11] reageerde op deze reactie.
    Individualist [16] reageerde op deze reactie.
    Individualist [18] reageerde op deze reactie.

  7. @Individualist [6]:
    Goed stuk.
    Een probleem blijft om dat rationeel duidelijk te maken, zoals je ziet bij reactie 9 van Bertus. @Bertus [9]:

    Inderdaad waren er vroeger geen werkgevers.
    Het idee van op prille manier samenwerken is ook al heel oud.
    De clan die samen op jacht ging.
    Daaruit ontwikkelde zich de ambachtsman en toen die een knecht nam was hij de eerste ondernemer/werkgever.

    Later (industriële revolutie en “verlichting” ) zagen ambachtsmannen (ambachtspersonen (!!) mogelijkheden om meer knechten te nemen. De behoeftes voor hun producten waren en en als ondernemer maakten ze daar gebruik van.
    Waarbij er ook waren (zijn) die daar misbruik van maakten.

    Terecht maakten de werknemers zich sterker door de vakbonden waardoor de maatschappij meer in balans kwam.
    Waarbij vaak ook geweld niet werd geschuwd.

    Toen ging de overheid er zich ook meer mee bemoeien. ie kreeg steeds meer macht,.
    En ook die leidde tot uitwassen met grote overheidsmacht aan vakbonden en werkgevers.
    Nu zelfs zoveel dat van de persoonlijke vrijheid bijna niets meer over is. 10 % ??? 20 % ???
    De gevolgen zien we wereldwijd.

    De ontwikkelingen gaan door/ Met welke mogelijkheden ook, de enige morele, juiste ontwikkeling is in de richting van NAP.

  8. @Bertus [3]: Het was ook maar een idee.. Ik ben een groot aanhanger van de Libertarische gedachtengoed, maar niet in alles ga ik mee. Soms heb ik het idee dat bedrijven nog kortzichtiger zijn dat politici. En ik weiger mee te gaan in een scheiding tussen bedrijven en arbeiders. Zowel hebben bedrijven arbeiders nodig op grote schaal en anders om. De een heeft het geld, en kan daar weinig mee. De ander heeft een idee en die heeft niet het geld en de kunde om het te maken. Dan komt er een derde bij die het wel kan, maar geen geld of het idee niet heeft. Alle drie te samen komen ze tot een product waar geld aan verdient kan worden. Vertel mij eens waarom de gene met het geld altijd het meest binnen harkt, terwijl ze alle drie “in den beginsel ” een even groot aandeel hebben in het ontstaan van het product.

    Individualist [19] reageerde op deze reactie.

  9. @Burnitall [2]:

    Nee, want het feit, dat ze dat al voor het ziekengeld moeten, maakt ze kopschuw mensen aan te nemen. Ze voor nog meer (rechtsreeks) laten opdraaien doet de toch al krakende wagen van de economie volledig tot stilstand komen.

  10. @Individualist [6]:

    “mensen die hun geld investeren in bedrijven, daarmee altijd het risico nemend dat zij falen en hun investering kwijtraken. Werknemers hebben dit risico niet.”

    Rijke mensen hebben geen alleenrecht op het woord ‘risico’. Ze doen alsof er maar één risico bestaat, namelijk dat van het kwijt raken van je geld. Werknemers nemen ook risico’s. Een buschauffeur heeft de verantwoording over 50 levens; iemand die zware arbeid doet, riskeert zijn gezondheid; een werknemer, die zich specialiseert, riskeert zijn waarde op de arbeidsmarkt, wanneer zijn specialisatie niet meer bestaat.

    Easymoney [15] reageerde op deze reactie.

  11. @Vilseledd [14]: De ondernemer moet met het risico leven en heeft dit ook geaccepteerd dat de investering kan mislukken. De opbrengsten worden niet gehaald, waardoor deze de kosten niet kan dekken. De ondernemer loopt het risico bankroet te gaan, maar dit zal ook in zijn privé leven enorme gevolgen hebben. Maar, om dit te begrijpen, moet je ondernemer zijn geweest.
    De werknemer accepteert ook risico’s. Voor deze risico’s krijgt deze een loon en onkostenvergoedingen. De ondernemers verzekeren hun personeel voor het werkrisico. De werknemers hebben allemaal een verzekering om ook risico’s uit te sluiten.
    Daarnaast zullen de ondernemers het personeel opleiden om hun werk te kunnen doen. Het is namelijk belangrijk om vakkundig personeel te hebben.
    Het is belangrijk voor de werkgever maar ook voor de werknemer om van het bedrijf een succes te maken. Want winst is belangrijk. Winst zorgt voor nieuwe investeringen, winst zorgt voor extra loonvergoedingen, bonussen, extra opleidingen, en zorgt voor continuïteit. Als je nul euro maakt, of verlies maakt, is het gauw einde verhaal.
    Werken is risicovol, een risicoloze baan bestaat helemaal niet. Werken in nederland is veiliger geworden. Maar, de gevaarlijkste productieprocessen zijn naar het buitenland gegaan. Ook dwingende wetgeving heeft een rol gespeeld. Maar, het zijn de ondernemers die ervoor zorgen dat er een veilige omgeving is gaan ontstaan. Beide partijen moeten zorgdragen voor een veilige werkomgeving en uitvoering. Meer, kan ik ook niet vragen.

  12. @Bertus [9]:

    Je haalt oorzaak en gevolg door elkaar.

    Er zijn geen consumenten, en geen werknemers, als niemand bereid was geld te investeren in een zaak. Maar een zaak kan ook door 1 persoon gerund worden.

    De ondernemer blijft dus de motor van een economie, want daarna pas komen de werknemers.
    Iemand die niets te bieden heeft, krijgt daar ook niets voor terug. Geen ondernemer, dan heeft een werknemer ook geen arbeid te bieden. Maar zoals boven gesteld kan een ondernemer nog steeds een eenmanszaak runnen.

    Dit alles laat onverlet, dat de algehele welvaart een primitief niveau zou hebben als ieder zijn eigen gebruiksproducten zou moeten produceren.

    Wat die ambachten betreft, zie mijn argument over overnemers. Daar komen dus geen werknemers van pas. Zodra dat wel zo is (zelfs in de vorm van knechten) kunnen we dus stellen dat de overnemer voor de werknemer komt.

    Over dat “libertarisme” gesproken met betrekking tot die tijd. Dat heeft natuurlijk helemaal niets met die ambachten te maken en is dus het er met de haren bijslepen. Laat ik de vakmatige bemoeienissen als “gilden” even buiten beschouwing, was er vaak een monarchie. Nauwelijks “libertarisch” te noemen, en al helemaal niet als we de algemene schendingen van individuele vrijheden meenemen.

    Verder zal ik het niet met je oneens zijn dat huidige overheden zeer verbonden zijn met het handelsleven, maar aangezien ik er juist een voorstander van ben dat dit ophoudt, zie ik je punt niet zo. Mijn argumenten over werkgevers en werknemers staat helemaal los van de vraag of de overheid er iets mee te maken zou moeten hebben. Die overheid bemoeit zich trouwens net zo goed met economie ten faveure van werknemers.

    Individualist [17] reageerde op deze reactie.
    Bertus [20] reageerde op deze reactie.

  13. @Bertus [9]:

    Bedrijven die slechts datgene produceerde wat voor de gezinsconsumptie nodig werd geacht.

    In een vrije markt worden bedrijven die overproduceren vanzelf gestraft. Immers, meer aanbod dan vraag betekent lagere verkoopprijzen.
    Wat dit verder nog met bedrijven an sich of met libertarisme te maken heeft ontgaat me.

  14. @Burnitall [12]:

    Ik ben blij dat je je voor een groot deel kunt vinden in het libertarisme. Ook ben ik het met je eens dat bedrijven kortzichtig kunnen zijn. Ik ben dan ook geen verdediger van bedrijven; slechts van de vrije markt. Moderne bedrijven spelen heel vaak onder een hoedje met de overheid. Dit is het zogeheten korporatisme, waar met name multinationals als Shell onderdeel van uitmaken.

    Echter, ik blijf herhalen dat het niet de werknemers zijn die hun geld met risico investeren. Dat zijn de ondernemers. Gewone arbeiders leveren arbeid en verdienen daarmee hun geld, maar zij zijn niet degenen die de risico’s van een falend bedrijf lopen omdat zij niet hun eigen geld erin hebben gestoken.

    Inderdaad is een succesvol bedrijf grotendeels afhankelijk van een samenwerking tussen werkgever, werknemer en consument. Maar het bedrijf staat er IN BEGINSEL alleen dankzij de werkgever. Daarna is het aan de consument, en vervolgens aan de werknemer. Daarom wordt het personeelsbestand ook uitgebreid als de consument van het bedrijf een succes maakt. Dus eerst werkgever, daarna consument, daarna werknemer.

    In sommige gevallen, als het slecht gaat, kan een bedrijf alleen overleven als er mensen ontslagen worden. De kosten van het personeel maken soms bij een terugval in inkomsten, ontslag noodzakelijk. In dat geval zijn voor het overleven van het bedrijf dus heel duidelijk werknemers niet even belangrijk voor het overleven van een bedrijf, als werkgever en consument.

  15. @Individualist [16]: @Je haalt oorzaak en gevolg door elkaar…

    Is dat zo? Denk eens een moment met me mee:

    Ik wandel door niemandsland, in een gebied met weiden, vennen en bossen, een gebied dat over ongeveer 1500 jaar Nederland zal gaan heten. Momenteel is het nog van helemaal niemand, er zijn geen (staats)wetten want er is geen staat.

    Maar na een urenlange trektocht begin ik zo ondertussen een beetje hongerig te worden. Ik besluit daarop een appel uit de appelboom te plukken die ik zojuist passeerde, en me die appel goed te laten smaken. Hierop vervolg ik mijn weg.

    Welke volgorde van economische stadia worden hier doorlopen?

    1. Ik ben een potentiële klant
    2. Ik word daarna een vragende consument
    3. Ik ga werken/produceren (appel plukken) om aan de klantvraag te kunnen voldoen. (die van mezelf)

    Akkoord of niet?

    peter [23] reageerde op deze reactie.
    Individualist [25] reageerde op deze reactie.

  16. Er is hier helemaal geen gedwongen arbeid. Als een uitkering wordt stopgezet of verlaagd, creëer je juist die noodzaak die ze zo graag in Libertarische kringen zien, namelijk dat mensen dan meer moeite gaan doen om aan een baan te komen. Deze VNO-NCW man deed dus juist een super Libertarische uitspraak. Het kwam er alleen een beetje negatief uit doordat hij die mensen ging beledigen als “labbekakken”, maar voor al het overige was dit een rasechte rechtse bal opmerking.

    Romee [22] reageerde op deze reactie.
    Individualist [24] reageerde op deze reactie.

  17. @Pteranodon [21]:

    De volgorde van “het libertarisch maken” is vaak een probleem.

    Je kunt niet tegen mensen zeggen “red je zelf maar”, terwijl ze
    nog met handen en voeten zijn gebonden door allerlei
    andere wetten en regels.

    Denk aan vergunningen, patenten, octrooien, geheimhouding,
    concurrentiebedingen, gemeentelijke regels, etc,…

    We moeten niet vergeten dat werkgevers vaak ook
    zelf heel hypocriet hun positie beschermen met regels en
    wetten.

    Hierbij even vanuit gaan, dat het niet allemaal labbekakken zijn.

  18. @Bertus [20]: In vele opmerkingen zie je dat de relaties niet zijn gestoeld op gelijkwaardigheid…ze hebben elkaar allemaal nodig!

    Top Bertus dit laat je eenvoudig zien!

  19. @Pteranodon [21]:

    Zie Romee.

    Op zich zou ik het met je eens zijn, ware het niet dat die bond van werkgevers huichelen dat het een lust is. Zijzelf maken met alle plezier gebruik van regelgeving van de overheid die de vrijheid van een markt belemmert.
    Zij zijn als het ware gewoon de andere kant van dezelfde medaille waarop ook werknemersvakbonden zitten.

  20. @Bertus [20]:

    Nee, sorry. Niet mee eens.

    Want we hadden het over de volgorde waarvan werkgevers en werknemers (en consumenten) uitmaken.

    Alhoewel het voldoen aan eigen behoefte onderdeel uitmaakt van economisch handelen, kun je onmogelijk zeggen dat het plukken van een appel als eerste leidt tot het zijn van een “klant”.

    Immers, je bent geen klant van een appelboom. Je pakt die appel of die appelboom dat nou wil of niet. Je geeft daarbij niets terug aan de appelboom. Er is geen sprake van ‘uitwisseling’ tussen appelboom en die man. Er is 1-richtingsverkeer. Het woord “klant” is in deze context dus betekenisloos.

    In de zin zoals die woorden gebruikt worden is dit de volgorde:

    1: Appels zijn schaars.
    2: Je eet appels, en realiseert je dat er vraag kan zijn naar appels bij andere mensen.
    3: Je plukt appels (het mixen van eigen arbeid met ‘vrije’ grondstoffen maakt je eigenaar).
    4: Je biedt deze aan voor een tegenprijs. Op dit moment begint de handel, want hier begint het wederzijds “uitwisselen” van waarden.
    5: Als zelfstandige ondernemer ben je hier dus de eerste in de volgorde, en de consument komt als tweede. Uiteraard kan de ondernemer niet zonder de consument, ook al komt de consument als tweede.
    6: Al snel kom je erachter dat je best hulp kunt gebruiken (tenzij je tevreden bent met de beperkingen die je handel heeft), en dus neem je iemand aan. Hier komt voor het eerst de werknemer kijken.
    7: Zonder die werknemer ben je als zelfstandige nog steeds in de markt (met limieten), met de consumenten die zijn gekomen als gevolg van je aanbod.

    Echter, de betekenis van de term “werknemer” houdt per definitie in dat er geen werknemer kan zijn, als hij geen werk aanneemt van een werkgever, want zonder werkgever kan hij SLECHTS zelfstandig ondernemer (of consument) worden. Maar als hij ondernemer is, is hij niet langer werknemer. Hij gaat in dat geval van positie 3 naar positie 1 in de volgorde.

    Werknemers zijn heel handig, belangrijk zelfs, voor werkgevers die willen groeien. Maar ze zijn niet NOODZAKELIJK.
    Voor handel zijn werkgevers/ondernemers en consumenten wel noodzakelijk. De werkgever/ondernemer komt voor de werknemer. Zonder werkgever/ondernemer geen werknemer.
    Zonder werknemer nog steeds ondernemer.

    Daarbij komt bovendien nog een verschil. Er is 1 eigenaar of ondernemer (of een kleine groep) zonder wie er geen bedrijf is. Maar wat werknemers betreft is er een aantal die tot op het individu te onderscheiden is.
    Als een bedrijf 1000 werknemers heeft, kan het nog steeds heel goed functioneren (alhoewel minder in omvang), als het daarvan 300 individuele werknemers ontslaat. Werknemers worden niet gezien als een soort monolitisch geheel dat in zijn geheel werkt of in zijn geheel ontslagen wordt. In het geval van ontslagen kan dus nooit geconstateerd worden dat deze groep van ontslagen werknemers net zo belangrijk is als de werkgever.

    Immers, als dat zo was, zou ieder bedrijf bij elk individueel ontslag meteen op de fles gaan. Dat dit niet gebeurt is het bewijs dat werknemers niet zo belangrijk zijn als de werkgever.

    Bertus [26] reageerde op deze reactie.

  21. @Individualist [25]: Ik ben het compleet en volstrekt oneens met je. Maar ik kan het je niet in een simpeler beeldvorming neerzetten als dat ik al heb gedaan. Ik zou er natuurlijk voor kunnen kiezen punt na punt je stellingen te bestrijden, maar daar pas ik voor. Twee granieten muren bewegen immers niet. Zinloos.

    Zonder consumenten, geen bedrijven. *Niet bedrijven creëren consumenten, maar consumenten bedrijven. Je kunt natuurlijk proberen midden in de Sahara of in de Jungle een knakworsttent te openen en personeel te zoeken, maar ik schat je overlevingskansen NUL. Er zijn geen consumenten, en zonder consumenten ben je al failliet nog voordat je bent begonnen. En zonder consumenten kun je je al helemaal geen personeel veroorloven.

    * Of je moet bedoelen:

    …Edward Louis Bernays (Wenen, 22 november 1891 – New York City, 9 maart 1995) was een van de eerdere grondleggers van propaganda wat later tot ‘public relations’ werd gedoopt. Hij gebruikte een bepaalde interpretatie van Sigmund Freuds – Bernays oom – theorie van de psychoanalyse en paste die in de jaren ’20 van de twintigste eeuw voor het eerst als tactiek toe op het grote Amerikaanse publiek. Dit alles met als doel: manipulatie van het onderbewustzijn van de grote massa. In deze jaren leerde Bernays eerst aan het grote bedrijfsleven hoe ze de mensen konden laten verlangen naar producten die ze wilde hebben, in plaats van naar spullen die ze werkelijk nodig hadden…

    Maar dan heb je het niet over het vervullen van behoefte, maar expliciet over de creatie van winst. Winst die bij voorkeur geen banen of werknemers oplevert, omdat dat enkel ten koste van die winst zal gaan. Winst die dus aan de economie in totaal (hoegenaamd) NIETS toe zal voegen. Maar zelfs dan, zelfs dan gaat je dat nog enkel lukken indien je beschikt over consumenten. Consumenten, de bouwstenen van elk bedrijf.

    Andries Wijma [29] reageerde op deze reactie.

  22. Excuses, maar nu zit ik zojuist even buiten van de zon te genieten in mijn achtertuin, en komt er toch nog een stukje beeldvorming ter vergelijk in mijn hoofd op poppen dat ik je niet wil onthouden:

    Een groot containerschip raakt op volle zee in de problemen. De communicatie met de wal is volledig uitgevallen. De kapitein is de allerbelangrijkste en hoogst gepositioneerde in functie op het schip. De kapitein en zijn personeel moeten op eigen kracht proberen het zeeschip in veilige haven te sturen.

    Wanneer kan de meeste kans worden verwacht dat dit gaat slagen? 1. Als de kapitein in zee springt en zelfmoord pleegt? 2. Als de volledige bemanning in zee springt?

    Ik hoop dat je ‘m pakt.

  23. Het bestaansrecht van een bedrijf is louter en alleen gerelateerd aan het gegeven dat zij geacht worden goedkoper te kunnen produceren dan de consument. Zouden consumenten met een kraantje tomatensoep of shampoo uit eigen bron kunnen tappen, dan zou er geen blik soep of tube shampoo meer verkocht worden. (Een bedrijf wordt geacht goedkoper appels uit bomen te kunnen plukken als consumenten)

    Kunnen consumenten, zelf, een goedkopere aanbouw aan het huis bouwen dan de aannemer, dan komt de aannemer zonder werk. Dit betekent dus inderdaad dat de consument bepalend is in het economisch verkeer. En laat die consumenten nu ook eens precies de werknemers van de bedrijven zijn.

    In aanvang van deze discussie merkte een der reageerders op dat de wereld al veel langer bestaat dan er bedrijven bestaan. Ik meen Bertus. Maar dat zegt toch alles?

    Andries Wijma [29] reageerde op deze reactie.
    Romee [30] reageerde op deze reactie.

  24. @Bertus [26]: @Klaas Vaak [28]:

    Er is volgens mij sprake van een verwarring, die overigens heel begrijpelijk is. Er is enerzijds het principe ‘vraag en aanbod’ en anderzijds het rollenspel van (o.a.) werkgever, werknemer en consument.
    Individualist schrijft over dat rollenspel om een en ander in perspectief te plaatsen. Niet in strijd met ‘vraag en aanbod’ maar een uitwerking ervan.

    De indeling in drie rollen is op zichzelf verwarrend. Als je verdeelt in ‘producerend (aanbod)’ en ‘consumerend (vraag)’ en dit daadwerkelijk betrekt op een product dat wordt geconsumeerd, dan heb je werkgever-werknemer enerzijds en consument anderzijds. Twee-één. Echter, het kan net zo goed één-twee zijn. Bijvoorbeeld als een ZZP’er een product levert aan een tussenhandelaar/winkel alsook rechtstreeks aan consumenten.
    Zo zie je dat de rollen van werknemer en tussenhandelaar optioneel zijn. In de praktijk zijn ze in veel gevallen bevorderlijk voor het economisch verkeer.

    Feit blijft dat je in theorie wel een samenleving kunt hebben met enkel ondernemers en consumenten, namelijk als iedereen beide rollen vervult zonder bij elkaar in dienst te zijn.

    Bertus [32] reageerde op deze reactie.

  25. @Klaas Vaak [28]: Het bestaansrecht ligt dus eigenlijk op technologische kennis omdat dit het maken van een product in massa goedkoper maakt of gewoon de kennis die ontbreekt. Technologie en specialisatie zijn de bestaansrecht. Helaas worden deze vaak gehinderd door ambtenaren qua uitvoering en deze drukken ook nog eens op de concurrentiepositie door hogere belastingen om hun aanwezigheid premie te betalen.
    Zelf doen is normaal altijd goedkoper omdat je er vier keer zo lang over mag doen als een ander wil je dezelfde kosten kwijt zijn. Bv 15 e netto verdienen en 60 betalen voor iemand anders voor hetzelfde werk.

    Klaas Vaak [31] reageerde op deze reactie.

Comments are closed.