Schrijver, journalist en politiek commentator Douglas Murray schreef The Madness of Crowds. Een pleidooi voor vrije meningsuiting in een wereld van massahysterie, zelfcensuur en politieke correctheid.

Na zijn bestseller The Strange Death of Europe neemt Douglas Murray de cultuuroorlogen onder de loep. Die worden uitgevochten in de media, de universiteiten, grote bedrijven en met name online onder het motto sociale rechtvaardigheid, identiteitspolitiek en positieve discrimatie. Hij onderzoekt de meest bevochten thema’s als ras, sexualiteit, technologie en geslacht (gender).

We leven in een postmodern tijdperk waarin de leidende boodschap van religie en politiek ingestort is. Hun plaats lijkt te worden ingenomen door een continue kruistocht voor het klimaat en milieu, ras- en gendergelijkheid en een verstikkende cultuur van controle en zelfcensuur. Diegene die zich hiertegen uitspreken of verzetten, worden uitgestoten en aan de schandpaal genagelt, waarbij links zich meer kan veroorloven dan rechts.

Een voorbeeld is Justin Trudeau’s excuus na het recente blackfaceschandaal. Hier legde Trudeau de verantwoording voor zijn schminkpartij bij de zogenaamde ‘onbewuste vooroordelen en systematische discriminatie van de 21e eeuw in Canada’. Dit bewijst de theorie van Murray dat de middelen en weg om sociale rechtvaardigheid te bereiken zal leiden tot een maatschappij waar helemaal geen sociale rechtvaardigheid meer is.

De discussies en (media-)berichten over ras, geslacht, sexualiteit en gezondheid worden gestuurd vanuit een bepaalde agenda. Hierbij haken multinationals, politici en de reclamewereld aan waardoor er een blok aan gekleurde (des-)informatie de maatschappij overspoelt. Door dit zelf-censurerende groepsdenken en schandpaaltactiek worden mensen verlamd door de angst bekritiseerd te worden en vermijden om zich eerlijk uit te spreken over bepaalde kwesties.

Murray roeit tegen de stroom van censuur in en vraagt ons om meer open te denken en te spreken. Om buiten de massa en groepsmentaliteit te opereren. Hij eindigt met een gepassioneerde oproep voor vrijheid van meningsuiting, gedeelde gemeenschappelijke waarden en gezond verstand in een tijdperk van massahysterie.

8 REACTIES

  1. Aandachtspunt is hier dat allerlei groeperingen die sekt-arisch gedrag vertonen over zowel insiders als outsiders willen beslissen. Er worden koortsachtig dolende zielen gekweekt. Doet denken aan een citaat dat ik in The State van Franz Oppenheimer tegenkwam:
    “The rule of the many is not a good thing, over the many there should be one king”

    Maar ja. Ook monarchen (en tegenwoordig presidenten) met hun regeringen en parlementen kunnen dwalen. Al dan niet verplicht door degenen die hen aansturen. Zie hier. Vroeger werd dat aangepakt door een keizer op het toneel te zetten. Zo hebben de Mongoolse Ghengis Khan en Romeinse Nero nogal gereorganiseerd. Je zou kunnen stellen dat allereerst degenen die achter de schermen de wereldorde met nationale structuren aansturen heropvoeding nodig hebben. Hoe zat dat nu ook alweer met de originele kern-gedachte achter monarchie? Waarom systematisch problemen kweken als je er ook op kunt aansturen dat je van dat soort lasten af komt? Met het oog op huidige en volgende generaties?

  2. Ik kom uit een zeevaarders familie, op een schip is één Kapitein, een stuurman, en bemanning een slechte Kapitein krijgt geen bemanning of Stuurman mee, een slechtschip geen opstappers, ze weten dat hun leven afhangt van nauwsamenwerken, boven in het want is het één hand voor het schip en éénhand voor je zelf, diefstal of verraad wordt niet getolloreerd, de kapitein spreekt recht, maar in overleg met de bemannings leden, een soort coöperatief, ook qua opbrengst, helft voor het schip, en dan de verdeling nagelang afspraak,
    als stukje wereld niet verkeerd geregelt, ’t had wel altijd met de bijbel te maken, om dat zeelieden weten en hebben ondervonden, hoe klein het grootste schip is in een loeiende storm, en dan hun gouden ooring om hun begravenis te betalen bij een eventueel vergaan en aanspoelen op land, groet en behouden vaart !

    • Aan dat verhaal is te zien hoe de framing over een ark of schip anderszins anders neergezet kan worden:

      Stap 1 in de evolutie:
      Je eigen lichaam als ‘schip’. Daarop kan maar één kapitein zijn, die ook stuurman etc. is.

      Stap 2 in de evolutie:
      Twee lichamen die samen komen en voortaan samen één leven vormen. Daarop kan maar één kapitein zijn (together we are One). Je gezamenlijke leven als ‘ark’ of ‘schip’.

      Stap 3 in de evolutie:
      Er vindt ‘reproductie’ plaats, er ontstaat binnen een individueel huishouden een gezin.

      Stap 4 in de evolutie:
      Er vindt ‘celdeling’ plaats, kinderen zijn voldoende zelfstandig geworden. Ze zijn voldoende getraind om ‘kapitein in of op eigen schip’ te gaan worden.

      Stap 5 in de evolutie:
      Ouders coachen op afstand, om in de gaten te houden dat het goed blijft gaan met dat zelfstandig zijn. Zoals bij het vinden van de liefde en het vormen van één nieuw individu (together as One).

      Stap 6 in de evolutie:
      Ouders worden grootouders en coachen verse ouders bij de opvoeding van kleinkinderen.

      Onnodig te zeggen dat groepen zoals collectieven doodleuk schijt hebben aan deze natuurlijke evolutie. Buitenstaanders en leden worden als het erop aankomt als slechts gebruiksvoorwerpen gezien en behandeld, ook al wordt dat naakte feit liefst verhuld met een droog intellectueel of zoetsappig verhaal. Of een dreigend verhaal over bescherming die toch echt nodig zou zijn, en ook gegeven wordt, zolang iemand maar diensten verleent. De manier waarop deze natuurlijke evolutie van buitenaf verstoord wordt laat effectief zien waar allerlei individuen en groeperingen feitelijk voor staan. Het is als verplicht in een achtbaan plaats moeten nemen, wat het echte leven verdringt.

  3. Wat mij opvalt aan het PC gedram is de gretigheid waarmee de publieke sector dit omarmt heeft.

    Dat wat gekkies uit linkse hoek hiermee voorop lopen verbaast mij niet. Dat was jaren geleden ook al zo. Toen waren ze ook al knettergek. “Liever een Rus in mijn keuken dan een raket in mijn tuin”.

    Van de ambtenaren verwacht ik niet dat zij de besten en slimsten van het land zijn want dat zijn ze niet. Wel verwacht ik in die kringen een zekere nuchterheid. Hoe kan een bureaucraat anders bureaucratisch zijn?

    Maar de publieke sector lijkt momenteel over te lopen van gretigheid om het de ‘Social Justice Warriors’ (eigenlijk -freaks) naar de zin te maken. In scholen en kantoren van de staat.

    Elke blanke man is nu een nazi en een verkrachter en een *foob en een *ist. De rest zijn de willoze, weerloze, zielige slachtoffers van al die slechte blanke mannen. Of “wit” in hun jargon. De realiteit is dat al die ‘slachtoffers’ inderdaad slachtoffer zijn. Van hun eigen maffe denken en elkaars slechte invloed.

    Tijd voor hun pilletje zou je denken. Maar wie geeft ze het juiste pilletje als de medische sector zelf ook knettergek aan het worden is. Of lijkt dat maar zo? Alvast een fijne Sinterklaas gewenst met veel zwarte pieten.

    Dat boek en ook dat andere boek van Murray ga ik maar eens lezen.

    • Waanideeën zijn dermate besmettelijk dat die niet gehinderd worden door grenzen zoals die van leeftijden, kleuren, groepen, religies etc. Het zijn net virus-infecties die kunnen rondwaren dankzij angst, goedgelovigheid etc.

      Wit kan kankeren op zwart, omgekeerd ook, maar ondertussen zien beide partijen het een en ander over het hoofd. Wat ze liefst ook niet onder ogen zien. Probleem is misschien dat bepaalde schade die door waanideeën is ontstaan neergezet wordt als verworvenheid. Als kapstok voor identiteitspolitiek, sociale status etc. Op die manier blijven allerlei problemen voortbestaan terwijl dat echt niet hoeft.

      • Ik verdenk de activisten ook van bijbedoelingen en eigen belangen. Als de situatie dusdanig escaleert, door hun verdeel-politiek, en blank, zwart, bruin, geel, enz. elkaar op straat de hersens inslaan, bij wie gaat er dan de kassa rinkelen? Wie worden er lachend rijk dan?

      • Ja, inderdaad. Conflicten veroorzaken is al eeuwen een effectieve methode om opbrengsten binnen te harken. Ten koste van anderen, dat dan weer wel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in