Longread Alert. We mogen aannemen dat de maatregelen die de overheid heeft genomen om de coronacrisis te bestrijden noodzakelijk waren. Maar dat wil niet zeggen dat we de bestrijding van epidemieën in de toekomst aan de staat moeten overlaten. Weerbaarheid vergt juist decentralisatie.

Dat alle macht in onze wereld in handen is van de staat, daar kan na de coronacrisis niemand meer omheen. De staat heerst over ons leven. Bepaalt waar we mogen gaan en staan, de afstand die we tot elkaar moeten bewaren, of we onze winkel of restaurant of camping open mogen houden, een voetbalwedstrijd mogen spelen, een verjaardagsfeest mogen geven, een behandeling krijgen voor een ziekte, bezoek mogen ontvangen in het verpleeghuis.

Niemand kan ook nog beweren dat democratie géén almachtige staat met zich meebrengt. Democratische landen zijn net zo dictatoriaal gebleken als dictatoriale landen. Libertariërs beweren dat al jaren en ze hebben gelijk gekregen: individuele vrijheid bestaat niet meer in onze wereld. We zijn allemaal onderdanen geworden van de staat.

De meeste mensen ervaren dit niet als een probleem. Ze zullen waarschijnlijk vinden dat de coronacrisis juist bevestigt dat we niet zonder de staat kunnen. Hoe hadden we ons anders moeten beschermen tegen het virus?

Onlogisch is die gedachte niet. Gegeven het feit dat mensen er vanuit gaan dat de staat hen beschermt, en bovendien verantwoordelijk is voor de “volksgezondheid”, kon de overheid niet veel anders doen dan besmettingen beperken door mensen thuis te houden, openbare activiteiten te verbieden en zoveel mogelijk middelen richting de zorg te dirigeren zodat zoveel mogelijk slachtoffers kunnen worden behandeld.

Maar dat wil niet zeggen dat bestrijding van een epidemie als deze het beste kan worden overgelaten aan de staat. Dat is weer wat anders. Sterker, de overheid laat heel wat steken vallen. En de prijs die we betalen voor de overheidsmaatregelen is gigantisch.

De belangrijkste pijnpunten:

  • Er zijn in de meeste landen, zeker in Nederland, veel te weinig tests beschikbaar. Nog steeds. Dit is cruciaal want het maakt het heel moeilijk om het sociale en economische leven weer op gang te krijgen.
  • Er is geen vaccin of medicijn beschikbaar.
  • Er is onvoldoende intensive care-capaciteit beschikbaar. · De behandeling van coronapatiënten gaat ten koste van niet-coronapatiënten met veel leed tot gevolg.
  • De totale lockdown (in Nederland gelukkig iets minder rigoureus dan bijvoorbeeld Frankrijk, Italië en Spanje) leidt tot grote economische en sociale schade. Miljoenen bedrijven gaan failliet, honderden miljoenen mensen raken werkloos, talloze mensen krijgen niet meer de zorg of aandacht die ze nodig hebben, ouderen zijn tot eenzaamheid veroordeeld, mensen met andere problemen dan corona (vluchtelingen, gehandicapten, gevangenen, enzovoort) worden in de steek gelaten.
  • De vraag is, had het ook anders gekund? En hoe gaan we het in de toekomst doen? Dit zal niet het laatste virus zijn dat onze kant op komt.

Je ziet nu al dat door allerlei mensen wordt geroepen dat we in de toekomst meer macht moeten geven aan de staat, zodat die nog meer middelen krijgt om dit soort rampen te bestrijden. “Nationaliseer de virusbestrijding,” zegt een hoogleraar in Trouw.

De staat heeft gefaald, dus de staat moet nog meer macht krijgen. Het is een bekende reflex in crisistijd.

Wat bij weinigen opkomt is dat het beter zou kunnen zijn om minder macht te geven aan de staat. Om burgers, bedrijven en maatschappelijke instellingen het probleem op eigen kracht te laten oplossen.

*

De standaard klacht die je hoort bij zo’n beetje alles wat er misgaat in de wereld is dat het de schuld is van het “kapitalisme”, hoe dat ook wordt genoemd – “neoliberalisme”, “de vrije markt”, “marktwerking”, “privatisering”. Dat is verbijsterend als je erover nadenkt. De realiteit is dat we leven in een wereld die vrijwel volledig wordt beheerst door de staat, zowel op economisch als op sociaal gebied.

We zijn nog nooit zo afhankelijk geweest van de staat en de staat heeft nog nooit zo’n grote rol gespeeld in ons leven als nu. De overheid wordt geacht om ons tegen alle mogelijke bedreigingen en risico’s te beschermen. Zeker op het gebied van volksgezondheid, maar eigenlijk op alle gebieden.

Als we werkloos raken, willen we een uitkering van de staat. Als we oud worden, willen we pensioen van de staat. Als we iets willen ondernemen, willen we subsidie van de staat. Als we onze kinderen op een kinderdagverblijf willen stallen, willen we een bijdrage van de staat. De staat moet ervoor zorgen dat er geen spoortje pesticide in onze appels zit, niet teveel stikstof in de bodem, niet teveel conserveermiddelen in het eten. Er wordt nu zelfs al geroepen dat iedereen – elke man, vrouw en kind – een basisinkomen zou moeten krijgen van de staat.

Het is dan ook niet zo vreemd dat, nu er een virus op ons afkomt, we willen dat de staat het gevaar afwendt. We willen desnoods worden opgesloten door de staat, als we maar worden gered.

Deze afhankelijkheid heeft verregaande consequenties voor onze weerbaarheid. We zijn het vermogen kwijtgeraakt om voor onszelf te zorgen. We nemen geen voorzorgsmaatregelen meer tegen wat ons zou kunnen overkomen. We bereiden ons niet voor op rampen of virussen. Dat betekent ook dat er geen vraag is vanuit de bevolking of het bedrijfsleven naar medicijnen, apparatuur, beschermende kledij, tests, en dus geen prikkel voor marktpartijen om dit soort producten te leveren. We gaan ervan uit dat de staat het wel voor ons oplost als we in nood komen.

We sparen ook niet meer voor slechte tijden. Sowieso maakt de staat sparen vrijwel onmogelijk, door permanente inflatie te creëren (geld bij te drukken), de rente minimaal of zelfs negatief te houden, en bij de minste of geringste tegenslag geld in de economie te pompen. Het monetaire en fiscale beleid stimuleert burgers, bedrijven en overheden juist om geld te lenen en zich in de schulden te steken. Op het moment dat er een crisis uitbarst, zoals nu, is iedereen weerloos. En moet er hulp worden gevraagd aan de staat.

Het feit dat we zoveel eisen van de staat, heeft nog andere consequenties. Het betekent dat een groot bureaucratisch apparaat is ontstaan dat een veelheid aan taken moet verrichten. Hoe kan zo’n apparaat de beste keuzes maken? In de praktijk komen de meeste middelen terecht bij bevoorrechte groepen die het meest effectief weten te lobbyen. Wereldwijd gaan honderden miljarden naar kunst of publieke omroepen waar de meeste mensen niet op zitten te wachten, of naar ontwikkelingshulp die terecht komt bij corrupte regimes, of naar steun aan banken die er zelf een puinhoop van hebben gemaakt, of naar buitenlandse militaire interventies waar alleen wapenleveranciers beter van worden.

Allemaal geld dat heel anders besteed had kunnen worden, en ook anders besteed zou zijn, als burgers zelf keuzes hadden kunnen maken.

Wie zal zeggen of bedrijven niet zouden hebben geïnvesteerd in middelen om ook bij een epidemie te kunnen blijven doordraaien – als ze daar het geld voor hadden gehad, en als ze dat hadden gevoeld als hun taak. Voor bedrijven (of verzekeringsmaatschappijen) is risicobeheersing belangrijk. Voor overheden daarentegen is preventie niet lonend. Geen politicus of ambtenaar zal worden bedankt omdat hij een crisis heeft voorkomen. Politici en ambtenaren hebben eerder belang bij crises, want die versterken hun macht en status.

Dat blijkt ook in de praktijk. De Nederlandse overheid werd al in 2016 door een zware ambtelijke werkgroep gewaarschuwd dat een pandemie de grootste bedreiging voor het land vormde en dat de IC-capaciteit moest worden uitgebreid. Dat dit niet is gebeurd, is niet zo verwonderlijk: geld uitgeven aan een voorzorgsmaatregel levert weinig stemmen op bij verkiezingen. En meestal zijn de verantwoordelijke beleidsmakers al lang verdwenen als de ramp plaatsvindt die had kunnen worden voorkomen.

In het geval van de coronacrisis komt daar nog bij dat die toeslaat op een terrein waar we de staat extra veel verantwoordelijkheid voor hebben gegeven: de “volksgezondheid”. Ons zorgstelsel staat onder algehele controle van de staat. Dat heeft geleid tot een gecentraliseerd, aanbod-gestuurd, bureaucratisch systeem dat slecht is uitgerust om te improviseren.

Dat is geen kritiek op de mensen die in de zorg werken. Die doen hun stinkende best onder extreem moeilijke omstandigheden. En ja, ik weet ook dat onze gezondheidszorg beter is dan in veel andere landen (mede dankzij de invoering van een bepaalde mate van “marktwerking”) en beter ook dan hij vroeger was.

Maar dat neemt niet weg dat er veel mis is in het zorgstelsel. We weten allemaal dat het systeem hopeloos bureaucratisch en inefficiënt is. We kennen de vele pijnlijke fouten die er worden gemaakt. De wachtlijsten. Het tekort aan verplegend personeel. De onmogelijkheid die je vaak ervaart om te worden doorverwezen. Om simpele tests te kunnen laten maken, zoals een echo. Om in het weekend een arts te kunnen raadplegen.

De staatscontrole werkt ook concentratie in de hand. Grote ziekenhuizen. Peperdure medicijnen die worden geleverd door een kartel aan fabrikanten die rijk worden van de patenten die hen door de staat worden verleend. Verplichte verzekeringen. Verplichte eigen bijdrage.

In dit systeem is de afstemming tussen vraag en aanbod gebrekkig. Patiënten (klanten) kunnen niet echt kiezen. Niemand besteedt zijn eigen geld, zodat niemand financieel verantwoordelijk is voor zijn keuzes. Hierdoor rijzen de kosten voortdurend de pan uit. Dat heeft weer tot gevolg dat de overheid zich steeds weer genoodzaakt ziet om te bezuinigen. Vanuit het perspectief van de overheid zijn patiënten immers geen klanten, waar geld aan te verdienen valt, maar kostenposten.

Dit gecentraliseerde, zwaar gereguleerde systeem is niet berekend op het omgaan met onverwachte crises. De concentratie in de ziekenhuizen betekent bijvoorbeeld dat er geen flexibiliteit zit in het systeem, en geen prikkels, om tegemoet te komen aan de behoeften van niet-coronapatiënten. Voor de ziekenhuizen is de extra vraag naar zorg geen kans om geld te verdienen, maar een aanslag op hun middelen. Ze reageren daarom, heel begrijpelijk, met vormen van rantsoenering.

Diezelfde concentratie zie je in de geneesmiddelensector. Om geneesmiddelen op de markt te mogen brengen, moeten jarenlange procedures worden doorlopen, die alleen betaalbaar zijn voor een paar multinationals. Die worden daarvoor ook nog beloond met patenten die de concurrentie verder inperken.

Ook de toezichthouders zijn vooral geneigd om risico’s te mijden. Logisch. Zij worden afgerekend op de fouten die ze maken. Ze worden niet beloond als een medicijn wel blijkt te werken.

In de Verenigde Staten was het private partijen door de Food and Drug Administration, zeg maar het ministerie van Voedsel en Medicijnen, tot voor kort verboden om corona-tests op de markt te brengen. Sommige staten in de VS hebben het zelfs gepresteerd om in de afgelopen weken een verbod uit te vaardigen op het gebruik van anti-malariamedicijnen hydroxychloroquine en chloroquine “totdat ze uitgebreider zijn getest”.

(Terzijde: nee, de Verenigde Staten hebben geen “vrije” of “particuliere” gezondheidszorg, zoals vaak wordt verondersteld. Geen overheid ter wereld geeft per persoon meer uit aan gezondheidszorg dan de Amerikaanse en het peperdure systeem hangt van kartel-bevorderende regelgeving aan elkaar, zoals – een willekeurig voorbeeldje – de regel dat artsen niet eens in een andere staat mogen werken dan waar ze zijn geregistreerd.)

Hoewel er in Nederland bij de bestrijding van de coronacrisis gelukkig een beroep wordt gedaan op mensen in “het veld”, wordt er ook nog steeds veel top-down besloten. Zie het besluit van de Nederlandse regering om een “speciaal gezant” aan te stellen voor corona-tests. Die gaat zich “richten op de opties die Nederland heeft ten behoeve van coronatests en de beschikbaarheid ervan.” Dat klinkt niet veelbelovend. De overheid vertelt ons zelfs doodleuk dat wat tests betreft “Nederland geen Zuid-Korea wordt”. Een hele geruststelling: wij volgen niet het voorbeeld van het land dat het meest succesvolle testbeleid ter wereld heeft gevoerd.

En is het toeval dat in een land als Zuid-Korea 94% van de ziekenhuizen particulier bezit zijn, veelal eigendom van liefdadigheidsinstellingen of particuliere universiteiten, terwijl Italië, dat totaal is overweldigd door de coronacrisis, een socialistisch, “gratis” zorgstelsel heeft?

Niet alleen onze nationale zorgstelsels hebben we in handen gegeven van de staat, ook de verantwoordelijkheid voor de wereldwijde “volksgezondheid” is in handen van staten en internationale instellingen als de Wereldgezondheidsorganistie (WHO). Ook die hebben geen prikkel om voor preventie te zorgen. Ook zij worden daar niet op afgerekend. Hoe meer crises, hoe hoger hun budgetten.

Particuliere bedrijven die vaccins of andere medicijnen zouden willen produceren, kunnen niet om deze instanties heen. Ze krijgen geen goedkeuring voor hun producten en er is sowieso weinig vraag naar omdat iedereen er vanuit gaat de staat wel voor adequate bescherming zal zorgen.

De consequenties van dit systeem worden treffend beschreven door een artikel van Dr. Peter Borger in het Reformatorisch Dagblad:

“Tussen de uitbraak van SARS in 2003 en de uitbraak van Covid-19 ligt zeventien jaar. In deze jaren zagen Facebook, Snapchat en Amazon het licht. Virtual Reality, kunstmatige intelligentie en ”machine learning” werden ontwikkeld. Het menselijk DNA werd in kaart gebracht, evenals het genoom van meer dan 250 andere organismen. De genomen van honderden virussen, waaronder alle coronavirussen, werden eveneens ontrafeld en in kaart gebracht. Bovendien werd de genbewerkingstechnologie CRISPR-Cas ontwikkeld. … Maar waar bleef in deze jaren een adequate behandeling tegen coronavirussen? Is er een vaccin ontwikkeld? Of een antilichaam? Alle kennis om dat te doen was aanwezig. En we wisten dat er een nieuwe uitbraak van het coronavirus zou komen, waarschijnlijk in China. Het schokkende feit is dat er niets is ontwikkeld om de volgende uitbraak van een dodelijk coronavirus te bestrijden. Helemaal niets! Duizenden mensen stierven tijdens de corona-epidemieën van 2003 en 2013, omdat er verrassend genoeg geen vaccin, behandeling of diagnose was ontwikkeld. Anno 2020 doodt een coronavirus opnieuw duizenden mensen … Het is bijna ongelooflijk. We kunnen ons echt afvragen waarom onze regeringen, onder leiding van de WHO, geen onderzoeks- en ontwikkelingsprogramma hebben opgezet om voorbereid te zijn op deze uitbraak. Dat zou geen grote wetenschappelijke opgave zijn geweest, en ook niet erg kostbaar.”

Dit is waar centralisatie ons heeft gebracht. Om aan te sturen op nog meer centralisatie is misschien niet de beste keuze.

*

Is een alternatief mogelijk? Wat als we minder macht zouden geven aan de staat, en burgers, bedrijven en instellingen de verantwoordelijkheid terug geven over hun eigen bestaan?

Een klein gedachtenexperiment. Veronderstel dat er geen centrale overheid zou zijn die voor ons zorgt, alleen een minimale staat die zich bekommert om rechtspraak, openbare orde, milieu en criminaliteit, maar ons verder alles zelf laat regelen.

Hoe zou, om te beginnen, ons zorgstelsel eruit zien in die omstandigheden?

Iedereen zou een ziekenhuis of kliniek mogen opzetten. Medicijnen op de markt brengen. Iedere medische dienst leveren die men wil leveren.

Ik denk dat er een enorme dynamiek zou optreden. De medicijnenmarkt zou worden opengegooid, de markt voor medische apparatuur. Er zouden overal klinieken verrijzen, met verschillende specialiteiten. Er zouden waarschijnlijk wereldwijde medische ketens komen, vergelijkbaar met McDonalds of Pearle. Daar zou iedereen zo binnen kunnen lopen. Geen formulieren meer. Geen wachtlijsten. Geen tekort aan personeel. Geen bezuinigingen. Geen toestemming meer nodig van de huisarts voor een echo of een andere test.

Ook de samenleving als geheel zou er heel anders uit komen te zien. Helaas: geen automatische uitkeringen of pensioenen meer, geen subsidies, geen “financiële injecties”, geen kunstmatig lage rente, geen monetaire steunoperaties, geen helicoptergeld.

Maar ook: geen inflatie meer, de gemiddelde prijzen zouden gestaag dalen zoals altijd in een vrije markt. Geen belastingen, geen BTW, geen bureaucratie, geen strijd om publieke middelen of gunstige regelingen of belastingvoordelen. Geen vergunningen om een bedrijf te starten. Je pensioen in eigen hand. Al je verzekeringen in eigen hand, je spaargeld. Geen door de staat bedachte “privacy-regels” die het moeilijker maken voor marktpartijen om diensten aan te bieden. Mensen zouden weer de controle over hun eigen leven terugkrijgen. En daar naar kunnen handelen.

Hoe zou zo’n samenleving omgaan met een coronacrisis? Burgers en bedrijven zouden zelf verantwoordelijkheid moeten nemen. Bedrijven zouden er alle belang bij hebben om hun personeel en klanten te beschermen tegen besmetting en daarvoor maatregelen nemen.

Particuliere klinieken zouden er alles aan doen om niet-coronapatiënten te blijven behandelen. Anders zou het ze veel geld kosten. Dat betekent dat de zorg voor niet-coronapatiënten door zou gaan.

Burgers zouden ook nog steeds willen voorkomen om elkaar of kwetsbaren te besmetten en hun gedrag daar op aanpassen. Daarbij zou iedereen zijn eigen risico-afweging kunnen maken. Risicogroepen zouden een prikkel hebben om zichzelf te beschermen. In plaats van dat de staat maatregelen zou nemen om ervoor te zorgen dat mensen geen kwetsbare mensen aansteken, zouden kwetsbare mensen zelf maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat ze niet door anderen worden aangestoken. Dat zou tot minder economische ontwrichting leiden.

Dergelijke strategieën zullen minstens zo goed werken om verspreiding van het virus tegen te gaan als lockdowns – en minder economische en sociale schade aanrichten. Landen als Italië en Spanje hanteren een keiharde totale lockdown, maar het is maar de vraag of dit goed werkt in vergelijking tot meer gerichtere strategieën. Taiwan heeft veel meer overgelaten aan burgers zelf, met veel betere resultaten.

Er zou uiteraard een enorme vraag ontstaan naar coronatests. Voor bedrijven, voor iedereen eigenlijk, zouden tests cruciaal zijn om veilig te kunnen blijven functioneren. Twijfelt iemand eraan dat die massaal zou worden aangeboden door marktpartijen?

Er zouden ook enorme kansen liggen voor leveranciers van apparatuur en IC-bedden en het belangrijkste van alles: medicijnen en vaccins. Ook daar zouden marktpartijen bovenop springen.

Ongetwijfeld zouden burgers en bedrijven nog op talloze andere innovatieve oplossingen komen als ze niet konden terugvallen op de staat, oplossingen die we ons nu nog niet kunnen voorstellen. Mensen zijn inventief genoeg als je ze de kans geeft – en de verantwoordelijkheid – om met eigen oplossingen te komen, bijvoorbeeld slimme manieren om personeel en klanten tegen besmetting te beschermen.

De progressieve Amerikaanse schrijfster Rebecca Solnit beschrijft in haar prachtige boek “A Paradise Built in Hell” (2009) hoe inventief en effectief gewone mensen in het verleden zijn omgegaan met rampen als aardbevingen (Mexico City, San Francisco), overstromingen (New Orleans), explosies en branden, en hoe verschrikkelijk het iedere keer mis gaat als “de autoriteiten” zich ermee gaan bemoeien.

Dit zie je in de huidige crisis ook gebeuren. Op talloze manieren zijn mensen bezig om hun werk anders in te vullen en elkaar te ondersteunen via allerlei netwerken. Zelfs in een land als China zijn ongelooflijk veel particuliere initiatieven ondernomen door burgers en bedrijven om elkaar te helpen in deze crisis.

*

Wat gaan we doen bij de volgende pandemie? Wat gaan we trouwens doen met de bestaande epidemieën? De gewone griep leidt tot 365.000-650.000 doden per jaar. In de VS stierven in 2018 80.000 mensen aan de griep, in Nederland 9500. De Aziatische griep heeft in 1957 aan 1 miljoen mensen het leven gekost. Het norovirus, dat jaarlijks miljoenen mensen treft in Nederland, kost wereldwijd 200.000 mensenlevens, elk jaar weer. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als we op ieder virus, iedere bedreiging, gaan reageren zoals nu op het coronavirus, als we de staat carte blanche geven om ons in de toekomst te beschermen tegen alle gevaren, tegen elke prijs, dan gaan we een hele hoge prijs betalen. Het einde van onze welvaart, hoogstwaarschijnlijk. Het einde van onze vrijheid, zeker. De vrijheid die we nog over hebben.

Laten we hopen dat in deze dagen van lockdown veel mensen zich hebben gerealiseerd hoe belangrijk, hoe fantastisch vrijheid is. Het leven in lockdown is als een soort Brave New World, waarin we zoet zijn met speeltjes, eten en drank, dat sommige mensen misschien wel comfortabel zullen vinden, maar dat uiteindelijk geen echt leven is.

Leven is buiten zijn. De zee zien. De lucht voelen. Andere mensen aanraken. Vrij zijn.

Om deze ene keer die prijs te moeten betalen, daar komen we wel overheen. Het moet niet nog een keer nodig zijn.

Karel Beckman

9 REACTIES

  1. *** Om deze ene keer die prijs te moeten betalen, daar komen we wel overheen. Het moet niet nog een keer nodig zijn *** Er is een continue strijd om de middelen. In een kapitalistische samenleving is degene die het geld verdient degene die betaalt en dus ook degene die bepaalt. Zit er een staat tussen dan is de staat degene die betaalt. En is het in een democratie aan de massa om te bepalen. De massa, de kudde, is dom, is primitief. Is te bespelen door belangengroepen. Een jaar geleden was iedereen bang voor man made global warming. De machten die baat hebben bij een energietransitie kregen hun zin. Daarna kwam er rond de jaarwisseling bijna een kanteling. Het militair industrieel apparaat plus de Saudi’s wisten spanningen in het Midden Oosten en Iran op te bouwen. Een mogelijke oorlog is afgewend door de massale angst voor corona. Het medische complex wist de strijd om de aandacht en de middelen te winnen.

    Zolang er een grote staat is, die zo machtig is als Karel in dit artikel beschrijft, zal er crisis op crisis zijn. Zolang mensen vrijheid met staat vereenzelvigen zal het systeem blijven bestaan.

    • Er wordt veel geschreven en gesproken over WE willen dit en dat maar het merendeel wil het juist niet.
      Je hebt het mooi verklaard Ratio, rationeel, je doet je naam eer aan.

  2. De corona-crisis is georganiseerd, ze hebben een heel draaiboek klaarliggen. Ook om verwarde personen, gevaarlijke mensen of corona-verdachten op te pakken. In Duitsland zijn ze al bezig met een stadion in te richten voor corona. Als iemand actie wil voeren, prima. Maar ik blijf liever in thuisquarantaine, al dan niet met een teddybeer voor het raam. Opgesloten zitten in een voetbalstadion is niks voor mij.

  3. Helemaal met U eens, K Beckman.
    Even een addendum:
    Leven, echt leven is voor mij zoveel mogelijk Independence en dat lukt hier aardig(wij wonen,nu al 30 jaar op een ranch)en zijn doelbewust en uit frustratie hier naartoe ge emigreerde
    Met een inwoner aantal van ongeveer I persoon per km2, (merendeel woont ook nog in ruim gebouwdei
    steden)en erg veel vrijdenkende,voor westerse maatstaven althans,is dit een unieke ervaring

    Meeste holle landers,die hier op bezoek geweest zijn kunnen dit Niet aan
    Opmerkingen van:’ het is s’nachts erg donker en je hoort enge dieren schreeuwen zijn na zovele bezoeken routine geworden. Etc etc etc
    Ook schieten ed kunnen ze niet(is eng etc

    (Nadeel vind ik zijn de erg lange winters(afgelopen nacht -22C)
    The prairie is shrugging and (very)slowly waking up ,a little late

    How about that silly nonsensical global warming he

  4. Tja…dat was ’t dan ik zeil niet meer mee ik schrijf m’n eigen script wel, behouden vaart en doe de groeten aan de koningin.. https://youtu.be/FyZI-VaVg2g O ja, nog 1 tip iets sneller van verhaal/item wisselen dan werkt het afvangen van meningen nog beter..ja toch…imb.

  5. Voor wie van plan is om erg ziek te worden neem de volgende drie middelen:
    Plaguenil https://nl.wikipedia.org/wiki/Hydroxychloroquine twee maal per dag een tablet van 200mg.
    Een Zink Supplement (zinksulfaat), 1 tablet(220mg) per dag.
    Azitromycine ookwel Zithromax genoemd is een antibioticum 1 tablet(500mg) per dag

    Je benauwdheid neemt na 4 a 6 uur af en blijf dit vijf dagen slikken. Je hoeft dan niet aan de beademing.

    Zink zorgt ervoor dat het virus zich niet meer kan vermenigvuldigen.
    Hydroxychloroquine opent het kanaal zodat zink zijn werk kan doen in de besmette cel en dat het virus zich niet meer vermenigvuldigd.
    Omdat de boel open ligt krijgen bacterieën de kans om hun gang te gaan en daar werkt dan Azitromycine weer voor.

    Je kan voor je besmet bent 1 tablet Plaquenil nemen per week en 1 tablet met Zinksulfaat ook per week dan geef je het virus niet de kans (de kans dat je heavy besmet raakt is veel kleiner).

  6. TE TRIEST VOOR WOORDEN is dat het minste wordt aangegrepen om TÉGEN DE RECHTEN VAN DE MENS in te gaan door mensen te bespioneren, hun rechten te ontnemen op vrijheid van beweging en NATIONAAL dreigingen vanuit overheid en gemeentes, politie, handhaving om nota bene IN DE OPEN LUCHT parkeerplaatsen op voorhand af te sluiten en in Heerlen zelfs drones en in Duitsland zelfs robots in te zetten. In Duitsland denkt men zelfs serieus na om een app in te zetten die MASSIEF en MASSAAL mensen en hun PRIVË ( ! ) BEWEGINGEN/CONTACTEN AF TE KIJKEN EN LUISTEREN EN MENSEN 24/7 te VOLGEN. Hoe ZIEK is dát! Dat druist COMPLEET tegen ALLE RECHTEN VAN DE MENS IN.

    En ook nog durven te dreigen met hoge boetes als men AD HOC OPGELEGDE VRIJHEIDSBEPERKENDE maatregelen binnen de EU met haar talloze zgn. democratieën niet navolgt.
    Overheden binnen de EU durven burgers zelfs op te leggen om persé IN HUIS TE MOETEN BLIJVEN.

    Dat is lef hebben.

    Nogmaals óók Westerse ( ! ) overheden binnen Europese ( en tevens USA ) DEMOCRATIEËN MISBRUIKEN hier hun MACHT met snel stiekem opgezette wetten om mensen van hun EIGENWAARDE, GELD ( door EXORBITANT HOGE BOETES ), VRIJHEID ( door gevangenisstraffen ) te BEROVEN.

    Es lebe der Überwachungsstaat !

    Op weg naar de POLITIESTAAT ?

    EEN GROTE SCHANDE IS HET !

    Geen enkel individu in de wereld en zeker niet in een democratie mag ( ook niet tijdens een coronacrisis ) in zijn vrijheid worden beperkt, noch mag deze vrijheid op enig moment worden ontnomen !!!!

  7. Deze link is ook geplaatst in de comments van Geenstijl.
    Niet door mij, ik heb daar een permaban.
    Ik ben benieuwd hoeveel mensen die vertrouwen hebben in de gestuurde oppositie en bijbehorend nieuwsorgaan nu eindelijk eens wakker worden.

Comments are closed.